URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ψωμί και τριαντάφυλλα!

της Χαρίκλειας Γιάγκου

Ψωμί και τριαντάφυλλα!

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, 8 Μαρτίου 2017 και ακόμη υπάρχει η ανάγκη για τον «εορτασμό» αυτής της γιορτής…

Η σημερινή μέρα, είναι αφιερωμένη στη γυναίκα. Στις γυναίκες. Σε όλες τις γυναίκες. Ανεξαρτήτως των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους.

Στις Δυτικές, στις Ασιάτισσες, στις Χριστιανές, στις Μουσουλμάνες, στις μεγάλες, στις μικρές, σε όλες. Όλες, μα όλες τις γυναίκες.

Σήμερα, λοιπόν, επιτρέψτε μου να ξεχάσω και να αποποιηθώ οποιοδήποτε άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό μου. Πλην ενός. Σήμερα, θέλω να εκφραστώ ως γυναίκα. Και σας παρακαλώ να με συγχωρέσετε για την μεροληπτική μου στάση, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Μου το επιβάλλει η κοινωνία μας εκ των πραγμάτων, μου το επιβάλλει ο κόσμος που ζούμε.

Ανατρέχοντας λίγο προς τα πίσω, στις ρίζες τούτης της μέρες νιώθω ντροπή, ντροπή γιατί ακόμη δεν καταφέραμε το ιδεατό. Αλλά ταυτόχρονα, νιώθω δέος. Δέος γιατί πριν από 160 χρόνια, μερικές Νεοϋορκέζες εργάτριες, ξεσηκώθηκαν και διαμαρτυρήθηκαν, ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Τέτοια μέρα, το 1857, στην Νέα Υόρκη οι εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας ήταν στους δρόμους, και διαμαρτύρονταν για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Κάπου εκεί είναι οι ρίζες τούτης της μέρας. Μετά από αγώνες, το 1977 η 8η Μαρτίου θεσμοθετείτε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως η Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.

Η μέρα τούτη, αποτελεί την αφορμή για επανεξέταση της κοινωνικής προόδου, όσον αφορά τα δικαιώματα των γυναικών. Αλλά, και η μέρα που υπενθυμίζουμε την ανάγκη τον τερματισμό της ανισότητας μεταξύ των δύο φύλων.

Και τι βλέπω;

Εν έτει 2017, και βλέπω ακόμη γύρω μου γυναίκες που βασανίζονται, ταλαιπωρούνται, αδικούνται. Άλλες σε μεγαλύτερο, και άλλες σε μικρότερο βαθμό. Αυτό που δεν βλέπω σίγουρα, είναι την ισότητα. Την ισότητα και την ισονομία! Πως γίνεται σε μια δήθεν εκσυγχρονισμένη κοινωνία, γυναίκες να ζουν ακόμη μέσα στην ανισότητα;

Ανισότητα στο σπίτι, στον εργασιακό χώρο, στην κοινωνία, στην πολιτική, παντού.

Μου είναι αδιανόητο να αποδεχτώ ότι αυτή είναι η πραγματικότητα. Το μυαλό μου, αρνείται να συλλάβει ότι ακόμη και σήμερα, η ανισότητα και η αδικία προς τις γυναίκες συνεχίζει να υφίσταται.

Θέλω, η δικιά μας κοινωνία, να ανάγει τις γυναίκες εκεί που τους αξίζει.

Και τι σημαίνει εκεί που τους αξίζει;

Τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο. Τίποτα περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο από την ισότητα.

Ξέρετε, είμαστε γυναίκες και μπορούμε να πετύχουμε πολλά! Διότι, δεν είναι θέμα φύλου, είναι θέμα ανθρώπου.

Ως νέα και φιλόδοξη γυναίκα, που ζω και μεγαλώνω στον 21ο αιώνα με όλη αυτή την εξέλιξη, αρνούμαι κατηγορηματικά πως οι γυναίκες δεν είναι ικανές, πως οι γυναίκες δεν δικαιούνται να ζήσουν και να απολαμβάνουν τα πάντα στον υπέρτατο βαθμό.

