URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Το ημερολόγιο ενός Λονδρέζου – Σελίδα 1η

του Χρήστου Πατσάκα

Το ημερολόγιο ενός Λονδρέζου – Σελίδα 1η

Είμαι στο Λονδίνο σχεδόν τέσσερις μήνες, ξένος ανάμεσα σε δέκα εκατομμύρια ξένους. Προσπαθώ και εγώ να ξεκινήσω από την αρχή, να βάλω τη ζωή μου σε τάξη. Πολλές φορές με ρωτάνε γιατί έφυγα από τη χώρα, που το φως είναι πιο λαμπερό και από τον ήλιο. Τότε, σκέφτομαι πως σαν τον Ίκαρο οι Έλληνες πετάξαμε πιο ψηλά από όσο έπρεπε και ο ίδιος ήλιος που μας ζεσταίνει, μας έκαψε.

Εντάξει, στην περίπτωση μου δεν ήταν μονάχα η οικονομική κρίση που με έσπρωξε στην έξοδο. Ήταν (και είναι) αυτή η ακατασίγαστη επιθυμία για ένα συνεχές πάρε δώσε ερεθισμάτων (καλλιτεχνικών, πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών), για να βρεθώ εκεί που τα γεγονότα συμβαίνουν σε μεγάλη κλίμακα, να συναγελαστώ με ανθρώπους αλλιώτικους. Η αλήθεια είναι πως ένιωθα πνιγμένος, βούλιαζα μέσα στα απόνερα μιας ζωής πληρωμένης με νόμισμα που δεν έχει  καμία αξία πια. Κάτι έπρεπε να κάνω.

Στην πρωτεύουσα της γηραιάς Αλβιόνας έχω φίλους, γνωρίζω λίγο-πολύ να μιλήσω την γλώσσα και πάντοτε ένιωθα μια έλξη για την πόλη αυτή. Επιπλέον, γνώριζα πως η οικονομία της χώρας βρίσκεται σε πολύ καλά επίπεδα, όσο και αν οι Βρετανοί διατείνονται για το αντίθετο. Οι πιθανότητες για να βρω γρήγορα δουλειά και να ενταχτώ στον παραγωγικό τομέα ήταν πολλές. Αντιλαμβάνεστε πως τα κίνητρα για την απόφαση μου ήταν πολλά. Στο κάτω- κάτω ολόκληρος μαντράχαλος είμαι, έπρεπε να βγω από την comfort zone μου και να πάρω τη ζωή στα χέρια μου.

Τώρα είμαι εδώ. Σε μια πόλη σκληρή, δύσκολη, απρόσωπη, γεμάτη από ανθρώπους που τρέχουν και περιμένουν σε ουρές για τα πάντα. Το Λονδίνο είναι ακριβή πόλη. Η ακρίβεια της συνίσταται κυρίως στο ότι πληρώνεις τα πάντα με ώρες από την ζωή σου. Τη στιγμή που το συνειδητοποιεί κανείς αυτό (ότι κάθε λεπτό της ζωής μας έχει αξία), τότε ο χρόνος αρχίζει να μετράει αλλιώς.

Ωστόσο, το Λονδίνο δεν παύει να είναι η πόλη που με καλωσόρισε στις δομές της πολύ πιο εύκολα από ότι έκανε η ίδια μου η χώρα. Θυμάμαι ακόμα πως στην Ελλάδα για να βγάλω κάρτα ανεργίας, έκανα τρεις μέρες λόγω παραλείψεων των υπαλλήλων που ήταν και εξαιρετικά αγενείς ενώ στο Λονδίνο έβγαλα άδεια εργασίας σε μόλις μία ώρα και στο τέλος μου είπαν «I am sorry, Sir for the delay». Επιπλέον το Ηνωμένο Βασίλειο  δεν απαιτεί τίτλους σπουδών 20,000 ευρώ για μία δουλειά (π.χ. πωλητής, αποθηκάριος κτλπ) που δεν προϋποθέτει καν τίτλους σπουδών.

12336412_1084890861530530_983857200_n (1)

Δεν θα κρυφτώ. Δυσκολεύομαι και φοβάμαι. Συνέχεια νιώθω πως κάνω άλμα ελεύθερης πτώσης.  Μπορώ, να προφασιστώ άπειρους λόγους για να τα παρατήσω, να τρέξω, να κρυφτώ στην οικειότητα και την ασφάλεια που άφησα πίσω. Μπορώ, μάλιστα, να δικαιολογηθώ ότι προσπάθησα και απέτυχα. Να υποδυθώ το αθώο θύμα των περιστάσεων. Το θέμα είναι, όμως, αυτό: Δεν θέλω. Κάθε μέρα λέω πως «σήμερα είναι η τελευταία φορά» αλλά πάντα στο τέλος της ημέρας αναζητώ την αδρεναλίνη της επόμενης. Γιατί; Γιατί επιτέλους είμαι παραγωγικός, η εταιρεία που εργάζομαι βρίσκει τρόπους να αξιοποιήσει τις δυνατότητες μου και  τα ταλέντα μου. Οι manager δεν διατάζουν αλλά συνεργάζονται μαζί μου και όταν προστρέχω στις δημόσιες υπηρεσίες δεν μου φέρονται σαν σκουπίδι αλλά σαν κάποιον που χρειάζεται εξυπηρέτηση την οποία έχει προπληρώσει από τους φόρους που κάθε μήνα κρατάει αυτόματα το κράτος από την μισθοδοσία του.

Πάντα θα θέλω να γυρίσω στην Ελλάδα, να περπατήσω εκεί που μεγάλωσα. Πάντα θα βουρκώνω όταν ακούω τον «Κεμάλ» του Χατζηδάκι και πάντα θα χω ένα «αχ» για την χώρα μου. Αλλά τώρα είναι η ώρα να κοιτάξω μπροστά και να βρω ή να δημιουργήσω τον καλύτερο εαυτό μου. Ευτυχώς, όμως, όταν η ανάγκη για αλμύρα, ήλιο και μητρικά χάδια με ξεπερνάει πάντα θα βρίσκω αεροπορικά εισιτήρια για να βρεθώ εκεί που ξεκίνησα και τώρα πια θα μπορώ να τα πληρώνω μόνος μου.

*Ο Χρήστος Πατσάκας είναι Έλληνας δημοσιογράφος, απόφοιτος του Τμήματος Δημοσιογραφαίας & ΜΜΕ του Α.Π.Θ.