URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Δάσκαλε που δίδασκες – της Ελένης Θεοδωρίδου

Δάσκαλε που δίδασκες – της Ελένης Θεοδωρίδου

Ένα ακόμη καλοκαίρι πέρασε! Ένας ακόμη Σεπτέμβρης ήρθε! Φέτος όμως είναι διαφορετικά. Φέτος ήταν διαφορετικό το καλοκαίρι. Πέρασε μέσα σε ένα συνονθύλευμα οικονομικών και πολιτικών εξελίξεων. Γίναμε έρμαια του εκάστοτε πολιτικού και ήμασταν θεατές της ζωής μας και της «τύχης» μας.

Τα παιδιά το έζησαν αυτό στο πετσί τους. Άλλα πιο σκληρά καθώς έμεινα ο μπαμπάς άνεργος, άλλα λιγότερο καθώς ο μπαμπάς παίρνει λιγότερα χρήματα. Τα παιδιά μεγάλωσαν μέσα σε αυτή την κατάσταση η οποία σιγά-σιγά κορυφώνεται. Ο χειρότερος αντίκτυπος όμως είναι στην ψυχολογία τους. Πολλοί μου έχουν πει «Ποιο το νόημα;» Έχουμε μπροστά μας μια γενιά που πέφτει να κοιμηθεί χωρίς να ονειρεύεται. Είναι λυπηρό να βλέπεις μια γενιά που δεν έχει ένα όνειρο, ένα σκοπό. Επικρατεί το «δε βαριέσαι». Δεν είναι έτσι! Εδώ έρχεται ο δάσκαλος να αφυπνίσει, να μάθει στα παιδιά να ονειρεύονται. Ο ρόλος μας δεν είναι να τους μάθουμε τι να σκέφτονται αλλά να τους δείξουμε το πώς και μετά θα το βρουν αυτοί από μόνοι τους. Στη  συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ο ρόλος μας είναι ζωτικής σημασίας. Οφείλουμε να είμαστε δυνατοί και να σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας.

Μία νέα σχολική χρονιά ξεκινά. Νέοι στόχοι, νέα άγχη. Εγώ περιμένω με ανυπομονησία να ξεκινήσουν τα μαθήματα γιατί μου έλειψαν τα παιδιά μου. Προσπαθείς καθημερινά να γίνεσαι καλύτερος, να εφοδιάζεις τα παιδιά με περισσότερες γνώσεις, να πετυχαίνουν οι μαθητές σου στις εξετάσεις. Πόση χαρά! Πόση ευχαρίστηση! Τρέχουν να σ’αγκαλιάσουν, σου στέλνουν μηνύματα για να σου πουν ευχαριστώ. Νάτη η αναγνώριση. Νάτη η ανταμοιβή! Τα παιδιά δεν μπορείς να τα κοροϊδέψεις. Θα τα κοιτάξεις στα μάτια κι αυτό ήταν οι ψυχές ενώθηκαν!

Δεν ζω στο ροζ συννεφάκι μου. Υπάρχουν δυσκολίες. Υπάρχουν μέρες που γυρνάς στο σπίτι νευριασμένος και κλαις. Υπάρχουν μέρες όμως, και είναι πολλές στην πλειοψηφία τους, που είναι ζωγραφισμένες ροζ. Τα πιτσιρίκια θα σε αγκαλιάσουν, θα σου ζωγραφίσουν κάτι, θα σου πουν πόσο σ’αγαπάνε, οι μεγαλύτεροι μαθητές θα χαρούν που θα σε δουν, θα σου πουν τους προβληματισμούς τους, θα εκτιμήσουν τη δουλειά σου.

Ξαναλέω ότι υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά αυτή γιατί έτυχε. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά αυτή γιατί το ονειρεύτηκαν, γιατί είναι κομμάτι της ζωής τους, γιατί κάνουμε την καλύτερη δουλειά στον κόσμο! Πώς να το κάνουμε;

Καλή σχολική χρονιά σε όλους μας!

*Η Ελένη Θεοδωρίδου είναι καθηγήτρια Αγγλικών.