URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Στη διαφθορά επωάζεται η επόμενη συμφορά

του Κωνσταντίνου Οδυσσέως

Στη διαφθορά επωάζεται η επόμενη συμφορά

«Το της πόλεως όλης ήθος, οµοιούται τοις άρχουσιν». (Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο µε το ήθος αυτών που την κυβερνούν). Ισοκράτης.

Στη φράση αυτή του Ισοκράτη µπορεί να δοθεί η ερµηνεία ότι οι πολιτειακοί άρχοντες αντανακλούν το ήθος των πολιτών που τους εκλέγουν, όµως κατά τη γνώµη µου ο αρχαίος ρήτορας ήθελε να πει ακριβώς το αντίθετο: ότι το ήθος της κοινωνίας τείνει να µοιάζει µε αυτό των αρχόντων της. Αν οι άρχοντες είναι διεφθαρµένοι, η διαφθορά διευρύνεται κι εξαπλώνεται σαν γάγγραινα σ΄ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό.

Όταν η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της, το 1960, το κράτος πέρασε στα χέρια ανθρώπων χωρίς εµπειρία και χωρίς την απαραίτητη παιδεία για το πώς κυβερνάται µια χώρα. Από την αρχή ξεκίνησε ο διαµοιρασµός εξουσιών κι άλλων σηµαντικών πόστων, ανάµεσα σε εκείνους που θεωρούσαν τις θέσεις αυτές ως ανταµοιβή για την προσφορά τους στον απελευθερωτικό αγώνα. Ως εκ τούτου η αξιοκρατία παραχώρησε άµεσα τη θέση της στην αναξιοκρατία, στο ρουσφέτι και την ιδιοτέλεια.

Άρχισαν να διορίζονται παντού ηµέτεροι, κουµπάροι, συγγενείς, συγγενείς συγγενών, φίλοι και φίλοι φίλων και πάει λέγοντας και το πολιτικό σύστηµα άρχισε να µετατρέπει το κράτος σε µπακάλικο εξυπηρέτησης των συµφερόντων της εκλεκτής πελατείας των πολιτειακών αρχόντων.
Επί Μακαρίου, το κράτος το νέµονταν διάφορα καπετανάτα, ενώ µετά το, θάνατο του η κρατική µηχανή αλώθηκε από την κοµµατοκρατία. Καθιερώθηκε περίπου σαν νόρµα πως τα κόµµατα που κυβερνούν πρέπει να «σάζουν τους δικούς τους» κι όσοι κατέχουν δηµόσια αξιώµατα ή άλλα σηµαντικά κρατικά πόστα είναι λογικό να εκµεταλλεύονται τη θέση τους προς ίδιον όφελος ή, για να το πω πιο απλά, ότι είναι αυτονόητο να βάζουν το δάκτυλό τους στο µέλι…

Αυτές οι νοοτροπίες ήταν επόµενο να ανοίξουν την πίσω πόρτα στη διαπλοκή ανάµεσα στους πολιτικούς και στο οικονοµικό (και τραπεζικό) κατεστηµένο. Το αλισβερίσι και η µίζα έγινε αυτονόητος τρόπος, για να κάνει κανείς τη δουλειά του µε το δηµόσιο. Οι διαδικασίες κατέστησαν διάτρητες κι οι θεσµοί καταρρακώθηκαν και έχασαν την αξιοπιστία τους έναντι των πολιτών.

Αν το ψάξει κανείς σε βάθος, θα ανακαλύψει πως όλες οι εθνικές και οικονοµικές συµφορές που έχουµε υποστεί από το 1960 µέχρι σήµερα, η εθνική συµφορά του 1974, η απάτη του χρηµατιστηρίου, η φούσκα των ακινήτων, το µεγάλο κραχ της οικονοµίας πριν από τέσσερα χρόνια και πολλά άλλα µικρότερης εµβέλειας σκάνδαλα, κρύβουν µέσα τους τα καρκινικά κύτταρα της ιδιοτέλειας, της πλεονεξίας και της µαταιοδοξίας εκείνων που κλήθηκαν να υπηρετήσουν αυτή τη χώρα σε καίρια πόστα, από το ύπατο αξίωµα και κάτω.

Η τελευταία µεγάλη µας συµφορά ήταν η οικονοµική κατάρρευση του 2013. Σήµερα οι δείκτες της οικονοµίας φαίνεται να έχουν βελτιωθεί αισθητά, µε αποτέλεσµα και οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης να µας αναβαθµίζουν. ∆υστυχώς όµως το βαθιά διεφθαρµένο πολιτικό µας σύστηµα δεν έχει αλλάξει, δεν έχει θορυβηθεί από την τεράστια καταστροφή που προκάλεσε στον απλό λαό. Οι πολιτικοί και το διαπλεκόµενο κατεστηµένο δεν κατάλαβαν τίποτα. ∆ιότι κατάφεραν µέσα στη φουρτούνα της λαϊκής οργής να επιπλεύσουν. Οι όποιες απώλειές τους ήταν παροδικές και αναστρέψιµες, και τώρα συνεχίζουν την ίδια ρότα, σε ήρεµα νερά.

∆υστυχώς όµως, κάτω από την ασφάλεια που αποκαθίσταται σιγά – σιγά στο µυαλό των πολιτών, λόγω της βελτίωσης των οικονοµικών δειχτών, παραµένουν τα κακοήθη κύτταρα του καρκίνου, που κατέφαγε τις σάρκες αυτής της χώρας και µέσα σ’ αυτά επωάζεται η επόµενη µεγάλη καταστροφή.