URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Βρε δε βαριέσαι; Της Βέρας Κοσμά

Βρε δε βαριέσαι; Της Βέρας Κοσμά

Βαριέµαι ή Βαρεµάρα είναι µια άκρως επικίνδυνη κολλητική εξ αποστάσεως ασθένεια που προσβάλει άτοµα διαφόρων ηλικιών. Μια βαρετή ηµέρα ήταν και η σηµερινή.

21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014

Τώρα που σας γράφω, σύµφωνα µε την άποψη πολλών συναδέλφων µου, κανονικά θα έπρεπε να σας γράψω τι συµβαίνει τώρα, που σας γράφω. Είναι λοιπόν Σεπτέµβριος, ακόµα η ζέστη δηµιουργεί πονοκέφαλο, οι υπόλοιποι είναι στις παραλίες κι εγώ είµαι πάνω από τον υπολογιστή µου, προσπαθώντας να αποφασίσω πoιο θα είναι το κεντρικό θέµα γι’ αυτή τη σελίδα.

Το τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας ονοµάζεται «The lazy issue». Η οµάδα του περιοδικού Vantage αποφάσισε να δώσει τη συγκεκριµένη θεµατολογία γιατί ήξερε πολύ καλά ότι ο Αύγουστος και ο Σεπτέµβριος που θα ακολουθούσαν θα ήταν «δύσκολοι µήνες». Παραλία, διακοπές, ήλιος, φαγητό, ξενύχτι είναι συνακόλουθα αυτών των µηνών.  Ο Αύγουστος για τους µικρότερους και ο Σεπτέµβριος για τους µεγαλύτερους ή για όσους θέλουν να κάνουν διακοπές µε περισσότεροι ηρεµία. Ποιος λοιπόν δε βαριέται να δουλέψει; Κι εγώ τώρα που γράφω αυτό το άρθρο βαριέµαι και ευτυχώς που µου δίνεται η ευκαιρία και η άδεια από τον εκδότη µου να το εκφράσω δηµοσίως.

Ας είµαστε ειλικρινείς… Όλοι έχουµε τις στιγµές µας που απλά θέλουµε να κλειστούµε στο σπίτι και να µην κάνουµε τίποτα. Είναι αυτές οι στιγµές που βαριόµαστε να κάνουµε τις δουλειές, να βγούµε µε φίλους, που ακόµη περισσότερο βαριόµαστε να µιλήσουµε. Που θέλουµε µόνο να καθόµαστε. Αυτό το φαινόµενο, αν και ξέρουµε ότι δε µας κάνει καλό, νιώθουµε ότι το έχουµε τόοοοοσο πολύ ανάγκη που δεν µπαίνουµε καν στη διαδικασία να το αλλάξουµε.

Το συγκεκριµένο φαινόµενο σ’ εµένα έχει περισσότερη επίδραση το καλοκαίρι. Πριν ξεκινήσω µια δουλειά, πριν πάω στο γυµναστήριο ή όταν πρέπει να καθαρίσω, προσβάλλοµαι από συµπτώµατα τα οποία χαρακτηρίζονται από: Ταβανισµό ή ταβανοθεραπεία, ανούσιο διαλογισµό και επιθυµία να ακούω chill out µουσική.

Μια τέτοια ηµέρα είναι και η σηµερινή. Ξύπνησα νωρίς από εφιάλτη. ∆ούλευα λέει και άργησα να πάω στη δουλειά… αλλά µόνο αυτό θυµάµαι. Ευτυχώς θυµήθηκα ότι είναι Κυριακή και έχω ρεπό.. Έµεινα στο σπίτι γιατί εδώ µπορώ να µην κάνω απολύτως τίποτα. Ούτε καν να µιλάω… Βέβαια µε πήρε τηλέφωνο η κολλητή µου για να µε ρωτήσει τι κάνω. Ήµουν ακριβής στην απάντησή µου: “∆εν κάνω απολύτως τίποτα”, της είπα. Μου είπε να βγούµε αλλά έχω ήδη ετοιµάσει το πρόγραµµά µου για το βράδυ. Θα το περάσω παρατηρώντας τα ψάρια στο ενυδρείο µου. Μου αρέσει όπως κινούνται µέσα στο νερό. Όλη αυτή η δράση µε εντυπωσιάζει.

Αύριο και πάλι ∆ευτέρα… Θα στείλω το συγκεκριµένο άρθρο στον εκδότη µου. Το πιο πιθανόν να µε πάρει τηλέφωνο και να µου πει ότι δεν του άρεσε. Αν τώρα εσείς το διαβάζετε αυτό, σηµαίνει ότι ο εκδότης µου δε διάβασε το άρθρο µου. Μάλλον θα βαριόταν…

Σκέφτοµαι να σηκωθώ από την καρέκλα. ∆εν αισθάνοµαι καλά… Βαριέµαι!

Υ.Γ:

27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014: 

Μπορεί το συγκεκριµένο τεύχος να έχει ονοµαστεί «The lazy issue», µπορεί ναι όντως στις 21 Σεπτεµβρίου να είχα κολλήσει την ασθένεια της βαρεµάρας αλλά το περιοδικό που κρατάτε στα χέρια σας είναι αποτέλεσµα δουλειάς που έχει γίνει µε πολύ κέφι και πάθος.  Καλή ανάγνωση να έχετε… ελπίζουµε να µη βαριέστε να µας διαβάσετε!

Βέρα Κοσµά     

∆ιευθύντρια Σύνταξης