URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Τα περίφημα πεντάδυμα

του Χρίστου Κυριάκου

Τα περίφημα πεντάδυμα

Η µητέρα τους, Elzire Dionne, υποψιάστηκε ότι µάλλον δίδυµα θα κυοφορούσε.

Παραήταν µεγάλη η κοιλιά της για ένα παιδί µονάχα. Ο πατέρας τους, Oliva-Edouard, βρισκόταν σε βαθιές σκέψεις για το πώς θα µεγάλωναν τα παιδιά τους.

Ήδη είχαν 5 παιδιά, τους Ernest (1926), Rose Marie (1928), Thérèse (1929), Daniel (1932) Pauline (1933) αλλά και ένα που έχασαν στη γέννα, τον Léo (1930), από πνευµονία.

Οι µέρες περνούσαν και η κοιλιά της Elzire µεγάλωνε ολοένα και περισσότερο. Ο γιατρός της, Dr. Allan Roy Dafoe, που “µυρίστηκε” ότι κάτι περίεργο θα γινόταν, διέγνωσε την Elzire µε εµβρυϊκή ανωµαλία, από πολύ νωρίς, έτσι την πρόσεχε συνεχώς. Της διεµήνυσε κιόλας, πως σίγουρα, δεν περίµενε ένα παιδί αλλά περισσότερα. Όταν η εγκυµοσύνη έφτασε στους 7 µήνες, αποφάσισε να την ξεγεννήσει. Όπως σωστά προέβλεψε, τα παιδιά θα πέθαιναν αν δεν τα γεννούσε πιο γρήγορα από το κανονικό.

150216_yg4q8_soeurs-1939-dionne_sn1250

Ο γιατρός, που “πήρε το βάρος” της απόφασης πάνω του, αποφάσισε να γεννήσει την Elzire Dionne στις 28 Μαΐου του 1934. Η γέννα δεν κράτησε πολύ, µα τα παιδιά δεν ήταν δύο ή τρία αλλά πέντε και ήταν όλα κορίτσια!!! Τα νέα, για το σπουδαίο γεγονός, άρχισαν να διαδίδονται αστραπιαία. Η είδηση, ακουγόταν στους πιο πολλούς σαν ένα ψέµα, κανείς δεν πίστευε ότι υπάρχει άνθρωπος που θα µπορούσε να γεννήσει πεντάδυµα, πόσο µάλλον να ζήσουν κιόλας.

Πλήθος κόσµου άρχισε σιγά – σιγά να φτάνει στο Callander του Ontario, στον Καναδά, προκειµένου να δει από κοντά τα 5 παιδιά, που έµοιαζαν καταπληκτικά. Ο καθένας απ’ αυτούς, έφερνε και το κατιτίς µαζί του, ώστε να βοηθήσει την οικογένεια να τα µεγαλώσει, από µικρές κουβέρτες µέχρι λάδι ελιάς.

Ο πατέρας τους, όπως άλλωστε και ο γιατρός, είχαν τις επιφυλάξεις τους για το αν τα µικρά θα µπορούσαν να ζήσουν, ήταν όµως διατεθειµένοι να κάνουν τα πάντα. Τις πρώτες µέρες της γέννας, τα µωρά ήταν φυλαγµένα σε ένα ψάθινο καλάθι, που δανείστηκαν από τον γείτονα και καλυµµένα µε κουβέρτες, ώστε να παραµένουν ζεστά. ∆ίπλα από το καλάθι, είχε µπουκάλια µε ζεστό νερό, που αλλάζονταν κάθε τόσο, ώστε να διατηρείτο ο χώρος γύρω από το καλάθι θερµός. Κάθε δύο ώρες, τα πότιζαν µε νερό, που ήταν αναµειγµένο µε σιρόπι καλαµποκιού και τους έκαναν µασάζ µε λάδι ελιάς, που θεωρείτο πολύ θεραπευτικό.

