URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Στη μάχη της ζωής

της Βέρας Κοσμά

Στη μάχη της ζωής

Σόφη Κυριάκου, 44 χρονων, Παραλίµνι

Η Σόφη Κυριάκου είναι µια από τις εκατοµµύρια γυναίκες που τις κτύπησε ο καρκίνος του µαστού. Στη µάχη µαζί του βγήκε νικήτρια και η ιστορία της µάς δίνει ένα ελπιδοφόρο µήνυµα: “Ο καρκίνος δεν είναι ανίατη ασθένεια και µπορείς να τον ξεπεράσεις”.

Το να διαγνωστεί µια γυναίκα µε καρκίνο του µαστού είναι χωρίς αµφιβολία ένα ισχυρό κτύπηµα. Θέλει απίστευτη δύναµη, κουράγιο και θέληση για τη ζωή. Χαρακτηριστικά τα οποία η Σόφη Κυριάκου από το Παραλίµνι έχει σε υπερθετικό βαθµό. Πρόκειται για µια γυναίκα που στα 40 της ανακάλυψε για πρώτη φορά ότι πάσχει από καρκίνο του µαστού και ενώ πίστεψε ότι το είχε ξεπεράσει, στα 45 της έρχεται ξανά αντιµέτωπη µε την ασθένεια αυτή. Και τις δύο φορές ήξερε ότι θα καταφέρει να το ξεπεράσει και πάλεψε για να νικήσει. Και τα κατάφερε…

Η ιστορία της Σόφης ξεκινά πριν από 45 χρόνια στο Λονδίνο, ένα µέρος όπου γεννήθηκε και µεγάλωσε µέχρι τα δεκατέσσερα της χρόνια. Σε ηλικία δεκατριών χρονών έµαθε ότι ήταν υιοθετηµένη. Εκεί ήταν που ξεκίνησαν και όλα τα ερωτηµατικά: «Γιατί;», «Ποια είµαι;», «Ποιοι είναι οι γονείς µου;», «Από που προέρχοµαι;», «Γιατί µε εγκατέλειψαν;» Ερωτηµατικά που βασάνιζαν το µυαλό της µέχρι το 2001, όταν η µία εκ των τεσσάρων αδελφών της, η Λουίζα, την έψαξε και θέλησε να την γνωρίσει. Τότε ήταν που έµαθε πως ο πατέρας της εγκατέλειψε τη βιολογική της µητέρα, η οποία, όταν γέννησε τη Σόφη έπασχε από σοβαρή µορφή «κατάθλιψη λεχόνας». ∆εν έδωσε τη Σόφη η µητέρα της για υιοθεσία. Την πήραν από τα χέρια της µητέρας της και την παρέδωσαν στους γονείς που τη µεγάλωσαν. Το ίδιο έκαναν και µε την αδελφή της, την Λουίζα, την οποία η αδελφή της βιολογικής της µητέρας την πήρε κρυφά και την έφερε στην Κύπρο µε προσωρινό διαβατήριο. Μετά τη Λουίζα, η Σόφη γνώρισε και τη βιολογική της µητέρα και τα βιολογικά της αδέρφια, τα οποία ήταν δίπλα της σε όλο τον αγώνα της µε τον καρκίνο.

«Πρωτοδιαγνώστηκα µε καρκίνο στις 12 Μαρτίου 2010, µια ηµεροµηνία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Αν και είµαι από τις γυναίκες που κάνουν κάθε χρόνο τις εξετάσεις τους (µαστογραφία και τεστ Παπανικολάου), 9 µήνες µετά τον έλεγχο καθώς έπαιζα µε τη µικρή µου κορούλα κατά λάθος µε κτύπησε στο στήθος και ένιωσα µια ενόχληση, έναν πόνο και φούσκωµα. Πήγα στη γιατρό µου και µετά από ultrasound και βιοψία διαγνώστηκα µε καρκίνο του µαστού στο τρίτο στάδιο. Μάλλον δεν είχε γίνει καθαρή και σωστή διάγνωση στις προηγούµενες εξετάσεις, είχα έξι µικρά ογκίδια, τα οποία δεν φάνηκαν στη µαστογραφία, µόνο µετέπειτα όταν έγινε το MRI», δηλώνει η Σόφη.

