URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ταινίες που πρέπει να δουν όλοι οι εκπαιδευτικοί – της Ελένης Θεοδωρίδου

Ταινίες που πρέπει να δουν όλοι οι εκπαιδευτικοί – της Ελένης Θεοδωρίδου

Η εκπαίδευση, ο δάσκαλος, το σχολείο και η επιρροή που ασκεί ο δάσκαλος στους μαθητές αποτελούν θέμα στο σινεμά. Ένα θέμα το οποίο αφενός μπορεί να εμπνεύσει ένα δάσκαλο και αφετέρου να αφυπνίσει ένα μαθητή. Όσο κι εξωπραγματικοί χαρακτήρες μυθοπλασίας παρουσιάζονται οι δάσκαλοι, ως φωτισμένοι και εμπνευσμένοι καθοδηγητές, έτσι θα έπρεπε να είναι και στην πραγματικότητα. Να είναι αρωγοί των παιδιών στις δυσκολίες τους αλλά και αυτοί που θα τους αφυπνίσουν και θα τους δείξουν τον δρόμο προς το όνειρο.

«Η ασυμβίβαστη γενιά» και «Οι συγγραφείς της ελευθερίας» είναι δυο ταινίες που αποτυπώνουν τις προσπάθειες των δυο καθηγητριών για τα παιδιά τους, με απώτερο σκοπό να τους δείξουν ότι έχουν την επιλογή και ότι δεν είναι απαραίτητο να τα απορροφήσει το μίσος και η εγκληματικότητα της κοινωνίας στην οποία ζουν. Οι μαθητές τους είναι άτομα πληγωμένα, άτομα που καθημερινά βιώνουν άσχημες καταστάσεις, ωστόσο δείχνουν σκληροί και επιθετικοί. Οι καθηγήτριες αυτές γκρεμίζουν τους τοίχους, τους συσπειρώνουν και τους υποδεικνύουν ότι πρέπει να πιστέψουν στον εαυτό τους, ότι αξίζουν και ότι πρέπει να στηριχθούν στις δυνάμεις τους. Δυο δασκάλες που διαθέτουν υπομονή, επιμονή και θέληση και επενδύουν ψυχικά πάνω στους μαθητές τους.

«Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» είναι, κατά τη γνώμη μου, μια ταινία που κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να έχει δει. Ένας «μεγάλος» ηθοποιός υποδύεται το ρόλο ενός χαρισματικού δασκάλου που όλοι μας έχουμε ως πρότυπο. Το σχολείο, στο οποίο εργάζεται, ενστερνίζεται τις απόψεις της τότε συντηρητικής μεσοαστικής κοινωνίας και γαλουχεί τους μαθητές του με το τετράπτυχο «Παράδοση, Τιμή, Πειθαρχία, Διάκριση». Ο κύριος Keating, όμως, αγνοεί το τετράπτυχο αυτό και προτρέπει τους μαθητές του να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, να κάνουν αυτό που πιστεύουν αλλά και να αμφισβητούν την τότε ισχύουσα τάξη πραγμάτων. Το βασικό του εργαλείο είναι η ποίηση, όχι μόνο η καταγεγραμμένη με λέξεις σε έργα αλλά κι εκείνη που υποβόσκει στην καθημερινότητα.

Επίσης, είναι και η ανορθόδοξη διδακτική του αλλά και αυτό το «κάτι» που εκπέμπει και η αρμονία ανάμεσα στα λόγια και τη συμπεριφορά του. Η ταινία αυτή αποτελεί μια βουτιά του εκπαιδευτικού στην υπόστασή του, σε εκείνο που τόσο θα ήθελε να είναι. Αλλά μας γύρισε στα εφηβικά μας χρόνια, στους δασκάλους που ποτέ δεν μας ενθάρρυναν να εκφραστούμε αλλά και στους δασκάλους που μας βοήθησαν να αδράξουμε έστω και μια από τις τόσες χιλιάδες μέρες.

Μέσα από τη ζωή είναι βγαλμένα και τα σενάρια αυτά. Δεν είναι τόσο μακρινά όσο φαντάζουν. Μετά από χρόνια κανένα παιδί δεν θα θυμάται τι του δίδαξες αλλά θα θυμάται πως το έκανες νιώσει. Μην μένετε μόνο στην παράδοση του μαθήματος και στον έλεγχο των ασκήσεων, πηγαίνετε το μάθημά σας ένα βήμα παρά πέρα. Προτρέψτε τα παιδιά να πιστέψουν στον εαυτό τους και να ονειρευτούν και να κυνηγήσουν αυτό το όνειρο. Είναι μεγάλη υπόθεση ύστερα από χρόνια να σε θυμούνται ως συνοδοιπόρο στο όνειρο και ως έναν άνθρωπο που μπαίνοντας στην τάξη δεν παρέδιδε μόνο αλλά και νοιαζόταν και πίστευε σε αυτά.