URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Πως τα φέρνει η ζωή… – του Χρίστου Κυριάκου

Πως τα φέρνει η ζωή… – του Χρίστου Κυριάκου

1η ιστορία

[…..] σηκώθηκε το πρωί και άρχισε να ντύνεται. Κοίταξε το ρολόι, είχε ήδη αργήσει. Έπρεπε να προλάβει το τρένο. Αν το έχανε, δεν θα προλάβαινε την παράσταση. Είχε κιόλας στο μυαλό του ότι ο κόσμος θα τον σταματούσε συνεχώς στον δρόμο για να του μιλήσει και έτσι θα αργούσε περισσότερο. Είχε τεράστια φήμη. Δεν μπορούσε να την κρύψει. Ο Edwin Booth, όπως ήταν το όνομα του, ήταν ηθοποιός και ιδιαίτερα διάσημο πρόσωπο. Την εποχή εκείνη μεσουρανούσε η καριέρα του. Οι σαιξπηρικές ενσαρκώσεις, που έκανε στο σανίδι, δεν άφηνε τον κόσμο απαθή. Θεωρείτο ένας απ’ τους πιο σημαντικούς ηθοποιούς της Αμερικής.

Τρεχάτος θα φτάσει στο σταθμό του τρένου. Φτάνοντας, διαπίστωσε ότι μόλις είχε προλάβει. Ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να μπαίνει στα βαγόνια ώσπου έφτασε και η σειρά του. Στο βαγόνι που μπήκε, υπήρχε χώρος όπου ξάπλωναν άτομα για να κοιμηθούν, αφού είχαν προαγοράσει εισιτήρια για τέτοιες καμπίνες. Καθώς το τρένο άρχισε να κινείται ένας εκ των επιβατών θα χάσει την ισορροπία του με αποτέλεσμα το κορμί του πέσει στο κενό. Ο Edwin Booth παρακολουθούσε την φάση και πρόλαβε να τον αρπάξει πριν πέσει το κορμί του έξω από το τρένο. Ο επιβάτης που σώθηκε, αναγνώρισε τον Edwin και τον ευχαρίστησε θερμά. Το όνομα του επιβάτη ήταν Robert Lincoln, γιός του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Abraham Lincoln. Ο Edwin δεν αναγνώρισε ποιος είναι παρά μόνο όταν πήρε ευχαριστήριό γράμμα μήνες αργότερα.

2η ιστορία

Για μέρες το σκεφτόταν. Ήθελε να τον σκοτώσει. Γνώριζε τις συνέπειες. Προσπάθησε να βρει λύση σ’ όλες αυτές τις σκέψεις που βάραιναν το μυαλό του αλλά τίποτα. Περισσότερο ζοριζόταν. Τον πίεζαν και οι άλλοι, με τον τρόπο τους. Ήξεραν ότι είχε τα κότσια να το κάνει. Τις επόμενες μέρες είχε ενημερωθεί απ’ τις εφημερίδες ότι θα παρευρισκόταν σε μια θεατρική παράσταση. Εκείνος, ήταν επίτιμος προσκεκλημένος στην θεατρική παράσταση. Αυτός, ήταν ήδη γνωστός ηθοποιός έτσι θα έμπαινε εύκολα στην αίθουσα χωρίς να πάρει κανένας χαμπάρι. Το είχε αποφασίσει.

Η μέρα είχε φτάσει. Ο John Wilkes Booth, έκρυψε το όπλο στην τσέπη του παντελονιού του και μπήκε στην αίθουσα. Έριξε ματιές δεξιά και αριστερά μέχρι που τον βρήκε. Ο στόχος του ήταν ο Abraham Lincoln, πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Πήγε κοντά του και τον πυροβόλησε. Πριν τραπεί σε φυγή φώναξε δυνατά, “Sic semper tyrannis” που σημαίνει “έτσι πάντα στους τυράννους”. Το ημερολόγιο έδειχνε 14 Απριλίου 1865.

Ο John Wilkes Booth, τις επόμενες μέρες της τραγωδίας, ήταν κρυμμένος σε μια φάρμα στα βόρεια της Virginias. Δώδεκα μέρες αργότερα οι στρατιώτες θα τον βρουν και θα τον σκοτώσουν. Μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε φανατικός οπαδός των Νότιων. Το μίσος του για την κατάργηση της δουλείας και το γεγονός ότι οι δούλοι θα μπορούσαν να ψηφίζουν, τον έκαναν δολοφόνο.

Y.Γ.

Η πρώτη ιστορία προηγήθηκε της δεύτερης κατά μερικούς μήνες. Ο Edwin Booth, ήταν αδερφός του John Wilkes Booth. Ο Edwin Booth αν και θεωρείται ένας απ’ τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, θα μείνει στην ιστορία ως ο αδερφός του δολοφόνου.