URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Θες να παίξουμε ζιννάπιν; – του Χρίστου Κυριάκου

Θες να παίξουμε ζιννάπιν; – του Χρίστου Κυριάκου

Όπως συχνά λέγεται, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα έχουν μια ιστορία. Μέχρι και το ζιννάπιν, το παιχνίδι που παίζαμε μικροί, έχει την δικιά του ιστορία. Πολύ παλιά μάλιστα. Ακούγεται κάπως αστείο αλλά είναι πραγματικότητα. Έχει την δική του ιστορία.

Πριν μπω στο θέμα ας αναφέρω τι είναι ακριβώς το ζιννάπιν. Εν μέρη, είναι ένα κόκκαλο που χωρίζεται σε δυο σκέλη. Συναντάται στα πτηνά. Βρίσκεται κοντά στο λαιμό τους και βοηθάει στην ισορροπία τους όταν πετάνε. Πολύ σοφά όμως θα διερωτάται κανείς, τι σχέση έχουν αυτά, με το παιχνίδι που παίζαμε. Η ιστορία μας παίρνει πολλά χρόνια πίσω. Συγκεκριμένα προ Χριστού. Τότε υπήρχε μια αρχαία, ιταλική φυλή, οι Etruscans. Πίστευαν ότι τα πτηνά μπορούσαν να μαντέψουν το μέλλον. Όταν τα τεμάχιζαν, ξεχώριζαν αυτό το κόκκαλο και το έβαζαν στον ήλιο να στεγνώσει. Μετέπειτα το εξέταζαν απ’ όλες τις πλευρές και μέσω αυτού μάντευαν τον καιρό. Πέραν της μαντείας το χρησιμοποιούσαν για να κάνουν διάφορες ευχές.

Χρόνια μετά, οι Ρωμαίοι, θα ασπαστούν το έθιμο της ευχής. Στην Ρώμη όμως υπήρχε ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα. Όλοι ήθελαν να κάνουν ευχές μέσω του κόκκαλου αλλά δεν υπήρχαν τόσα πτηνά. Έτσι οι Ρωμαίοι άρχισαν να το κόβουν στην μέση προκειμένου να μπορούν να κάνουν περισσότερα άτομα ευχή. Μέσω των κατακτήσεων τους, το έθιμο, θα ταξιδέψει σε πάρα πολλές χώρες.

Μέτα τους Ρωμαίους θα το υιοθετήσουν και οι Βρετανοί. Μέσω των αποικιών τους θα το μεταφέρουν σε ακόμη περισσότερες χώρες. Οι Βρετανοί χρησιμοποιούσαν το έθιμο σαν παιχνίδι. Την ημέρα των ευχαριστιών, δύο άτομα έπαιρναν το κόκκαλο του πτηνού, το ζιννάπιν. Έκαναν μια ευχή ο καθένας τους και άρπαζαν από μια μεριά στο κόκαλο. Ο καθένας προσπαθεί να το σπάσει έτσι ώστε να έχει περισσότερο μερίδιο κόκαλου στην μεριά του. Αυτός που το έκανε θα πραγματοποιείτο και η ευχή του.

Με τα χρόνια το έθιμο θα φτάσει και σ’ εμάς. Εμείς το κάνουμε κάπως διαφορετικά. Εν αρχή σπάζουμε το κόκκαλο στην μέση και βάζουμε ένα στοίχημα. Στόχος του παιχνιδιού είναι να δώσεις στον άλλο, που έκοψε το άλλο μισό, οτιδήποτε. Αν ο ένας έδινε στον άλλο κάποιο αντικείμενο και ο δεύτερος ξεχνούσε να πει “θυμάμαι” τότε ο πρώτος του έλεγε “γεια σου” ή “γιάντες” και τον κέρδιζε. Το παιγνίδι μπορούσε να κρατήσει και χρόνια.

Το ζιννάπιν με το πέρας του χρόνου δείχνει να χάνεται. Είναι στο χέρι μας να κρατήσουμε ζωντανό αυτό το έθιμο ή καλύτερα στο πιάτο μας!