URBAN.CULTURE.MAGAZINE

«Βoop-boop-a-doop»

του Χρίστου Κυριάκου

«Βoop-boop-a-doop»

Χωρίς πολλά – πολλά, η Betty Boop έκανε την εµφάνισή της, προκαλώντας τεράστιο σαµατά. Η δηµοτικότητά της, από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, ανέβηκε απότοµα, κυρίως από το ενήλικο κοινό, αφού στα καρτούν της είχε έντονα σεξουαλικά στοιχεία αλλά και άλλα έξυπνα ψυχολογικά τρικ, που άρεσαν στον κόσµο.

Η όµορφη ιστορία, ξεκινάει το 1928. Τότε, στις 18 του Νοέµβρη, εµφανίστηκε στον κόσµο των κινουµένων σχεδίων, ένα µικρό ανθρωπόµορφο ποντίκι, µε το όνοµα Mickey, στην ολιγόλεπτη ταινία “Steamboat Willie”, που τάραξε τα ήσυχα νερά της εν λόγω βιοµηχανίας. Αν και τα ποντίκια δεν υπήρξαν, ουδέποτε, ιδιαίτερα αγαπητά στον κόσµο, ο µικρός Mickey κατάφερε να αγαπηθεί πολύ γρήγορα, εκπλήσσοντας µάλιστα τους δηµιουργούς του, τα διάσηµα Walt Disney studios.

Τα άλλα studios, βλέποντας την επιτυχία του διάσηµου ποντικιού, άρχισαν ήδη να σκέφτονται την επόµενη τους κίνηση. Οι πρώτοι που απάντησαν ήταν τα studios των διάσηµων αδελφών Max & Dave Fleischer, (Fleischer Studios), που εκείνη την εποχή συνεργάζονταν µε την Paramount Pictures. Η απάντηση αυτών, ήταν ο Fitz, ένα χαριτωµένο σκυλάκι που αργότερα µετονοµάστηκε σε Bimbo. Από την πρώτη του εµφάνιση όµως, στο κινούµενο σχέδιο “Out of the Inkwel”, τα αδέρφια συνειδητοποίησαν άµεσα πως κάτι έλειπε. Η απάντηση στον Mickey δεν ήταν ο Bimbo. Έπρεπε να προσπαθήσουν περισσότερο.

∆εν πέρασε πολύς καιρός και µια καινούρια ιδέα ήρθε στα Fleischer Studios. O Dave Fleischer, ακούγοντας το διάσηµο τραγούδι της Helen Kane, “I Wanna Be Loved By You” που περιείχε τα µωρουδίστικα ασυνάρτητα λόγια “boop-boop-a-doop”, ζήτησε από τον Grim Natwick, που ήταν animator στα συγκεκριµένα studios, να σχεδιάσει κάτι, που να συνάδει µε αυτήν την ιδέα, µε αυτό το µωρουδίστικο στυλ. Ο Grim ακούγοντας αυτή την ιδέα, άρχισε να σχεδιάζει µια ανθρωπόµορφη σκυλίτσα. Τη φαντάστηκε να είναι γαλλικής ράτσας poodle και ναζιάρα.


Η µικρή σκυλίτσα, που µέχρι τότε δεν είχε όνοµα, δεν άργησε να κάνει την εµφάνισή της. Έτσι στις 9 Αυγούστου του 1930, εµφανίζεται για πρώτη φορά στο καρτούν Dizzy Dishes, που ήταν µέρος της σειράς των κινουµένων σχεδίων Talkartoons. Στο εν λόγω επεισόδιο, η µικρή ανώνυµη σκυλίτσα, είχε συµπληρωµατικό ρόλο, µιας και ο πρωταγωνιστής ήταν ο Bimbo. Το επεισόδιο δεν ενθουσίασε τον κόσµο, αλλά οι ιθύνοντες της Paramount Pictures ζήτησαν να βγουν και άλλα επεισόδια, γιατί έβλεπαν τη σκυλίτσα να έχει ευοίωνο µέλλον στον κόσµο των καρτούν.

