URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ξέρεις αυτά που γράφω, όχι αυτό που είμαι

της Λυδίας Βαρελά - Αναστασιάδου

Ξέρεις αυτά που γράφω, όχι αυτό που είμαι

Ξέρεις αυτά που γράφω, όχι αυτά που είμαι. Δεν έχεις ιδέα τι άνθρωπος είμαι, για ποιο λόγο είμαι αυτό που είμαι και τι πέρασα για να είμαι εδώ που είμαι. Επειδή σου βγάζω ένα κομμάτι του εαυτού μου με την πένα μου, δε σημαίνει ότι είσαι ο καλύτερος ψυχολόγος που υπάρχει εκεί πέρα έξω και μπορείς να με καταλάβεις.

Αν ήταν έτσι, τότε όλοι θα ήμασταν ψυχολόγοι και οι πραγματικοί ψυχολόγοι θα ήταν μόνιμα σε μια παραλία και θα πίνανε κοκτέιλ· οποιαδήποτε εποχή του χρόνου. Επειδή έχεις μια παραπάνω αντίληψη από τον μέσο άνθρωπο, δε σε καθιστά αυτό πιο έξυπνο ούτε από εμένα ούτε και από τους ανθρώπους που είναι δουλειά τους να προσπαθούν να μπουν μέσα στο κεφάλι μου.

Δεν έχεις ιδέα πόσα βράδια έχω αφήσει τον εαυτό μου να σκεφτεί περισσότερα απ’ όσο πρέπει και πόσα βράδια έχω πείσει τον εαυτό μου πως όλα είναι καλά για να μπορέσω να συνεχίζω την ζωή μου και την καθημερινότητά μου.

Δε γνωρίζεις την προσωπικότητά μου και δε χρειάζεται κι όλας να την γνωρίζεις. Βλέπεις ότι σε αφήνω να δεις κι αυτό είναι που με κάνει διαφορετική από τον οποιονδήποτε έχεις γνωρίσει στη ζωή σου.

Δεν σε αφήνω να πλησιάσεις περισσότερο γιατί περισσότερο πλησιάζουν μόνο αυτοί που θέλω εγώ και μόνο όσοι κρίνω εγώ ότι αξίζει να με δούνε. Δεν είναι θέμα άμυνας όπως σκέφτεσαι, είναι θέμα σεβασμού ως προς το πρόσωπό μου. Δε χρειάζεται να με γνωρίζεις παραπάνω γιατί δεν υπάρχει λόγος να το κάνεις.

Βλέπεις, παλιότερα ήμουν περισσότερο διάφανη απ’ όσο έπρεπε. Δε με πείραξε που πήραν την ύλη μου και την ρουφήξανε για να με καταλάβουν. Με πείραξε που κανένας από όλους αυτούς τους ανθρώπους, δε μπήκε καν στον κόπο να μου επιστρέψει λίγη πίσω.

Είμαστε άνθρωποι και όχι ρομπότ, αστείο όμως, χρειαζόμαστε κι εμείς μπαταρίες για να δουλέψουμε. Δεν είναι αυτόματο το γέμισμά μας. Όταν δίνουμε ενέργεια σε κάποιους ανθρώπους γύρω μας που πιστεύουμε ότι αξίζουν, τότε δεν το καταλαβαίνουμε, αλλά τους αφήνουμε να μας ρουφάνε περισσότερο απ’ όσο ίσως θα έπρεπε. Όσο εκείνοι ρουφάνε, άλλο τόσο εμείς αδειάζουμε. Πόσο να γεμίσεις μόνος σου; Δεν είσαι βενζινάδικο, ούτε ρεύμα. Ύλη είσαι που χρειάζεται τρόπο να γυρίσει πίσω.

Μη μου λες λοιπόν πως με μαθαίνεις περισσότερο με το να με διαβάζεις. Πως βάζεις τον εαυτό σου στη διαδικασία να προσέξει κάθε λέξη μου και κάθε σημείο στίξης μου για να με καταλάβει. Εσύ πάντα θα διαβάζεις αυτό που θέλεις να διαβάζεις κι εγώ πάντα θα έχω τοποθετήσει με τρομερή υπομονή και ευλάβεια το ένα δέκατο από όλα αυτά που θέλω πραγματικά να γράψω. Είναι μαγικές οι λέξεις. Είναι τόσο μαγικές που πολλές φορές, δεν έχεις ιδέα πόσο μπορούν και να σε πληγώσουν αλλά και να σε μπερδέψουν. Σαφώς η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει, μα κόκκαλα τσακίζει, αλλά δε θα σε κάνω εγώ να τσακίσεις από αυτά που έχω μέσα μου.

Δικά μου είναι, κανένας δε θα μου τα πάρει και θα ζω όσο εγώ θέλω να ζήσω και στο παρελθόν μου και στο παρόν μου και στο μέλλον μου. Πάντα θα είμαι περισσότερα από ένα κομμάτι χαρτί, από ένα blogστο internetκαι από μια συνηθισμένη ατάκα σου του τύπου « Σε καταλαβαίνω». Αρχίδια καταλαβαίνεις και μάλιστα μεγάλα. Δεν μπορείς να καταλάβεις, να κατανοήσεις μπορείς.

Την επόμενη φορά που θα με διαβάσεις λοιπόν, πρόσεξε πάρα πολύ όταν θα μου απαντήσεις πως με καταλαβαίνεις σε ένα commentή σε ένα chat για να έρθεις πιο κοντά μου. Πιο μακριά μου θα φεύγεις. Πιο κοντά μου δε θα έρθεις ποτέ. Μόνο κάποιος που γράφει αυτά που γράφει μπορεί να με αντιληφθεί. Και δε θα αρκεστεί σε ένα «σε καταλαβαίνω», αλλά σε ένα βλέμμα που θα μου καρφώσει στα μάτια, ένα άγγιγμα στο χέρι κι ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη. Και ξέρεις ε; από εκείνον θα τα δεχτώ όλα. Θα το βουλώσω και θα τον ακούσω, γιατί με ακούει κι αυτός.

Φωτογραφία: Έλλη Πράντζου

Λυδία Βαρελά –  Αναστασιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε τη σχολή της γραφιστικής. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ανήσυχο πνεύμα άρχισε να ανακαλύπτει πως το να γράφει τις εμπειρίες της, τα συναισθήματά της και τις σκέψεις της, σε ένα κομμάτι χαρτί, την έκανε να νιώθει ελεύθερη. Έτσι αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό της και στους αναγνώστες του περιοδικού vantage να νιώσουν ελεύθεροι μαζί.