URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα – της Στέλλας Ρουσσοπούλου

Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα – της Στέλλας Ρουσσοπούλου

Το tablet πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Η σελίδα του Google Maps ως προεπιλογή. Εσύ μπροστά από το tablet προβληματισμένος. Βλέπεις τον παγκόσμιο χάρτη, με τη βοήθεια της εφαρμογής της Google και ο νους σου πλανάται. Τι θέλεις αυτή τη στιγμή; Θέλεις να φύγεις μακριά, να αποδράσεις από την “ζούγκλα” που έχεις παγιδευτεί. Δεν μπορείς να αποφασίσεις πιο μέρος του κόσμου θα αποτελέσει το πολυπόθητο καταφύγιό σου. Δεν απογοητεύεσαι όμως γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού σου, υπάρχει και επιλογή του “αγνώστου”.

Απηυδισμένος λοιπόν, αποφασίζεις να ακολουθήσεις την επιλογή του “αγνώστου”. Με ένα σακίδιο στην πλάτη (και το tablet σου φυσικά), κάνεις πραγματικότητα τη φράση “στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα”. Τα αισθήματά σου: φόβος, ανυπομονησία, ταραχή και απεριόριστη ελευθερία.

Και… ξαφνικά “προσγειώνεσαι” στην πραγματικότητα και αναρωτιέσαι: πόσες φορές στη ζωή μας, έχουμε βρεθεί μπροστά σε ένα τέλμα, να αναπροσαρμοστούμε και να “βάλουμε πλώρη” με τα απαραίτητα εφόδια για κάτι καινούριο; Πολλές όμως από τις φορές, φοβισμένοι από τις επιλογές που έχουμε στη διάθεσή μας, ακολουθούμε την τακτική του “Δε βαριέσαι”. Και εκεί που η ίδια μας η ζωή απαιτούσε κάτι σίγουρο και συγκεκριμένο, εμείς και πάλι πλανιόμαστε “στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα”.

Στόχοι… τόσο εύηχη και πολλά προσδοκώμενη λέξη, αλλά και τόσο άγνωστη σε πολλούς. Όλοι οι ειδικοί στο θέμα που αφορά την ασφαλή και αρμονική ζωή, υπερτονίζουν την αξία των στόχων καθ’όλη τη διάρκεια αυτής.

Ακόμη και από την πολύ μικρή ηλικία κάθε παιδί καλείται υποτυπωδώς να θέσει ένα στόχο στη ζωή του, σχετικά με το αντικείμενο των σπουδών και κατ’ επέκταση  του επαγγέλματός του. Στη συνέχεια της ζωής του, και καθώς μαθαίνει καλύτερα τον εαυτό του, ανανεώνει του στόχους του ή θέτει καινούριους, που αφορούν νέες προοπτικές στη ζωή του.

Το μυστικό με την πολυσυζητημένη θέσπιση στόχων είναι η αρχική αίσθηση του ρίσκου και κατά συνέπεια η ατέρμονη και ολοένα αυξανόμενη επιθυμία για ικανοποίησή τους. Σαφώς, για το επιθυμητό αποτέλεσμα, δηλαδή για την πραγματοποίηση των ήδη θεσπισμένων στόχων, προϋποτίθεται υπομονή, επιμονή και απαράμιλλη προσπάθεια, αφοσίωση στο εγχείρημα, καθώς και αποδοχή μιας αναμενόμενης αποτυχίας. Η ψυχολογική επάνδρωση λοιπόν, αποτελεί άμεση συνέπεια της θέσπισης στόχων.

Συνεπαρμένοι από τον ενθουσιασμό για ζωή, όρεξη για νέες εμπειρίες και έχοντας την εντύπωση, ότι όλα είναι εύκολα, συνήθως εμείς οι νέοι δεν έχουμε και την καλύτερη σχέση με τους στόχους. Έτσι, αφήνουμε τη ζωή να κυλήσει, και αντί εμείς να την φανταζόμαστε και να την οριοθετούμε, θέτει αυτή τα όρια για εμάς και μας διαμορφώνει. Αυτό όμως, αργά ή γρήγορα, μας ωθεί σε μια μη ηθελημένη απραγία, με συνέπειες στην ψυχοσύνθεση του καθενός από εμάς.

Κάποιος συνομήλικός μου βέβαια, θα μπορούσε να αντιταχθεί σε όλα τα παραπάνω, με το επιχείρημα ότι γενικά οι νέοι φημίζονται για τις φιλοδοξίες τους, για τη φαντασία τους και τις ρηξικέλευθες ιδέες τους. Ωστόσο, εγώ θα απαντούσα ότι  φαντάζονται ήδη διαμορφωμένες καταστάσεις, οι οποίες δεν μπορούν να επιτευχθούν, αν δεν τεθούν πρώτα στόχοι.

Έτσι, θέλω να κλείσω με μια αγαπημένη φράση, που εμπνέει αισιοδοξία και ελπίδα:

“Στόχευε το φεγγάρι. Ακόμη και αν αστοχήσεις, θα βρεθείς κάπου ανάμεσα στ’ αστέρια”
Πλάτωνας

Η Στέλλα Ρουσσοπούλου είναι φοιτήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.