Και συνεχίζει: «Όταν το πρωτάκουσα, δεν µπορώ να κοροϊδέψω τον εαυτό µου… έχασα τη γη κάτω από τα πόδια µου. Για τρεις ηµέρες κλείστηκα στον εαυτό µου προσπαθώντας να χωνέψω το τι ακριβώς γινόταν. Για τρεις ηµέρες πρέπει να κοιµήθηκα 10 ώρες συνολικά. Το κίνητρό µου για να σηκωθώ και να παλέψω ήταν οι δυο µου κόρες, η Αντριάνα και η Αγγελική. ∆εν θα επέτρεπα να µεγαλώσουν τα παιδιά µου χωρίς µητέρα. Θέλω να ζήσω, πρέπει να ζήσω. Να εξασφαλίσω το µελλον των παιδιών µου! Να γίνω γιαγιά!!!».

«Μετά από τη δεύτερη βιοψία επιβεβαιώσαµε ότι ο καρκίνος δεν ήταν επιθετικός και προγραµµατίστηκε µέσα σε δύο βδοµάδες ριζική, ολική µαστεκτοµή, κατά την οποία αφαιρέθηκαν 27 λεµφαδένες. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών, ένιωθα λες και η ψυχή µου βρισκόταν έξω από το σώµα και έβλεπα όλο αυτό να συµβαίνει σε κάποιον άλλον. Ένιωθα φόβο. Όχι για την αναισθησία. ∆εν είµαι άτοµο που φοβάται τις ενέσεις. Είχα τον φόβο της επιβίωσης, τον φόβο για το άγνωστο. Αναρωτιόµουν πώς θα ήταν η ζωή µου από δω και πέρα. Και φυσικά το πρώτο και το τελευταίο µου µέληµα ήταν ότι θέλω να δω τα παιδιά µου να µεγαλώνουν».

Η Σόφη εξοµολογείται πως δεν πλάνταξε στο κλάµα καµία φορά. Είναι δυναµικός άνθρωπος και δεν τα βάζει εύκολα κάτω, όπως µας λένε άτοµα που την γνωρίζουν. Η ίδια πιστεύει πως τον δυναµικό χαρακτήρα της τον οφείλει στη µητέρα της, την Ανδριανή Πρίγκη, που τη µεγάλωσε µε αµέτρητες και ανεκτίµητες θυσίες, η οποία δυστυχώς δεν είναι πλέον στη ζωή, αφού την έχασε Παραµονή Χριστουγέννων πριν τέσσερα χρόνια. Εξάλλου, όπως µας λέει, δεν είχε άλλη επιλογή. «Έπρεπε να παλέψω και να είµαι όσο πιο ήρεµη γίνεται. Αφέθηκα στα χέρια του γιατρού µου και στον Θεό, γιατί ήταν κάτι που δεν µπορούσα να ελέγξω. Πάντα µπροστά µου έβλεπα το χαµόγελο των παιδιών µου».

Πώς όµως το αντιµετώπισε ο κόσµος γύρω της; Οι δικοί της φίλοι και συγγενείς; «Υπήρξαν άτοµα, τα οποία νόµιζα φίλους µου µε το άκουσµα του καρκίνου εξαφανίστηκαν. Ίσως γιατί δεν ήξεραν τι να πουν και πώς να µε αντιµετωπίσουν. Υπήρξαν επίσης φίλοι και συγγενείς, οι οποίοι µε το άκουσµα του καρκίνου έρχονταν σπίτι µου και µοιρολογούσαν λες και είχα ήδη πεθάνει, ενώ εγώ πάλευα να µείνω στη ζωή».