Οι πρώτες µέρες, κύλησαν σχετικά εύκολα για την οικογένεια, σ’ ένα όµορφο κλίµα. Τα 5 κοριτσάκια, Yvonne, Annette, Cécile, Émilie και Marie, έδειχναν πολύ ευτυχισµένα κοντά στους γονείς τους. Εκείνες τις µέρες, ήρθε µια οµάδα ατόµων από το Chicago, όπου ζητούσε από τους γονείς την άδεια τους, να τα εκθέσει στη µεγάλη έκθεση της πόλης “Century of Progress” ώστε ο κόσµος να τα δει από κοντά. Εκείνη την εποχή, δεν ήταν ασυνήθιστο να εκθέτουν παιδιά σε µεγάλες εκθέσεις, έτσι οι γονείς, αν και πείστηκαν στην αρχή να δώσουν τα µωρά, µια µέρα αργότερα αποφάσισαν να ανακαλέσουν την απόφασή τους. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που τέθηκε το θέµα εκµετάλλευσης των 5 κοριτσιών. Έκτοτε ξεκίνησαν τα προβλήµατα.

Η είδηση για τα πεντάδυµα, ήδη έκανε τον γύρω του Καναδά. Η φήµη όµως, ότι τα βρέφη θα βρίσκονταν στην έκθεση του Chigaco και θα ήταν βιτρίνα για όσους ήθελαν να τα δουν, έκαναν τον κόσµο να αντιδράσει. Πολλοί άρχισαν να διερωτούνται κατά πόσο τα παιδιά ήταν ασφαλή στα χέρια της Elzire. Η ανησυχία του κόσµου, “γέννησε” περίεργες ιδέες σε µερικούς, έτσι χωρίς να χαθεί καιρός, µε γνωµοδότηση ενός αξιωµατούχου, του Mitchell Hepburn, η κυβέρνηση του Ontario προώθησε ένα νοµοσχέδιο, το Dionne Quintuplets Guardianship Act, όπου εν µέρει έπαιρνε τα παιδιά από την οικογένειά τους για λόγους ασφάλειας. Η κηδεµονία θα πήγαινε στον γιατρό που τα ξεγέννησε και σε ακόµη 2 άτοµα. Μέρος, σ’ αυτήν την κηδεµονία, είχαν και οι γονείς των πενταδύµων, αλλά αυτό ήταν απλά “στα χαρτιά”. Το νοµοσχέδιο, υποτίθεται πως θα ίσχυε µέχρι την ενηλικίωση των κοριτσιών. ∆υστυχώς πίσω απ’ αυτό το νοµοσχέδιο, δεν βρισκόταν η ανησυχία του κράτους, για το µέλλον των παιδιών, αλλά άλλοι παράγοντες που απέβησαν τροµαχτικοί για τη ζωή των µικρών κοριτσιών.

Σε µικρό χρονικό διάστηµα, έξω από το φτωχόσπιτο της οικογένειας, έχτισαν ένα µικρό παλατάκι για χάρη των κοριτσιών, όπου θα ήταν το σπίτι τους για τα υπόλοιπα χρόνια. Βασικά ήταν νοσοκοµείο, όπου µέσα είχε και παιδότοπο. Είχε την ονοµασία “Τhe Dafoe Hospital and Nursery”.

Το συγκεκριµένο µέρος είχε τις καλύτερες νοσοκόµες της περιοχής και προστατευόταν από τρεις αστυνοµικούς όλο το 24ωρο. Γύρω από το κτίριο, υπήρχε γυαλί, όπου οι έξω µπορούσαν να δουν µέσα και οι µέσα δεν µπορούσαν να δουν έξω, κάτι σαν το ανακριτήριο που βλέπουµε στις ταινίες. Ο λόγος που υπήρχε αυτό ήταν για να µπορεί ο κόσµος να βλέπει τα πεντάδυµα χωρίς να τα επηρεάζει. ∆υστυχώς, όλα αυτά, ήταν η καταστροφή των µικρών παιδιών.

Μεγαλώνοντας, αρχίζουν να ακολουθούν διάφορα µαθήµατα, από προσωπικούς δασκάλους. Μαζί τους, υπήρχαν και µερικά άλλα παιδιά, που ήταν αυστηρώς διαλεγµένα. Η µητέρα τους, που ερχόταν αραιά και που, έβλεπε τα παιδιά και δεν ήξερε τι ακριβώς γινόταν. Τα κορίτσια, δεν ήξεραν τι σηµαίνει µαµά και εννοείται πως θεωρούσαν την Elzire και τον Oliva, σαν δυο άτοµα όπως όλα τα άλλα που έβλεπαν καθηµερινά στο κτίριο.

