URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Spring is in the air

Letters from Juliette*

Spring is in the air

Μετά από την Grande φετινή μελαγχολία του Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου είδα φως στην άκρη του τούνελ. Ένα πρωί ξύπνησα  ήρεμα με το απαλό χάδι των ηλιαχτίδων και το τιτίβισμα των πουλιών. Στη βεράντα άρχισαν δειλά δειλά να εμφανίζονται τα μπουμπουκάκια με τα ανοιξιάτικα χρώματα.

Πώς να μην είμαι καλά; Η ζωή είναι όμορφη και κυλά σαν το ρυάκι για να φτάσει στο ποτάμι και μετά  στη θάλασσα. Άραγε η δική μου η ζωή σε ποια φάση είναι; Μάλλον είναι ήδη στη θάλασσα!

Είναι λες και κάποιος πάτησε ένα μαγικό κουμπί που ονομάζεται ‘θετικότητα’. Και επειδή τώρα είμαι και εγώ θετική ξεκίνησαν να γίνονται πράγματα. Σταμάτησε η ενέργεια μου να αναλώνεται στο μουρμουρητό και τα παραπόνα. Τώρα η ενέργεια μου διοχετεύεται με τρόπο που θα φέρει αποτελέσματα σε εμένα αλλά και στους γύρω μου.

Είναι τόσο απλό τελικά; Η απάντηση είναι όχι. Είναι πολύ δύσκολο για τους περισσότερουςανθρώπους. Στη ζωή όλα θέλουν το χρόνο τους για να ριζώσουν, να ανθίσουν, να ωριμάσουν. Τίποτα δεν γίνεται έτσι απλά. Όλα θέλουν υπομονή. Κάτι το οποίο δεν είχα. Νόμιζα ότι όλα έπρεπε να γίνουν την ώρα που ένιωθα και ήθελα εγώ. Και δεν καταλάβαινα ότι αυτό δε γίνεται. Και έτσι τσαντιζόμουν και θύμωνα με τους άλλους και με εμένα. Έκλαιγα επίσης το οποίο τώρα που το σκέφτομαι ήταν άκρως ανώριμη και παιδική συμπεριφορά…

Πριν κάποια χρόνια ένας συγγενής από την πλευρά της μητέρας μου που είναι θρησκόληπτος με βρήκε τυχαία στο δρόμο και μου είπε αφού σε είδα θα σου κάνω ένα δώρο. Μου έδωσε λοιπόν την εικόνα της Αγίας Υπομονής. Δεν είχα ιδέα ότι υπήρχε αυτή η Αγία. Την έβαλα λοιπόν και εγώ στο σπίτι σε περίοπτη θέση. Όμως εγώ δεν την έβλεπα…. Περίεργο αλλά μου συμβαίνει στη ζωή μου να μη βλέπω τα εμφανές. Ενώ αυτά μου φωνάζουν ότι ‘ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ’ εγώ απλά δε βλέπω. Ξεκίνησα να βλέπω την εικόνα τον τελευταίο χρόνο και να συνδέω το νόημα της με τη ζωή μου. Και τελικά διαπιστώνω ότι τα τυχαία συμβάντα στη ζωή μας δεν είναι τελικά τόσο τυχαία.

Χτυπά το τηλέφωνο. Εγώ χαμένη στο λαβύρινθο των σκέψεων μου σάστισα και τρόμαξα. ‘Ποιος είναι άραγε;’

‘Ντύσου πρόχειρα και βγάλε ή βάλε το κραγιόν σου!!! Πάμε βόλτα φιλενάδα να πιούμε καφέ και να δούμε και την Σάντρα με το μωράκι της!!! Πρέπει επιτέλους να της δώσουμε το δώρο της.’

Η Σάντρα, το δώρο, το μωρό! Το είχα αμελήσει η αλήθεια.

‘Εννοείται να πάμε!’

Πήγαμε λοιπόν σε ένα παιδικό καφέ. Τα μωρά έπαιζαν, έκλαιγαν και φώναζαν. Οι μητέρες έτρεχαν πάνω κάτω σαν τρελές εναλλάξ με τους συζύγους.

‘Άλλη ζωή.’ Σκέφτηκα. Σίγουρα καμία σχέση με τη δική μου. Παλαιοτέρα μπορεί και να ένιωθα σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Όχι πια!  Χαμογέλασα, πήρα φόρα και είπα τα νέα μου στις φίλες μου που τόσο πολύ πεθύμησα.

Όταν επέστρεψα σπίτι είδα μια ταινία της Jane Austen. Το Pride and Prejudice με τονγνωστό πλέον και αγαπημένο μου Darcy. Από περιέργεια διάβασα στο Wikipedia για την ζωή αυτής της εκπληκτικής συγγραφέα που έγραφε τόσο όμορφα για τον ερώτα, με ένα τόσο ρομαντικό και ευγενικό τρόπο. Και τελικά ανακαλύπτω ότι η Austen δεν παντρεύτηκε ποτέ στη ζωή της, ούτε έκανε παιδιά και πέθανε και σχετικά νέα. Πως γίνεται; Οι ιστορίες της είχαν πάντα happy end… Τελικά δεν υπάρχει το Happy End; Μπερδεύτηκα. Προσγειώθηκα στην πραγματικότητα. Δεν υπάρχει Happy End. Πολύ απλά γιατί η ζωή που ρέει στο ρυάκι, στα ποτάμια και στη θάλασσα δεν είναι στατική. Όλα αλλάζουν, τίποτα δε μένει ίδιο και δεν μπορείς ποτέ να γυρίσεις πίσω.

Ξανά-μπερδεύτηκα και θυμήθηκα και τον Darcy! Αχ κύριε Darcy! Υπάρχεις τελικά; Μήπως είσαι και εσύ ένας φανταστικός χαρακτήρας σαν τον Κάσπερ το φάντασμα; Χαμογελώ και βλέπω την Αγία Υπομονή! Σκέφτηκα το τραγούδι της Βουγιουκλάκη ‘ Κάντε υπομονή και ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός! Κάντε υπομονή μια λεμονιά θα ανθίσει στη γειτονιά!’ Χαμογελώ ξανά!

Τελεία και παύλα!