Το πιο δύσκολο µέρος όλων αυτών για τη Σόφη ήταν η χηµειοθεραπεία. «∆εν µπορούσα να πλησιάσω τα παιδιά µου. Έπρεπε να είµαι µακριά, να µην κολλήσω µικρόβια, να µην αρρωστήσω. Έζησα πάρα πολλές απαγορεύσεις, πολλούς περιορισµούς. Η όλη διαδικασία µέχρι να αναρρώσω ολοκληρωτικά κράτησε 9 µήνες».

Η δεύτερη φορά συνέβηκε αρχές της φετινής χρονιάς. «Με έπιασε ένας δυνατός πόνος στο στέρνο κατά τη διάρκεια της δουλειάς. Ο πόνος ήταν τόσο βαρύς που πίστεψα ότι έπαθα καρδιακή προσβολή και στο τέλος λιποθύµησα από τον πόνο. Ξύπνησα µέσα στο αξονικό. Εκεί για ακόµη µια φορά µου είπαν ότι κάτι έβλεπαν και πως έπρεπε ξανά να κάνω βιοψία. ∆εν το καθυστέρησα καθόλου. Ο προηγούµενος καρκίνος είχε ταξιδέψει, ένα κύτταρο είχε ξεφύγει από την προηγούµενη φορά και έκανε υποτροπή σε όλους τους λεµφαδένες στο στερνό».

Η ογκολόγος της µετά από πάµπολλες εξετάσεις κατέληξε, µε την οµάδα στην Κύπρο, στην απόφαση ότι δεν χειρουργείται. Ξεκίνησε λοιπόν ξανά τις χηµειοθεραπείες. Το ένστικτό της όµως µαζί µε τη µεγάλη της θέληση για ζωή και τις προτροπές της αγαπηµένης νονάς της την οδήγησαν να ζητήσει µια επιπλέον άποψη από τον γιατρό Νικόλα Ζάµπογλου, στη Γερµανία. Σύµφωνα µε τον συγκεκριµένο γιατρό έπρεπε να σταµατήσει κατευθείαν τις χηµειοθεραπείες και να µπει αµέσως στο χειρουργείο. Σύµφωνα µε την άποψη του συγκεκριµένου γιατρού ήταν η µόνη της επιλογή, το µόνο πράγµα που θα της έσωζε τη ζωή. Για κάποιο λόγο τον εµπιστεύτηκε, το ένστικτό της, που δεν την γέλασε ποτέ, της έλεγε να ακολουθήσει τις συµβουλές του συγκεκριµένου γιατρού.

Ερχόµενη όµως στην Κύπρο, µε όλη την αναφορά από τον γιατρό στην Γερµανία βρήκε µπροστά της µια µεγάλη, κλειστή πόρτα. «Οι γιατροί στην Κύπρο νευρίασαν, το θεώρησαν µεγάλη βλακεία να ανοίξω τον θώρακά µου στην ηλικία που βρίσκοµαι», µας αναφέρει και συνεχίζει: «Τότε ήταν που αποφάσισα να πάρω τη ζωή µου στα χέρια µου. Συνέχισα να κάνω τις χηµειοθεραπείες, όπως µου υπέδειξαν οι γιατροί στην Κύπρο, αλλά είχα σκοπό να κάνω το χειρουργείο, είτε µε στήριζε η κυπριακή κυβέρνηση είτε όχι. Εκείνες τις ηµέρες έπαιρνα συνέχεια τηλέφωνα, ώστε να δώσουν σειρά προτεραιότητας στον φάκελο µου. Έχανα χρόνο. Κάθε µέρα που περνούσε ήταν εναντίον µου. Οι χηµειοθεραπείες δεν βοηθούσαν, ο όγκος δεν περιορίστηκε, ούτε καν παρέµεινε σταθερός. Αντιθέτως µεγάλωνε. Από τις χηµειοθεραπείες το στοµάχι µου καταστράφηκε, το ίδιο και τα κόκαλά µου. Έκαναν λάθος και µου έδωσαν τριπλή δόση κορτιζόνης µε αποτέλεσµα παρ’ ολίγον να πάθω καρδιακή προσβολή».

