URBAN.CULTURE.MAGAZINE

«Σε ευχαριστώ που είσαι άνθρωπος» – της Λυδίας Βαρελά – Αναστασιάδου

«Σε ευχαριστώ που είσαι άνθρωπος» – της Λυδίας Βαρελά – Αναστασιάδου

Το να εκτιμάς τους φίλους σου είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου.
Το να σε εκτιμάνε και εκείνοι, είναι απλά πανέμορφο.

Πόσες φορές, έχεις αδικήσει κάποιον γιατί εσύ δεν νιώθεις καλά με εσένα; Πόσες φορές, έχεις πει λόγια βαριά σε ανθρώπους που πραγματικά σε έχουν βοηθήσει και είναι εκεί μαζί σου, δίνοντάς σου αν όχι τα πάντα αλλά αυτά που πραγματικά μπορούν; Είναι παράξενο μερικές φορές, πόσο διαφορετικά αντιλαμβάνονται δύο άνθρωποι το ίδιο συμβάν. Είναι παράξενο που είναι φίλοι ακόμη και με τόσες διαφορές.

Επειδή λοιπόν με έχουν αδικήσει αρκετοί φίλοι, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας το δικό μου «ευχαριστώ».

Σε ευχαριστώ που ήσουν δίπλα μου, ακόμη και όταν δε το ήθελα.
Σε ευχαριστώ που μου κρατούσες το χέρι,ακόμη και όταν δε το χρειαζόμουν.
Σε ευχαριστώ που μου έμαθες να πατάω στα πόδια μου, ακόμη κι αν νόμιζα ότι δε θα μπορέσω να το κάνω ξανά.
Σε ευχαριστώ που μου έμαθες να έχω πείσμα παίρνοντας παράδειγμα το δικό σου ακόμη και όταν με εκνεύριζες που δεν μου μιλούσες.
Σε ευχαριστώ που με κοίταξες στα μάτια και μου έδειχνες αγάπη, ακόμη κ αν δεν μου το έλεγες.
Σε ευχαριστώ που με απογοήτευσες, ακόμη και όταν θεωρούσες ότι έκανες το σωστό.
Σε ευχαριστώ που μου έδωσες αγάπη,ακόμη και όταν δεν είχα τίποτα να σου δώσω.
Σε ευχαριστώ που τα βράδια στη βροχή μου μιλούσες για αστείες ιστορίες γιατί φοβόμουν τις αστραπές, ακόμη και αν δε το έδειχνα.
Σε ευχαριστώ που μου έδωσες «σφαλιάρα» λέγοντας μου πως δεν με γνωρίζεις έτσι όπως έχω καταντήσει, ακόμη και αν υπήρχε το ρίσκο να με χάσεις.
Σε ευχαριστώ για τις υπέροχες μέρες που περάσαμε μαζί, ακόμη κι αν κουβαλούσες τον δικό σου σταυρό εκείνο το διάστημα.
Σε ευχαριστώ που με άφησες να αντιγράψω από το διαγώνισμά σου, ακόμη κ όταν σου έλεγα με πάθος ότι έχω διαβάσει και γνωρίζω τις απαντήσεις.
Σε ευχαριστώ που με άφηνες να μιλάω άσχημα για σένα, ακόμη και όταν μου έλεγες πως με αγαπάς.
Σε ευχαριστώ που θα μου δώσεις τη συμβουλή σου, ακόμη και όταν δεν τη χρειάζομαι.
Σε ευχαριστώ για την υπομονή που έχεις μαζί μου, ακόμη και όταν εγώ η ίδια δεν έχω υπομονή με τον εαυτό μου.
Σε ευχαριστώ που με ενέπνευσες ξανά για να γράψω ότι είχα στο κεφάλι μου, ακόμη και όταν ένιωθα άδεια από μέσα μου.
Και τέλος… σε ευχαριστώ που με αποδέχεσαι γι’αυτό ακριβώς που είμαι ακόμη και όταν εγώ η ίδια δε το κάνω.

Σε ευχαριστώ, είναι δύο λέξεις που μπορεί κάποιοι από εμάς να της λέμε από ευγένεια, αλλά όταν τις εννοούμε έχουν τη μεγαλύτερη βαρύτητα απ’ όλες τις λέξεις του κόσμου.

Λυδία Βαρελά –  Αναστασιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε τη σχολή της γραφιστικής. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ανήσυχο πνεύμα άρχισε να ανακαλύπτει πως το να γράφει τις εμπειρίες της, τα συναισθήματά της και τις σκέψεις της, σε ένα κομμάτι χαρτί, την έκανε να νιώθει ελεύθερη. Έτσι αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό της και στους αναγνώστες του περιοδικού vantage να νιώσουν ελεύθεροι μαζί.