URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Who am Ι? I am a Champion: ∆ηµήτρης Γιαννή ∆ερύνεια, 24 χρονών

Συνέντευξη στη Βέρα Κοσµά

Who am Ι? I am a Champion: ∆ηµήτρης Γιαννή ∆ερύνεια, 24 χρονών

Ανάµεσά µας ζουν άνθρωποι µε ειδικές ικανότητες, που η φύση τους στέρησε κάποια βασικά χαρίσµατα. Τους προίκισε όµως µε άλλες ικανότητες. Ένας από αυτούς είναι ο 24χρονος ∆ηµήτρης Γιαννή, ο οποίος έχει διαγνωστεί µε Σύνδροµο Άσπεργκερ και σάρωσε τα βραβεία κολύµβησης στους περσινούς Ειδικούς Ολυµπιακούς.

Η ιστορία του ∆ηµήτρη ξεκινά πριν ακριβώς 24 χρόνια, κάπου στην Γιουγκοσλαβία, όπου αυτός και ο δίδυµος αδερφός του δίνονται για υιοθεσία.Γονείς τους γίνονται η Καρµέλα και ο Γιώργος Γιαννή, οι οποίοι αποφάσισαν να µην χωρίσουν τα δύο αδέρφια και να βάλουν στο σπίτι τους δύο αγγέλους.

Η Καρµέλα και ο Γιώργος, αν και ζούσαν στην Αγγλία, ήρθαν στην Κύπρο γιατί θεώρησαν πως η Κύπρος είναι ένα υγιές περιβάλλον για να µεγαλώσουν την οικογένειά τους. Λίγο καιρό αργότερα, διαγνώστηκε πως ο ∆ηµήτρης είχε σύνδροµο Άσπεργκερ. Όπως µας λέει η µητέρα του: «Η διάγνωση ενός παιδιού µε ειδικές ανάγκες προκαλεί την εκδήλωση ανάµεικτων και πολύπλοκων συναισθηµατικών αντιδράσεων και θέτει τους γονείς αντιµέτωπους µε ιδιαίτερες καταστάσεις». Όµως, όπως αποδείχτηκε στην πορεία, οι δύο γονείς δε φοβήθηκαν και στάθηκαν δίπλα από τον ∆ηµήτρη και τον αδελφό του, αποδεικνύοντας σε όλους εµάς πως γονείς δεν είναι αυτοί που σε φέρνουν στη ζωή, αλλά αυτοί που σε µεγαλώνουν.

Ποιο όµως είναι το προφίλ ενός ατόµου µε σύνδροµο Άσπεργκερ; Κατ’ αρχήν η νοηµοσύνη αυτών των ατόµων είναι κανονική ή ανώτερη και έχουν πολύ δυνατή µνήµη. Κάποια από αυτά τα άτοµα, έχουν ιδιαίτερες ικανότητες ή ταλέντα, όπως µια ιδιαίτερη ικανότητα να αφοσιώνονται στη λεπτοµέρεια και να ασχολούνται απρόσκοπτα µε κάτι που τους ενδιαφέρει. Συχνά παρουσιάζουν το φαινόµενο της υπερλεξίας, δηλαδή επιδεικνύουν ένα θαυµάσιο λεξιλόγιο, χωρίς όµως να καταλαβαίνουν την ακριβή σηµασία των λέξεων.

Και εδώ ακριβώς επικεντρώνονται οι δυσκολίες τους, στη λεκτική και διαπροσωπική ή κοινωνική επικοινωνία και επαφή. Έτσι, το άτοµο µε σύνδροµο Άσπεργκερ αποφεύγει να κοιτάξει τον συνοµιλητή του στα µάτια και ενώ έχει την επιθυµία να τους αποκτήσει φίλους, δεν έχει ιδέα από πού να αρχίσει και τι ακριβώς να κάνει, για να αποκτήσει και να τους κρατήσει. Συχνά τα άτοµα µε Άσπεργκερ φαίνεται να είναι αγενή ή επιδεικνύουν προβληµατικές συµπεριφορές, αλλά αυτό είναι το άµεσο αποτέλεσµα της στενής και περιορισµένης αντίληψης που έχουν για τα διάφορα κοινωνικά φαινόµενα.

Ο ∆ηµήτρης µεγαλώνοντας είχε προβλήµατα κυρίως µε τους συµµαθητές του: «Με πείραζαν και αυτό µε ενοχλούσε. Έφτασα σε σηµείο να πάω σε παιδοψυχολόγο και παιδοψυχίατρο, για να αντιµετωπίσω το bullying που δεχόµουν». Έτσι, τελείωσε το σχολείο έχοντας ως φίλους του τους καθηγητές, που ήταν πάντα δίπλα του.

