URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Το ημερολόγιο ενός Λονδρέζου – Σελίδα 2η

του Χρήστου Πατσάκα

Το ημερολόγιο ενός Λονδρέζου – Σελίδα 2η

Η επόμενη της άφιξης μου στο Λονδίνο με βρήκε χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει που βρίσκομαι και κυρίως γιατί. Ήταν ωραία που ήμουνα με τους φίλους μου σε μέρη αλλιώτικα, αλλά εγώ γιατί ήμουν εδώ; Ξαφνικά ερωτήσεις ξεπηδούσαν στο κεφάλι μου και σταμάτησαν τα πράγματα να φαίνονται τόσο απλά όσο τα νόμιζα. Ήξερα μόνο πως ήθελα να (ξε)φύγω από τη Θεσσαλονίκη.

Τις σκέψεις μου κάλυψε ο πανικός της οδού Oxford ένας από τους κεντρικότερους δρόμους του Λονδίνου που διασταυρώνεται με την Regents δημιουργώντας ένα τεράστιο Χ στο χάρτη του shopping. Στους δρόμους αυτούς βρήκα μάρκες ρούχων που μόνο στα περιοδικά συναντά κανείς. Οι σελίδες της Vogue σε actual size γυαλισμένες προκλητικά  σε σαγηνεύουν, σε προσκαλούν στον κόσμο της τρυφής και της απόλαυσης αρκεί να το αντέχει η πιστωτική σου.
carnaby-street

Η απεραντοσύνη της οδού Regent είναι μοναδική. Ο δρόμος αυτός εκτείνεται σε μεγάλη απόσταση ακολουθώντας μία καμπύλη η οποία εκατέρωθεν καλύπτεται από επιβλητικά κτίρια που υποθέτω ότι ξεπερνούν σε ηλικία τους δύο περασμένους αιώνες. Κόκκινα διώροφα λεωφορεία γλιστράνε στους δρόμους, οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω είναι μικρότεροι από τα πεζοδρόμια. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο, εκπρόσωποι κάθε κουλτούρας και πολιτισμού βρισκόμασταν στο ίδιο σημείο συνθέτοντας ένα παζλ διαφορετικότητας και πολύ- πολιτισμίκοτητας.

Ξαφνικά άρχισα να νιώθω αποπροσανατολισμένος, η ατομικότητα μου εκμηδενίστηκε μέσα στην κοσμοσυρροή, το τεράστιο ”εγώ” μου που κουβαλούσα από το σπίτι μου το πήρε το ποτάμι μιας νέας ζωής, της οποίας τους κανόνες  και τα κατατόπια δεν ήξερα αλλά ήμουν αποφασισμένος να μάθω. Μέσα σε μια στιγμή κατάλαβα το πόσο άρρηκτα συνδεδεμένοι είμαστε με τα μέρη που μεγαλώσαμε, τα σημεία που ανταλλάξαμε μια γλυκόπικρη κουβέντα ή πονηρές ματιές, τα στενοσόκακα που ο χρόνος πάγωσε μέσα σε καυτά φιλιά και τα cafe στα οποία έπιανες την κουβέντα με τις ώρες μιλώντας για τρίχες, κουτσομπολιά και βαριά φιλοσοφία.

Η βόλτα μας προχωρούσε και χωρίς να το πολύ καταλάβω είχαμε διασχίσει την Carnaby street, “On Carnaby Street, you’ll see, everything is free, everything is free when you pay” όπως λέει και το άκουσμα των The Volcanoes. Μάρκες, μάρκες, μάρκες εξακολουθούσαν να με προκαλούν στο μεγαλύτερο καταναλωτικό όργιο της μέχρι τώρα ζωής μου.

Η βόλτα μας συνεχίστηκε στο ας πούμε underground Soho, την γνωστή gay περιοχή του Λονδίνου, η οποία έχει καταντήσει mainstream εξαλείφοντας κάθε στοιχείο gay κουλτούρας και φιλοσοφίας για να καταλήξουμε σε εστιατόριο-μπουφέ στην China town για  λιπαρό κινέζικο ώσπου να πονέσουν τα στομάχια μας.

Η επιστροφή στο σπίτι με βρήκε σε αναρώτηση. Είχα γοητευτεί από το κέντρο του Λονδίνου αλλά αντιλήφθηκα πως δεν ήταν αυτό που περίμενα. Η αγορά, το χρήμα και οι πολυεθνικές είχαν καταπιεί το μέρος της πόλης πού είχα δει εκείνη την ημέρα. Ο κοσμοπολίτικος χαρακτήρας, η πόλη που γεννούσε τις τάσεις, τα trends, τα καλλιτεχνικά και μη κινήματα είχε παραχωρήσει την θέση της στην οικονομία και το marketing. Ευτυχώς,  εδώ οι όροι αυτοί είναι σε θετικό πρόσημο. Ωστόσο, πόσο σίγουρος ήμουν ότι ήθελα να ζήσω σε μια πόλη σαν αυτή; Υποταγμένη στο χρήμα, όπου εκατομμύρια άνθρωποι από όλο τον κόσμο στριμώχνονται καθημερινά για να ζήσουν σε μια πολύ ακριβή, όπου ακόμα και ο αέρας κοστίζει.

Χρήστος Πατσάκας είναι Έλληνας δημοσιογράφος, απόφοιτος του Τμήματος Δημοσιογραφαίας & ΜΜΕ του Α.Π.Θ.