Οι άνθρωποι στα Fleischer studios, χάρηκαν για τα θετικά σχόλια που εισέπραξε η άγνωστη σκυλίτσα, αλλά ακόµη διερωτώνταν, αν όντως µπορούσε να συναγωνιστεί το διάσηµο ποντίκι, που κάθε επεισόδιο έδειχνε και καλύτερο.Ήξεραν πως κάτι έλειπε από τη σκυλίτσα. Ήθελαν κάτι καινούριο, κάτι που ο κόσµος θα έβλεπε γα πρώτη φορά. Αυτό που έλειπε, όπως είπε ο Grim Natwick, χρόνια µετά, ήταν το σεξουαλικό στοιχείο. Αυτό έλειπε από τον κόσµο των καρτούν.

Αν και η ιδέα σε κάποιους φάνηκε λίγο τολµηρή και συνάµα τρελή, αποφάσισαν να προχωρήσουν. Η βασική ιδέα ήταν να γίνει ένα σέξι κορίτσι, µε έντονες καµπύλες και γλυκιά µωρουδίστικη φωνή. Όσον αφορά το πρόσωπό της, θα ήταν µια καρικατούρα της Helen Kane, όπου θα χρησιµοποιούσε κιόλας, τα ασυνάρτητα λόγια “boop-boop-a-doop”. Το όνοµα της µάλιστα θα ήταν Betty Boop. Το µεγάλο δίληµµα, σε όλο αυτό το εγχείρηµα, ήταν κατά πόσο το καρτούν θα γινόταν αποδεκτό από το κοινό, χωρίς να προσβάλλει κανένα, αφού ο Mickey, της Walt Disney studios, καθηµερινά εµπότιζε τα µικρά παιδιά, µε όµορφες ιστορίες, που άφηναν µόνο θετικά µηνύµατα.

Χωρίς πολλά – πολλά, η Betty Boop έκανε την εµφάνισή της, προκαλώντας τεράστιο σαµατά. Η δηµοτικότητά της, από το πρώτο κιόλας επεισόδιο, ανέβηκε απότοµα, κυρίως από το ενήλικο κοινό, αφού στα καρτούν της, είχε έντονα σεξουαλικά στοιχεία αλλά και άλλα έξυπνα ψυχολογικά τρικ, που άρεσαν στον κόσµο. Τα µίνι φορέµατά της, σε συνδυασµό µε τον αθώο χαρακτήρα της, που συχνά συνοδευόταν από Jazz ήχους διασήµων τραγουδιστών, όπως για παράδειγµα του Cab Calloway, έκαναν την Betty Boop πέρα για πέρα ελκυστική. Εκτός αυτού, παρουσίαζε µια ελεύθερη γυναικά, που είχε προσωπική, ιδιωτική ζωή, κάτι που έλειπε πολύ από τις γυναίκες της δεκαετίας του 30’. Η Betty Boop, σε ελάχιστο χρονικό διάστηµα, έγινε sex symbol και παντού, σε ολόκληρη τη χώρα (Αµερική), την έβλεπες σε περιοδικά αλλά και σε δωµάτια µικρών κοριτσιών που έλπιζαν, όταν µεγαλώσουν, να γίνουν σαν αυτήν. Η µικρή Betty, αφού υποτίθεται πως ήταν 16 χρονών, απέκτησε σε χρόνο µηδέν, δική της σειρά κινουµένων σχεδίων και τα Fleischer Studios έγιναν ζάµπλουτα, από τα ξέφρενα κέρδη που έφερνε το καρτούν.

Και εκεί που όλα έδειχναν να πηγαίνουν ρολόι, ήρθε κάτι απρόσµενο που έφερε σε πολλούς µπελάδες τους ιθύνοντες. Η διάσηµη τραγουδίστρια, Helen Kane, έκανε µήνυση στα Fleischer Studios, αλλά και την Paramount Pictures, κατηγορώντας τους, ότι το καρτούν Betty Boop, που ήταν καρικατούρα του εαυτού της, αξιοποιεί την προσωπική της εικόνα, χωρίς την άδεια της και παράγει αθέµιτο ανταγωνισµό. Πέραν αυτών ζητούσε το υπέρογκο, για τα δεδοµένα της εποχής, ποσό των $250.000 δολάριων.

