URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Το χάος είναι όμορφο;

της Λυδίας Βαρελά - Αναστασιάδου.

Το χάος είναι όμορφο;

Πόσο θόρυβο μπορεί να κάνει μέσα στο κεφάλι μου;
Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο θόρυβο κάνει στο δικό σου.
Απλά εγώ διαλέγω να τον κατευνάζω για να μπορέσω να ακούσω το για’ μένα σωστό.

Προσπαθώ, ναι προσπαθώ. Να σε καταλάβω, να σε νιώσω, να μην σε πληγώσω, να μην σε μπερδέψω και βασικά να σε ηρεμήσω πιάνοντάς σου το χέρι και λέγοντάς σου πως «όλα θα πάνε καλά». Το εννοώ. Πάντα εννοώ αυτά που λέω. Πάντα κάποιοι εκνευρίζονται με αυτό και κάποιοι το εκτιμούν. Διαλέγω αυτούς που το εκτιμούν. Διαλέγω και αυτούς που εκνευρίζονται. Διαλέγω ότι εμένα με κάνει να γίνομαι καλύτερη. Ότι εμένα με κάνει να εξελίσσομαι. Πόσο βαριέμαι τους ανθρώπους που μένουν στάσιμοι, που δεν εξελίσσονται σε τίποτα στη ζωή τους και όχι επειδή δεν μπορούν, αλλά επειδή δεν θέλουν.

Θύματα. Ναι, εύκολα είναι τα θύματα. Τους αγωνιστές είναι αυτούς που ψάχνεις μέρα με την μέρα. Τους αγωνιστές είναι που θαυμάζεις και θέλεις να τους μοιάσεις. Τους αγωνιστές… ερωτεύεσαι. Ερωτεύεσαι; Ή νομίζεις πως τους ερωτεύεσαι; Και όταν ή αν τους ερωτευτείς κάνεις κάτι για να τους κερδίσεις; ή μένεις στη γωνιά σου περιμένοντας να έρθουν να σώσουν ότι τελευταίο έχει μείνει μέσα σου; ότι τελευταίο δεν έχει χαθεί και ψάχνει κάτι για να πιαστεί;

Ουτοπία. Και μετά σιωπή. Πόσα βράδια έχω περιμένει. Πόσες φορές έχω αφήσει τον εαυτό μου να σε συγχωρέσει για να μπορέσεις να ξανά αδειάσεις ότι με κόπο γέμισα; Πόσες φορές στο έχω κάνει κ εγώ αυτό; Πόσο κόσμο έχω ακυρώσει περιμένοντάς σε στα παγκάκια, στις πλατείες, στο κεφάλι μου και στο κρεβάτι μου το βράδυ; Πόσα βράδια έχω πιάσει τον εαυτό μου να σε σκέφτεται και να χαμογελά και μετά από λίγα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιεί ότι τον τελευταίο καιρό μόνο πίκρες μου χαρίζεις. Μόνο σκοτάδι μου προσφέρεις. Γιατί δεν είσαι εσύ ο άνθρωπος που γνώρισα και αγάπησα. Είναι κάτι άλλο που έχει κλέψει το μέσα σου. Είναι κάτι άλλο αυτό που σε κυριεύει και το χειρότερο; Έχει όνομα. Λέγεται «δειλία» λέγεται «πανικός» λέγεται «φόβος» λέγεται όπως μπορείς να το βαφτίσεις εκτός από το όνομά σου. Εκτός από εκείνες τις ημέρες που το έλεγα και γέμιζε το μέσα μου. Που το φώναζα δυνατά και χαμογελούσα. Που αποφάσισες εσύ για μένα να μου το πάρεις μακριά και όχι εγώ.

Ρομαντικά. Και μετά πόνος. Πόνος στο στομάχι, στο μυαλό μου, στην ψυχή μου και στο κεφάλι μου. Γιατί εσένα εμπιστεύτηκα τότε. Εσένα δεν μπορώ να εμπιστευτώ τώρα. Εσένα θέλω να αφήσω ελεύθερο για να βρεις την ανθρωπιά σου. Να ξανακάνεις την διαδρομή χωρίς εμένα και πίστεψέ με, θα ξεχωρίσει αυτός ο άνθρωπος στους άλλους. Στους άλλους μόνο; Όχι. Και στον εαυτό του. Είσαι ότι πιο όμορφο έχω νιώσει και ότι πιο άσχημο ταυτόχρονα.

Τελικά τι ερωτεύεσαι; Τον άνθρωπο ή αυτό που θα μπορούσε να είναι;