Την τελευταία φορά που πήρε τηλέφωνο για να εξετάσουν το φάκελό της στην κυπριακή κυβέρνηση τους είπε: «Μια µάνα ετών 45 µε δύο παιδιά πρέπει να επιβιώσει, για να µεγαλώσει τα παιδιά της. ∆εν έχετε άλλη επιλογή, θα µε στείλετε να πάω στο εξωτερικό. Και έτσι έγινε». Μετέβηκε στη Γερµανία και έκανε την επέµβαση που χρειαζόταν για να γίνει καλά. «Ο γιατρός Νίκος Ζάµπογλου στο Offenbach και η χειρουργική οµάδα του Προφεσσορ ∆ρ. Schirren, στο Weisbaden µαζί µε τη βοήθεια του Θεού µε γιάτρεψαν».

Φθάνοντας κατασυγκινηµένη στο αεροδρόµιο, ερχόµενη από τη Γερµανία, συνάντησε κατά τύχη ένα αγαπηµένο της ξάδελφο. Τότε ήταν που αντιλήφθηκε, πως επιτέλους έφθασε σπίτι και ένιωσε µια απέραντη χαρά. Τότε ήταν που είπε στον εαυτό της: «Ήρθα σπίτι, τα κατάφερα, έζησα, θα γεράσω, δεν µε σταµατά τίποτα, θα ζήσω την κάθε στιγµή».

Πλέον όλο το στέρνο της είναι τεχνητό. Οι τρεις πλαστικές που έκανε µετά την πρώτη διάγνωση του καρκίνου, για να δηµιουργηθεί ξανά µαστός, πήγαν χαµένες. Και ούτε είναι εφικτό να προσπαθήσει ξανά να δηµιουργήσει µαστό. Πλέον στη ζωή της έχει πολλούς περιορισµούς: δεν µπορεί να παίξει τένις, δεν µπορεί να σηκώσει πέραν των 7-8 Kg και κολύµβηση επιτρέπεται µόνο µε όπισθεν. Είναι όµως ζωντανή, κέρδισε και τη δεύτερη µάχη και ελπίζει να είναι η τελευταία. «Είναι το λιγότερο που θα µπορούσα να πάθω. Περνώντας τον καρκίνο και την πρώτη και τη δεύτερη φορά αντιλήφθηκα πόσο σηµαντική είναι η ζωή», µας λεει.

Η καθηµερινότητά της περιλαµβάνει τη δουλειά της, την οποία υπεραγαπά, τους συναδέλφους της, τους οποίους θεωρεί ως µια δεύτερη οικογένεια, και πολλές ώρες µε την οικογένειά της. ∆εν θέλει πλέον να χάνει στιγµή από τον χρόνο της µακριά από τα αγαπηµένα της πρόσωπα. Ευχή της για το 2016 είναι να βρεθεί θεραπεία και να πάψει να υπάρχει ο καρκίνος. Να σταµατήσουν να πεθαίνουν άνθρωποι από αυτή την ασθένεια. Επίσης, θέλει γύρω της να βλέπει ευτυχία, αγάπη και θετικότητα σε όλο τον κόσµο.

Σήµερα η Σόφη έχει την ανάγκη να πει ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όσους της στάθηκαν και ήταν δίπλα της, ο καθένας ξεχωριστά µε τον δικό του τρόπο! Ιδιαίτερα στις νοσοκόµες και τους οδηγούς του ΠΑΣΥΚΑΦ, αλλά και στο ιατρικό προσωπικό των τµηµάτων της χηµειοθεραπείας και ακτινοβολίας του Ογκολογικού της Τράπεζας Κύπρου, που εκτελούν καθηµερινά ιερό έργο!