Πως να είμαι ευχαριστημένη με τα όσα βλέπω; Πως;

Όταν οι γυναίκες στη πολιτική είναι σχεδόν προς εξαφάνιση, όταν οι γυναίκες στελέχη σε επιχειρήσεις είναι ελάχιστες, όταν οι γυναίκες σε «στρατηγικές» θέσεις είναι εξαφανισμένες, τότε δεν μιλάμε για ισονομία, αλλά για ανομία.

Πως να αποδεχτώ ότι το παιχνίδι είναι ίσο, όταν το φύλο προσμετρά αρνητικά στα προσόντα ενός ανθρώπου; Όταν βλέπεις άριστες γυναίκες να μένουν στην μετριότητα γιατί είναι γυναίκες, και μέτριους άντρες να ανάγονται σε εξαίρετους επαγγελματίες, βλέπεις κατάματα την ανισότητα. Όταν βλέπεις τις γυναίκες να μάχονται με διπλάσια προσπάθεια, από ότι οι άντρες για να αποδείξουν ότι είναι ικανές, τότε βλέπεις κατάματα την ανισότητα.

Και όλα αυτά, συμβαίνουν στην Δύση… και εκ των πραγμάτων, μπορεί να είμαστε και λίγο πιο «τυχερές», από κάποιες άλλες μαχήτριες της ζωής.

Γιατί, σήμερα αυτό που με βασανίζει πιο πολλά από όλα, είναι κάτι άλλο. Είναι οι γυναίκες που ζουν εκεί έξω, και δεν έχω φωνή να μας πουν πόσο άνισα μεταχειρίζονται, που δεν έχουν φωνή να μας μεταδώσουν τον πόνο τους, να μας πουν για τον Γολγοθά τους. Γιατί συνεχίζω να βλέπω εκατομμύρια γυναίκες, καταπιεσμένες να ζουν σαν σκλάβες και να μην έχουν καν τα στοιχειώδη δικαιώματα;

Είναι αυτές οι γυναίκες, που ζουν στις αναπτυσσόμενες χώρες, στις μη δημοκρατικές κοινωνίες, οι οποίες αντιμετωπίζονται σαν άψυχα όντα. Είναι οι γυναίκες που βιάζονται, γιατί έτσι τους αξίζει, αφού είναι γυναίκες. Είναι οι γυναίκες που βιάζονται όχι απλά στο σώμα, αλλά και στη ψυχή. Είναι αυτές οι γυναίκες που δεν έχουν πρόσβαση στην παιδεία, είναι οι γυναίκες που κάποια επιτήδειοι τις θεωρούν κατώτερες τους. Κι όλα αυτά γιατί συμβαίνουν; Γιατί, είναι γυναίκες.
Σήμερα, έχω ανάγκη να φωνάξω, πως δεν είναι θέμα φύλου, είναι θέμα ανθρώπου. Δεν είναι θέμα αν είσαι άνδρας ή γυναικά, είναι θέμα να είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Ναι. Είμαι γυναίκα και είμαι περήφανη για τούτο το χαρακτηριστικό μου. Είμαι γυναίκα και ζω και ονειρεύομαι για τη μέρα που – επιτέλους – θα δω τις γυναίκες να είναι περήφανα εκεί που τους αξίζει. Να είναι ίσες. Παντού και πάντα.

Είμαι γυναίκα είμαι περήφανη κι όσο ζω θα ονειρεύομαι και θα διεκδικώ ένα δίκαιο κόσμο για τις γυναίκες, ένα δίκαιο κόσμο για όλη την κοινωνία, τον κόσμο της αμερόληπτης ισότητας!

Υ.Γ. 1) Προσοχή στους κακεντρεχείς, μιλάω για ισότητα. Όχι ανωτερότητα!

Υ.Γ. 2) Το ψωμί ως σύμβολο της οικονομικής ασφάλειας, και τα τριαντάφυλλα ως σύμβολο της καλύτερης ποιότητας ζωής. Ψωμί και τριαντάφυλλα λοιπόν!

Με αγάπη σε όλες τις γυναίκες που καθημερινά παλεύουν στον αγώνα που λέγεται ζωή!