Η κυβέρνηση του Ontario άρχισε να βγάζει τροµαχτικά κέρδη από αυτή την ιστορία, αφού όποιος ήθελε να δει τα παιδιά έπρεπε να πληρώσει. Επιπρόσθετα, υπήρχαν αµέτρητα µπιχλιµπίδια που µπορούσε να αγοράσει κανείς, που συσχετίζονταν µε τα πεντάδυµα, από αυτόγραφα, µέχρι γάλατα, σαπούνια, πιάτα, βιβλία και ότι άλλο µπορούσες να φανταστείς. Καθηµερινά, έρχονταν περίπου 6000 άτοµα, ενώ µέχρι το 1943, όπου και η οικογένεια κατάφερε να πάρει πίσω τα παιδιά, υπολογίζεται πως τα πεντάδυµα προσέλκυσαν 3 εκατοµµύρια κόσµο, µε κέρδη που ανέρχονταν στα 51 εκατοµµύρια, κέρδη που τα µικρά δεν είδαν ποτέ τους.

Τα κορίτσια, αφού οι γονείς τους κατάφεραν να τα πάρουν πίσω, θα µείνουν µαζί τους, για τα επόµενα 9 χρόνια, µέχρι να ενηλικιωθούν. Εκεί, στο φτωχόσπιτο των γονιών τους, θα περάσουν τα χειρότερα τους χρόνια όπως έλεγαν. Μαζί µε τα άλλα τους αδέρφια, που πλέον όλοι µαζί ήταν 13, αφού γεννήθηκαν ακόµη τρία παιδιά, ο Oliva Jr. (1936), ο Victor (1938) και η Claude, τα πεντάδυµα περνούσαν πολύ άσχηµα. Οι γονείς τους, όπως υποστήριξαν αργότερα τα κορίτσια, τους συµπεριφέρονταν λες και αυτοί έφταιγαν για την εξέλιξη της όλης κατάστασης. Τους έβαζαν να κάνουν περισσότερες δουλειές από τα άλλα παιδιά, πράγµατα περίεργα για τα µικρά κορίτσια που µεγάλωσαν σαν πριγκίπισσες.

Μόλις έγιναν 18 ετών τα κορίτσια θα φύγουν από τους γονείς τους. Καµιά δεν ήθελε να µείνει µαζί τους. Όλες προσπάθησαν να χτίσουν τη ζωή τους µε τον δικό τους τρόπο αυτή τη φορά. Η Marie, Anette και Cecile θα παντρευτούν και θα κάνουν παιδιά, όµως θα χωρίσουν αργότερα και θα µείνουν πάλι µόνες. Η Emilie, αποφάσισε να γίνει καλογριά, ενώ η Yvonne σπούδασε νοσηλεύτρια. Η ζωή των πενταδύµων, δεν υπήρξε ποτέ εύκολη, οι κακοτυχίες, δεν σταµάτησαν ποτέ στη ζωή τους. Στα 20 της η Emilie θα πεθάνει από επιληψία ενώ στα 36 της, θα πεθάνει και η Marie, από αιµορραγία στον εγκέφαλο. Χρόνια µετά το 2001 θα πεθάνει και η Yvonne.

Πλέον, από τα περίφηµα πεντάδυµα, παρέµειναν δύο. Για την ζωή τους γράφτηκαν αµέτρητα βιβλία και γυρίστηκαν πάµπολλες ταινίες. Το µόνο που ζήτησαν από τη ζωή, όπως έλεγαν στις αυτοβιογραφίες τους, ήταν να µεγαλώσουν σαν όλα τα παιδιά. Όταν το 1997, γεννήθηκαν τα πρώτα εξάδυµα, από την οικογένεια McCaughey, στις Η.Π.Α., τα κορίτσια, µε γράµµα που απέστειλαν, ζητούσαν από την οικογένεια να µεγαλώσει τα παιδιά φυσικά, σαν όλα τα άλλα, να µην πάθουν το ίδιο. Όσον αφορά τα λεφτά, που καρπώθηκε το κράτος εις βάρος τους και κατέστρεψε τη ζωή τους, τα κορίτσια πήραν 2,8 εκατοµµύρια ως αποζηµίωση. ∆υστυχώς τα λεφτά δεν τους έδωσαν ζωή, µονάχα θλίψη.