Όπως αναφέραµε πιο πάνω, κάποια από τα παιδιά µε σύνδροµο Άσπεργκερ έχουν ιδιαίτερες ικανότητες ή ταλέντα. Με ένα τέτοιο ιδιαίτερο ταλέντο έχει διακριθεί ο ∆ηµήτρης και πιο συγκεκριµένα στον τοµέα της κολύµβησης. Ένα άθληµα, το οποίο ξεκίνησε σε ηλικία έξι χρονών και έκτοτε έχει συµµετάσχει σε δεκάδες διαγωνισµούς: Παγκύπριους, Πανελλήνιους και Παγκόσµιους, αποσπώντας κατά πλείστον χρυσά µετάλλια.

Το κολύµπι µπήκε στη ζωή του γιατί του άρεσε σαν χόµπι, τον χαλάρωνε. Μετά επειδή ήταν αρκετά καλός, του ζητήθηκε να συµµετέχει σε διάφορους αγώνες. Σε έναν από αυτούς τους αγώνες κέρδισε το αργυρό, έχασε όµως το χρυσό και, όπως µας εξοµολογήθηκε, του «κακοφάνηκε» και σταµάτησε για πέντε ολόκληρα χρόνια να συµµετέχει σε αγώνες, αλλά και να ασχολείται µε το συγκεκριµένο άθληµα. Μπαίνει ξανά στη ζωή του σε ηλικία 16 χρονών, όταν ο προπονητής του «Φάρος Ζωής», τον παρότρυνε να ξεκινήσει πάλι, γιατί ήταν πολύ καλός. Τότε είναι που συνειδητοποιεί ότι δεν έχει σηµασία το µετάλλιο αλλά η προσπάθεια.

Από τότε, το µεγαλύτερο µέρος της ελεύθερης ώρας του το περνά κάνοντας προπονήσεις. Όπως όλος ο κόσµος, έτσι και ο ∆ηµήτρης βάζει στόχους και θέλει να τους πετυχαίνει. Το µεγαλύτερο κατόρθωµα του ∆ηµήτρη είναι η συµµετοχή του στους περσινούς Παγκόσµιους Ειδικούς Ολυµπιακούς Αγώνες 2015, που πραγµατοποιήθηκαν στο Λος Άντζελες των ΗΠΑ. Εκεί ο ∆ηµήτρης απέσπασε Χρυσό Μετάλλιο στα 100µ. πρόσθιο, Αργυρό Μετάλλιο στα 200µ. σκυταλοδροµία και Χάλκινο Μετάλλιο στα 100µ. ελεύθερο, στο άθληµα της κολύµβησης.

Κάθε φορά που ανεβαίνει στο βάθρο ο ∆ηµήτρης νιώθει χαρά, περηφάνια ότι πέτυχε τον στόχο του. «Νιώθω ότι έκανα τους δικούς µου ανθρώπους χαρούµενους. Μου αρέσει να µε χειροκροτεί ο κόσµος. Σηµαίνει ότι αυτό που έκανα ήταν κάτι καλό και ότι αρέσει στον κόσµο. Έρχονται πολλά άτοµα και µου εύχονται καλή τύχη».

Σήµερα ο ∆ηµήτρης µιλά άπταιστα αγγλικά, του αρέσει να ταξιδεύει, κάνει ποδηλασία και είναι µέλος του Ποδηλατικού Οµίλου ∆ερύνειας. Επίσης, περνά πολύ χρόνο µε τα σκυλάκια του, τη Σάρα και τη Τζέσι, του αρέσει να κάνει καταδύσεις και να απολαµβάνει τα ψάρια και το βυθό της θάλασσας.

Σε ερώτησή µας αν είναι χαρούµενος από τη ζωή του ο ∆ηµήτρης απαντά: «∆εν είµαι ούτε θυµωµένος, ούτε απογοητευµένος. Απολαµβάνω την κάθε µέρα. Κάνω πράγµατα που µου αρέσουν και προσπαθώ να βάζω όλη µου την ενέργεια σε ό,τι µε κάνει να χαµογελώ. Έχω την οικογένειά µου και έναν πολύ καλό φίλο, τον Χρήστο από το Παραλίµνι. Για εµένα αυτοί οι άνθρωποι είναι ότι πιο σηµαντικό».

Επόµενος τους στόχος είναι να συµµετέχει στους Ειδικούς Ολυµπιακούς του 2019.