URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Το χρυσό “λίµπερο” – Γιώργος Ευσταθίου “Φόρσος”, Παραλίµνι – της Βέρας Κοσμά

Το χρυσό “λίµπερο” – Γιώργος Ευσταθίου “Φόρσος”, Παραλίµνι – της Βέρας Κοσμά

Κάποιοι άνθρωποι κατάφεραν µε το πείσµα, το πάθος και την αγάπη τους να γράψουν ιστορία στα ποδοσφαιρικά δρώµενα της Ένωσης Νέων Παραλιµνίου. Ένας από αυτούς είναι ο Γιώργος Ευσταθίου, γνωστός σε όλους µας ως «Φόρσος».

Θα µπορούσαν να γραφτούν τόµοι ολόκληροι για να αποτυπώσει κάποιος την πορεία του Γιώργου Ευσταθίου, γνωστό σε όλους µας ως “Φόρσος”. Ήταν αναµφισβήτητα και θα παραµείνει στην αιωνιότητα ως µια από τις σηµαντικότερες φυσιογνωµίες/σηµαίες της Ένωσης Νέων Παραλιµνίου. ∆εν υπάρχει κανένας άνθρωπος στο Παραλίµνι, ειδικά από τους παλιούς, που να µην τον γνωρίζει.

Το όνοµα στην ταυτότητά του άγνωστο στη συντριπτική πλειοψηφία. Έγραφε Γεώργιος Ευσταθίου Αδάµου. Κανένας από τους εκατοντάδες φίλους του, που αποκόµισε από το ποδόσφαιρο δεν τον ήξερε µ’ αυτό το όνοµα. Γιατί για µας αλλά και για όλη την ποδοσφαιρική Κύπρο δεν ήταν άλλος από τον Γιώργο τον Φόρσο, ένα από τα µεγαλύτερα ταλέντα αθλητών/ποδοσφαιριστών που ανέδειξε ποτέ η Κύπρος.

Γεννήθηκε στο Παραλίµνι στις 23 Ιανουαρίου 1941. Γονείς του ο Στάθης Κουζαρής και η Ελένη Παπαδηµητρίου, ήταν ο µικρότερος γιος από τα 4 αδέρφια της οικογένειας. Από µικρός πήγαινε στο Βαρώσι, όπου είχαν χωράφια και βοηθούσε τη γιαγιά του να µαζεύει χόρτα και να τα πουλά στην αγορά της Αµµοχώστου.

Ασχολήθηκε από πολύ µικρός µε τον αθλητισµό µετά από παρότρυνση των γονιών του και εντάχθηκε στον Γ.Σ.Ε Αµµοχώστου ως αθλητής στίβου στα 100, 200 και 400 µέτρα, όπου κέρδισε δεκάδες τοπικούς και παγκύπριους αγώνες. Η µεγάλη του ταχύτητα ήταν αυτή που του έδωσε και το προσωνύµιο «Φόρσος» (Ο πατέρας του του φώναζε συνέχεια φόρσαρε). Στα 16 του χρόνια ταξίδεψε µε τη µεικτή αθλητική οµάδα στίβου στο Ελσίνκι και από εκείνη τη χρονιά µέχρι και τα 24 του χρόνια διέπρεψε στον κλασικό αθλητισµό.

Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας το 1965 σε ένα αγώνα στίβου, µαζί του ήταν ο πρώην διαιτητής ποδοσφαίρου Χατζηστεφάνου και τον ρώτησε γιατί δεν παίζει ποδόσφαιρο. Η σκέψη αυτή µπήκε στο µυαλό του Γιώργου, ο οποίος αποφάσισε να δοκιµαστεί στην Ένωση Νέων Παραλιµνίου. Οι έφοροι της οµάδας τότε δε θέλανε να τον δούνε, µετά όµως από παρότρυνση ενός φίλου του, τον δοκίµασαν και έµειναν έκπληκτοι από την ικανότητά του. Κάπως έτσι µπήκε το ποδόσφαιρο στη ζωή του και αγωνίστηκε στη θέση του λίµπερο για 14 χρόνια µε τη φανέλα της αγαπηµένης του οµάδας.

Ο Γιώργος Φόρσος ήταν τοπικιστής. Μάλιστα, ήταν ο µόνος ποδοσφαιριστής που αρνήθηκε να αγωνιστεί στην Ανόρθωση και να απορρίψει πρότασή τους εκείνη την περίοδο. ∆ε συµφωνούσε, ήθελε να ανεβάσει την οµάδα του στην πρώτη κατηγορία.

Αν και οι καιροί ήταν δύσκολοι, για να περάσεις στην πρώτη κατηγορία, έκανε µαζί µε τους συµπαίκτες του µεγάλες θυσίες και τελικά τα κατάφερε. Πρωταγωνίστησε σε µια οµάδα που άφησε εποχή. Έπαιξε στους τελικούς του 1974 και 1975 και στις ευρωπαϊκές αναµετρήσεις της οµάδας µε τις Γερµανικές Duisburg το 1975 και την Kaiserlautern το 1976. Ήταν ξεχωριστής κλάσεως λίµπερο, καθώς είχε δυσεύρετα για την εποχή του προσόντα: ύψος, ταχύτητα, ρυθµό, εκρηκτικότητα, πλαστικότητα κινήσεων. Τον έχουν χαρακτηρίσει ως λίµπερο χρυσάφι, ένας από τους καλύτερους αµυντικούς της εποχής του. Πάντα σοβαρός, ψύχραιµος και µε ήθος.

Πέραν όµως από τον αθλητισµό και το ποδόσφαιρο ο Γιώργος Φόρσος κατάφερε να γίνει και ένας διακεκριµένος επιχειρηµατίας. Το 1967 δηµιούργησε το δικό του κατάστηµα µε ηλεκτρικές συσκευές. Πολλοί φτωχοί και αναξιοπαθούντες έβρισκαν καταφύγιο στο κατάστηµά του και πάντα τους βοηθούσε, πολλές φορές χωρίς αντάλλαγµα.

Το 1976 παντρεύτηκε την αγαπηµένη του Σούζαν και µαζί απέκτησαν τρία παιδιά, στα οποία αφοσιώθηκε µέχρι το τέλος της ζωής του. Μια ακόµη µεγάλη αδυναµία του ήταν η µουσική. Του άρεσε να παίζει ακορντεόν και ήταν πάντα η ψυχή της παρέας στις οικογενειακές, φιλικές και αθλητικές συγκεντρώσεις.

Ο Φόρσος κρέµασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια το 1979, ενώ το 1980 απέκτησε δίπλωµα προπονητή. Θήτευσε ως προπονητής σε πολλές οµάδες όπως η Αγία Νάπα, η Αναγέννηση, ο Ονήσιλος και η Ελπίδα Ξυλοφάγου. Σηµαντικό είναι το γεγονός ότι συνέχισε µέχρι τέλους να παρακολουθεί ανελλιπώς τους αγώνες της λατρεµένης του Ένωσης και να αγωνίζεται µε τους παλαίµαχους ποδοσφαιριστές.

Το 2009 βραβεύθηκε από τον ∆ήµο Παραλιµνίου ως “Άνδρας της Χρονιάς” για το ήθος και τη µακρόχρονη προσφορά του στα αθλητικά δρώµενα.