URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Tο καλό παιδί

Letters from Juliette*

Tο καλό παιδί

«Ο Φειδίας είναι εξαιρετικό παιδί! Το καλύτερο παιδί και κούκλος! Όλοι τον αγαπούν. Η μητέρα μου τον λατρεύει. Και η πρώην του ήταν πραγματικά μεγάλη μπιπ μπιπ. Δεν φταίει αυτός που χώρισαν. Αυτή τα έκανε όλα. Αν σου πω τα διάφορα σκηνικά που παίχτηκαν θα καταλάβεις».

Άκουγα την Νάντια αποσβολωμένη. Καταλάβαινα ότι προσπαθούσε απεγνωσμένα να με πείσει να του δώσω μια ευκαιρία. Η Νάντια συνειδητοποιεί ότι ο χρόνος δεν είναι πλέον με το μέρος μου. Και εγώ το ίδιο! Αλλά είναι αρκετό να είναι κάποιος καλό παιδί και κούκλος; Πρέπει να αναθεωρήσω αυτά που θέλω και πιστεύω τόσο δραστικά; Πρέπει να συμβιβαστώ απλά και μόνο επειδή δεν κατάφερα να παντρευτώ και να κάνω οικογένεια; Η απλή απάντηση που όλοι θα σου δώσουν είναι πως όχι. Δεν πρέπει! Αλλά μπορώ να συνεχίσω να ζω μόνη; Αντέχεται η μοναξιά; Και πάλι η απάντηση είναι όχι! Λοιπόν; Αδιέξοδο;

Δυστυχώς στη ζωή τίποτα δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Γκρίζο! Αυτό είναι το χρώμα που κυριαρχεί. Το μουντό αυτό χρώμα που όμως είναι ευκολοσυνδίαστο! Πάει με τα περισσότερα χρώματα. Είναι ουδέτερο. Φοριέται όλες τις εποχές ανάλογα με την απόχρωση.

Ω! Δε θέλω τη ζωή μου να είναι γκρίζα. Δεν θέλω! Δεν το μπορώ. Νιώθω ότι πνίγομαι. Είμαι τοξότης! Ζώδιο της φωτιάς! Το γκρίζο με σκοτώνει. Εγώ είμαι για άλλα χρώματα και πιο συγκεκριμένα μου αρέσει το κόκκινο. Απλά πρέπει να ψάξω να βρω την κατάλληλη απόχρωση του κόκκινου. Έχει τόσες αποχρώσεις αυτό το χρώμα. Εγώ ψάχνω να βρω μια συγκεκριμένη που διαφαίνεται πως είναι δυσεύρετη.

«Νάντια δεν το θέλω το γκρίζο! Θέλω αυτήν την απόχρωση του κόκκινου που δεν μπορώ να περιγράψω με ακρίβεια. Θυμάσαι αυτό το φόρεμα που φόρεσα στο γάμο του ξάδελφου μου το 2013; Νομίζω αυτή είναι η αγαπημένη μου απόχρωση! Με καταλαβαίνεις; Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με το γκρίζο!».

«Α καλά! Εσένα σου σάλεψε. Κάηκε ο εγκέφαλος από τις πολλές ταινίες, τους Darcy που ζουν μόνο στη φαντασία σου και από την πολλή δουλεία. Κάηκε επίσης από τις πολλές επιλογές που πάντα είχες και απλά δεν μπορούσες να διαλέξεις σωστά. Και αφού μιλάμε για ρούχα και χρώματα καιρός είναι να σου πω ότι πάντα διάλεγες τα φανταχτερά και τα ακριβά ρούχα που είτε μόνο μια φορά φοριούνται ή που δεν ήταν τα κατάλληλα για εσένα. Άφησες λοιπόν τα απλά και τα καθημερινά ‘κομμάτια’ διαθέσιμα για όλες τις άλλες και τώρα απλά έχουν εξαφανιστεί. Τα πήρανε! Και επειδή δεν νομίζω να θέλεις να φοράς ρούχα ‘δανεικά’, ελπίζω δηλαδή, το μόνο που μας απομένει είναι τα ελαττωματικά και τα χρησιμοποιημένα. Καλές επιτυχίες λοιπόν!».

«Όχι δεν θέλω ‘δανεικά’ και ούτε τα υπόλοιπα! Θα μείνω έτσι όπως είμαι. Καληνύχτα!» Έκλεισα το τηλέφωνο σκυθρωπή. Είχε δίκιο. Ζω τις επιλογές μου. Τα φανταχτερά φουστάνια που διάλεξα δεν ήταν για εμένα! Ωραία το παραδέχομαι. Έκανα λάθος, μάλλον πολλά λάθη. Πόσο ακριβά πρέπει να τα πληρώσω δηλαδή; Και επιτέλους κάποιος να της πει ότι δεν διάλεγα πάντα εγώ λάθος. Κάποιες φορές ήμουν και εγώ το ρούχο το πεταμένο. Που απλά δεν τους έκανα χωρίς να φταίω. Και εν πάση περιπτώσει ίσως το παράκανα με τις αλληγορίες. Οδήγησα μόνη μου τη συζήτηση στα άκρα.

Το επόμενο πρωί έστειλα μήνυμα στο Φειδία για καφέ. Τι το θελα; Με τρέλανε στα μηνύματα. Και όλο κάτι έλεγε λάθος.

Δεν είναι αυτό που θέλω! Δεν θέλω αυτό τον καφέ. Θα είναι πικρός φαρμάκι. Δεν φταίει αυτός. Ίσως και εγώ για κάποιους να ήμουν η καλή κοπέλα που απλά δεν ήταν αυτό που γύρευαν.

Και τι θα κάνω; Θα κάνω αυτό που ξέρω. Να δουλεύω. Να σκύβω το κεφάλι και να χάνομαι στην οθόνη του υπολογιστή. Να στέλνω εμαιλς, να κάνω συναντήσεις, να σχολάω η ώρα 9 το βράδυ και όταν μπαίνω στο άδειο σπίτι να είμαι πολύ κουρασμένη για να σκεφτώ. Να έχω δύναμη μόνο να κάνω μπάνιο, να φάω και να κοιμηθώ. Αυτό! Αν και ξέρω είναι λάθος δεν μπορώ να το αποτρέψω. Πρέπει να συνεχίσω και αν είναι να έρθει θα έρθει εκεί που δεν το περιμένω. Και αν δεν έρθει γιατί απλά ήρθε ήδη και δεν το κατάλαβα… τότε δεν έχω κάτι να κάνω. Δεν μπορώ να αλλάξω αυτό που είμαι ούτε αυτά που έγιναν.

Μπορώ όμως ότι κάνω τουλάχιστον να το κάνω συνειδητοποιημένα. Μπορώ επίσης να χαμογελώ και να ελπίζω.

Γύρισα και είδα την Εικόνα της Αγίας Υπομονής. Ίσως αυτή η συζήτηση να ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Ίσως να είναι ένα ακόμα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Ίσως η έκρηξη αυτή των συναισθημάτων να με οδηγήσει στο ‘σωστό δρόμο’! Ίσως μια ανώτερη δύναμη θέλει να με οδηγήσει σε νέα μονοπάτια! Ίσως.