URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Βήμα πρώτο: Όπου υπάρχει πρόβλημα, υπάρχει και λύση

Της Λυδίας Βαρελά - Αναστασιάδου

Βήμα πρώτο: Όπου υπάρχει πρόβλημα, υπάρχει και λύση

Ένας μήνας και κάτι από τότε που δεσμεύτηκα πως θα σου μιλήσω για την ψυχοθεραπεία. Ένας μήνας και κάτι και κάθε φορά που έλεγα πως θα καθίσω να γράψω το πρώτο βήμα, έβρισκα τις μεγαλύτερες δικαιολογίες: «Είμαι κουρασμένη», «Είχα δύσκολη ημέρα στην δουλειά», «ποιος κάθεται και κάνει σύνταξη τώρα;» και άλλα τέτοια κουλά.

Περνούσαν οι ημέρες και εγώ δεν είχα καταλάβει πως ο μεγαλύτερος και ο πιο ουσιαστικός λόγος ήταν ότι δεν ήθελα να παραδεχτώ την πρώτη «ήττα». Έτσι το ένιωθα τότε. Ήττα.

Ήττα που δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου, ήττα που δεν είχα ιδέα τι μου συμβαίνει, ήττα που δεν είχα τον έλεγχο της σκέψης μου, ήττα που βρέθηκα σε αδιέξοδο. Μετά από τόσο καιρό ξέρεις τι κατάλαβα; Ότι η λέξη ήττα έπρεπε να είχε αντικατασταθεί με την λέξη εγωισμός.

Ο εγωισμός μου δεν με άφηνε να αντιληφθώ ότι έχω πρόβλημα. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως εγώ η Λυδία, βρέθηκα σε αδιέξοδο. Πως εγώ, ένας άνθρωπος που πάντα ψαχνότανε, πάντα διάβαζε βιβλία ψυχολογίας και έβλεπε τα λάθη των άλλων, είχε κάνει και η ίδια.

Το πρώτο βήμα για να ξεκινήσεις συνεδρίες με ψυχολόγο, είναι να παραδεχτείς ότι έχεις κάποιο πρόβλημα. Κάποιο θέμα αν θέλεις, αφού όπως ενοχλούσε η λέξη «πρόβλημα» τον δικό μου εγωισμό, φαντάζομαι πως ενοχλεί και τον δικό σου. Πρόβλημα; Γιατί να έχω «πρόβλημα;». Υγιείς δεν είμαι; Είμαι. Μυαλό δεν έχω; Έχω. Γιατί λοιπόν να έχω αυτό το –πώς το λένε- «πρόβλημα;».

Γιατί λοιπόν να έχω αυτό το –πώς το λένε- «πρόβλημα;». Κάθε φορά που με κυρίευε η θλίψη αυτό σκεφτόμουν. Και σηκωνόταν ο εγωισμός μπροστά σαν ένα θηρίο φλεγόμενο και τα έκαιγε όλα. Και να σου οι καταχρήσεις, και να σου οι καυγάδες με τους αγαπημένους μου, και να σου οι τσακωμοί και οι εκρήξεις χωρίς λόγος και ουσία. Κι εγώ να κάθομαι και να αναρωτιέμαι για ποιον λόγο δεν νιώθω ευτυχισμένη. Για ποιον λόγο νιώθω απλά ευχαριστημένη.

Εκεί κάπου, εμφανίστηκε η πρώτη δυνατή σφαλιάρα. Πέρασα κάτι οικογενειακό. Κάτι που με τάραξε και με ώθησε να κοιτάξω αυτόν τον εαυτό στον καθρέφτη. Αυτόν που χρόνια τώρα απέφευγα να αποδεχτώ. Να με δω πραγματικά και να αναρωτηθώ: « Σου αρέσει αυτός ο άνθρωπος που είσαι όντως ή απλά τον έχεις συνηθίσει;».

Μόλις συνειδητοποίησα ότι είχα βολευτεί σε μία συνήθεια, γκρεμίστηκε ο κόσμος μου. Δεν ήθελα να με ξέρω. Ντρεπόμουν για εμένα. Για τα πιστεύω μου. Εγώ που έλεγα σε όλους πως δεν πρέπει να βολεύεσαι, είχα η ίδια αθετήσει αυτόν τον πρώτο κανόνα ζωής.

Από εκείνη την στιγμή, κατάλαβα πως αυτή η εικόνα που προσπαθούσα με νύχια και με δόντια να κρατήσω για να μην «πέσω» στα μάτια αυτών που με θεωρούσαν δυνατή, είχε ήδη καταστραφεί από την στιγμή που νόμιζα πως είμαι ανίκητη.

Δειλά – δειλά θυμάμαι, εκείνο το βράδυ, ξάπλωσα στο κρεβάτι μου και μου ήρθαν στο μυαλό όλες εκείνες οι φορές που έβαλα τον εγωισμό μου μπροστά για να μην παραδεχτώ αυτό το γαμημένο «πρόβλημα». Αφού με έπιασε μία τρομερή ημικρανία από την σκέψη,

την πίεση και το κλάμα, το μυαλό μου επανέφερε μία φράση που μου έμαθε η μαμά μου όταν ήμουν μικρή. Μου έλεγε κάθε φορά που προβληματιζόμουν για κάτι, που αγχωνόμουν και που δεν ήξερα πώς να συμπεριφερθώ πως «όπου υπάρχει πρόβλημα, υπάρχει και λύση». Αποκοιμήθηκα με αυτήν την φράση στο μυαλό μου και έκτοτε την έχω υιοθετήσει σε όλες μου τις στιγμές.

Έκτοτε, όταν έχω πρόβλημα, χαίρομαι. Χαίρομαι γιατί αντιλαμβάνομαι πως είμαι άνθρωπος και έχω αισθήματα. Γιατί είμαι εγώ και με κάποιον τρόπο, θέλω να μάθω να ζω με τον εαυτό μου γι’ αυτό που πραγματικά…είμαι!