Οι δύο πλευρές δεν κατάφεραν να συµφωνήσουν εξωδικαστικώς, κι έτσι τον Μάιο του 1932 οδηγήθηκαν στα δικαστήρια. Στο δικαστήριο, η πλάστιγγα έγερνε για τα καλά υπέρ της Helen Kane, αφού τα Fleischer Studios, δεν έπειθαν τον δικαστή, ότι το καρτούν, ήταν προϊόν φαντασίας τους και όχι καρικατούρα της Helen Kane. Το “δυνατό χαρτί” της τραγουδίστριας, δεν ήταν ότι η Betty Boop έµοιαζε στην Helen Kane εµφανισιακά, αλλά το ότι χρησιµοποιούσε, χωρίς την άδειά της, το µοναδικό ύφος και στυλ που τραγουδούσε. Τη λύση στην περιβόητη δίκη, που κράτησε µάλιστα δύο χρόνια, την έδωσε ο µάνατζερ τραγουδιστών Lou Walton, προς έκπληξη όλων, αποκάλυψε πως το συγκεκριµένο στυλ τραγουδίσµατος, δεν ήταν καν δικό της, αφού και αυτή το έκλεψε από άλλην τραγουδίστρια, την Esther Jones, την οποία ο ίδιος δίδαξε να τραγουδά µ’ αυτόν τον µωρουδίστικο τρόπο, το 1925. Πέραν αυτών των αποκαλύψεων, που σόκαραν το κοινό, σε ηχητικό ντοκουµέντο που παρέταξε στο δικαστήριο, ο Lou Walton, απέδειξε πως ούτε οι ασυνάρτητες φράσεις “boop-boop-a-doop” ήταν δικές της, αφού και αυτές πάρθηκαν από την Esther Jones!! Το τέλος της δίκης, έφερε την Helen Kane σε µια άσχηµη θέση, αφού οι ισχυρισµοί της διαψεύσθηκαν από τον δικαστή και το µόνο που κατάφερε ήταν να αυξήσει την δηµοτικότητα της Betty Boop ακόµη περισσότερο. Εκτός από την Helen Kane, χαµένη υπήρξε και η Esther Jones, αφού δεν κατάφερε να χαρεί την αναπάντεχη δηµοτικότητά της, µιας και πέθανε λίγο µετά το πέρας της δίκης.

Η Betty Boo, συνέχισε να µαγεύει τα πλήθη, µέχρι που ήρθε ο κώδικας της Motion Picture Production (Hays Code), ο οποίος έβαζε πολλούς περιορισµούς σε ότι παρουσιαζόταν στην τηλεόραση. Οι περιορισµοί ήταν διάφοροι, όπως για παράδειγµα τα µίνι φορέµατα, οι προκλητικές σκηνές, τα σεξουαλικά υπονοούµενα και άλλα πολλά, που για την τότε εποχή ήταν πολύ φιλελεύθερα. Ο κώδικας, όντως στέρησε πολλά από την Betty Boop, όµως µε τη χαλάρωση του κώδικα, κατά τη δεκαετία του 50’, το καρτούν επανήλθε δριµύτερο. Τα επόµενα χρόνια που ήρθαν, έφερναν µόνο χαµόγελα στους ιθύνοντες του καρτούν, αφού µε το µάρκετινγκ, που συνεχώς αναβαθµιζόταν, αύξανε συνεχώς τα κέρδη για το διάσηµο καρτούν. Κλείνοντας τη µικρή ιστορία, να αναφέρω, πως η Betty Boop, κατάφερε να επηρεάσει την κοινωνία, όσο λίγα καρτούν και να αγαπηθεί, ιδιαιτέρως, κυρίως από τις γυναίκες.