URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Το Φεστιβάλ μέσα από τα μάτια μίας εθελόντριας – της Μαρίας Παρδάλη

Το Φεστιβάλ μέσα από τα μάτια μίας εθελόντριας – της Μαρίας Παρδάλη

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο σημαντικότερος πολιτιστικός θεσμός της πόλης, που τη μεταμορφώνει, τη ζωντανεύει και τη χρωματίζει για ένα δεκαήμερο κάθε Νοέμβρη, μετράει ήδη 55 συνεχείς χρονιές. Έριξε την αυλαία του, ανανεώνοντας το ραντεβού για του χρόνου.

Μεταξύ των αξιόλογων συντελεστών που κάνουν τα μέγιστα κάθε χρόνο για να διοργανωθεί και να κυλήσει ομαλά κι επιτυχημένα το φεστιβάλ, βρίσκονταν φέτος και 211 ορεξάτοι εθελοντές. Για μένα, αν και επί χρόνια ζούσα το θεσμό ως θεατής, ήταν η πρώτη φορά που αποφάσισα να προσφέρω τις υπηρεσίες μου σε εθελοντικό επίπεδο και λαμβανομένης υπόψη της εμπειρίας, θα το ξαναέκανα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Τις 10 μέρες που διήρκεσε η διοργάνωση, γνώρισα πολλά άτομα, όλα ενδιαφέροντα, χαμογελαστά και με όρεξη να βοηθήσουν σε οτιδήποτε τους ζητούνταν. Ο καθένας είχε τοποθετηθεί σε κάποιο από τα τμήματα που αποτελούν την οργανωτική δομή του θεσμού, όπως αυτό των δημοσίων σχέσεων, του γραφείου τύπου, της φιλοξενίας, των social media και έπρεπε να είναι παρών 5 ώρες ημερησίως. Στο δικό μου τμήμα, αυτό της φιλοξενίας, οι υπεύθυνοι φρόντιζαν για την υποδοχή των προσκεκλημένων, για τη μεταφορά τους, για το μέρος διαμονής τους και για οτιδήποτε χρειάζονταν ώστε να λάβουν άψογη φιλοξενία και να απολαύσουν τις ταινίες και τις λοιπές εκδηλώσεις.

Εξαρχής, χάρηκα που με επέλεξαν για το συγκεκριμένο πόστο γιατί ήξερα ότι θα έρθω σε επαφή με όλους όσοι θα παρευρίσκονταν τη φετινή χρονιά. Κάθε μέρα, 14:00-19:00 βρισκόμουν στην υποδοχή, δίναμε πληροφορίες στους επισκέπτες, εκδίδαμε τις διαπιστεύσεις τους, φροντίζαμε για όσους ήταν εκτός πόλης να έχουν μεταφορά από και προς το αεροδρόμιο και να έχουν μια ευχάριστη εμπειρία στο πλαίσιο του φεστιβάλ και της παραμονής τους στη Θεσσαλονίκη.

Η αποθήκη Γ, στο Λιμάνι, στέγασε όλα τα προαναφερόμενα τμήματα και ήταν το κέντρο του συντονισμού του φεστιβάλ. Εκεί έλαβαν χώρα οι συνεντεύξεις τύπου, εκεί συναντήθηκαν οι καλλιτέχνες, εκεί συνέρρεαν όλοι οι σινεφίλ για να χαζέψουν, ακόμα και για να πιουν τον καφέ τους στο δεύτερο όροφο, με θέα τη θάλασσα. Αποτέλεσε, όμως, και για πολλούς από εμάς τους εθελοντές σημείο καθημερινής συνάντησης. Αυτό που εισέπραξα από τα παιδιά με τα οποία ήρθα σε επαφή, ήταν σε απόλυτη συμφωνία με αυτό που ένιωθα και βίωνα κι εγώ ευρισκόμενη στο συγκεκριμένο περιβάλλον.

Ενθουσιασμός, απανωτές προτάσεις για αξιόλογες προβολές, ανυπομονησία για την έκβαση του φεστιβάλ, αλλά κυρίως αρμονική συνεργασία μεταξύ ημών και απόλυτη προθυμία και εξυπηρέτηση σε ό,τι κι αν μας έδιναν να καταπιαστούμε. Δεν άκουσα από κανέναν το παραμικρό παράπονο, έβλεπα ευγενικές φυσιογνωμίες και ενεργητικούς εθελοντές, όσο κουρασμένοι κι αν νιώθαμε, θέλαμε να βοηθήσουμε, θέλαμε να συνδράμουμε κι εμείς στη διοργάνωση και να δώσουμε την ενέργειά μας για να πάει όσο το δυνατόν καλύτερα!

Βλέποντας συνολικά τη φεστιβαλική εθελοντική απασχόληση, δηλώνω απόλυτα χαρούμενη που συμμετείχα. Τέτοιοι θεσμοί, που στηρίζουν την πόλη της Θεσσαλονίκης, έχουν επιτακτική ανάγκη την παρουσία εθελοντών. Μου έδωσε πολλά το φεστιβάλ, πολλά περισσότερα από όσα προσέφερα εγώ. Ανυπομονώ για το επόμενο!

*Η φωτογραφία είναι από τους εθελοντές του Φετινού Thessaloniki International Film Festival.