URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Όταν νιώθεις πως πέφτεις, να ζητάς βοήθεια.

Της Λυδίας Βαρελά - Αναστασιάδου.

Όταν νιώθεις πως πέφτεις, να ζητάς βοήθεια.

Οι άνθρωποι μόνοι απελευθερώνουν τους εαυτούς τους έχει πει ο Τσε κι εγώ δεν έχω ταυτιστεί με φράση περισσότερο στη ζωή μου.

Θα σε πάω έναν χρόνο πίσω. Θα σε γυρίσω πίσω στο χρόνο, έτσι για να κάνουμε μία διαδρομή μαζί. Αν θέλεις μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου για λίγα λεπτά και να θυμηθείς που ήσουν ένα χρόνο πριν. Προσπάθησε να φέρεις εικόνες του τότε για λίγα λεπτά∙ κάνε μία μικρή ταινία που ξέρω πως έχεις φυλαγμένη κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Είσαι έτοιμος;

Κάθισε αναπαυτικά στον καναπέ σου, στο κρεβάτι σου, στο κάθισμα του λεωφορείου και προσπάθησε να αφιερώσεις λίγο χρόνο. Συγκεντρώσου και άφησε τον εαυτό σου να ταξιδέψει.

Τι ένιωθες ένα χρόνο πριν; Ποιες σκέψεις σε βασάνιζαν και σε κρατούσαν ξύπνιο; Με τι άγχος ξυπνούσες; Ποιους ανθρώπους είχες δίπλα σου; Ποιους ανθρώπους νόμιζες ότι είχες δίπλα σου; Χαλάρωσε. Δεν είναι ερωτήματα για να σε ανησυχούν. Είναι ερωτήματα που χρειάζεται να απαντήσεις για να προχωρήσεις. Για να τα αφήσεις πίσω σου.

Δεν ξέρω ούτε τι ένιωσες, ούτε ποιον σκέφτηκες, ούτε γιατί ξυπνούσες και ένιωθες ένα βάρος να σε πλακώνει. Ξέρω όμως ότι βρίσκεσαι όρθιος ένα χρόνο μετά. Με διαβάζεις, σωστά; Άρα είσαι ζωντανός. Το αν είσαι ζωντανός-νεκρός ή ζωντανός – ζωντανός, είναι επιλογή σου. Όμως αναπνέεις σωστά; Αυτό που νόμιζες πως θα σε σκοτώσει, δεν σε σκότωσε τελικά. Είσαι ακόμη εδώ!

Προσωπικά ένα χρόνο πριν, βίωσα μία απώλεια. Την απώλεια του εαυτού μου. Βλέπεις, κάπου βρέθηκα σε ένα αδιέξοδο. Ένα αδιέξοδο που είχα βρεθεί καιρό πριν και δεν ήθελα να το δω. Δεν ένιωθα έτοιμη να παραδεχτώ πως δε μπορούσα άλλο να με βοηθήσω. Ίσως ήταν η υπεροψία μου και ο δήθεν εγωισμός που τον βάφτιζα αξιοπρέπεια, που δεν με άφηνε να αντιληφθώ πως κάτι μέσα μου με ενοχλούσε.

Μία στιγμή όμως της ζωής μου, με έκανε να αντιληφθώ ότι η βοήθεια που χρειαζόμουν δεν ήταν πλέον επιλογή, αλλά απαραίτητη για να με κάνει να βγω από το τέλμα που μόνη μου είχα πει.

Αποφάσισα λοιπόν να σου μιλήσω για μία συνειδητή επιλογή μου αλλά αλληλένδετη πια με την ανάγκη μου γι’ αυτήν: Την ψυχοθεραπεία. Στα επόμενα άρθρα μου λοιπόν, θα σου μιλήσω για αυτήν μου την εμπειρία. Δεν ξέρω πόσα θα είναι. Μπορεί δύο, μπορεί και εκατό δύο.

Βλέπεις η ψυχοθεραπεία είναι ένα όμορφο ταξίδι όπως επανειλημμένα μου έχει πει η φίλη μου η Άννυ και τα ταξίδια δεν είναι ποτέ αρκετά. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση, σημασία έχει ο προορισμός. Σημασία έχει να βρεις τον εαυτό σου. Σημασία έχει να είσαι εσύ.

Κλείνοντας θα σου πω μία διαπίστωση που έκανα εχθές το βράδυ. Δεν ξέρω αν την έχεις σκεφτεί κι εσύ, αλλά εγώ νιώθω ότι άργησα. Καθημερινά λέμε πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε μοναδικοί. Στα αγγλικά η λέξη μοναδικός μεταφράζεται ως unique. (γιουνίκ) Αν το σκεφτείς λοιπόν και κάνες ένα λογοπαίγνιο, είναι η λέξη you (γιου) δηλαδή το εσύ στα αγγλικά και η λέξη nique (νικ) ή αλλιώς όπως πρόσθεσέ και ο Μιχάλης ένα ήτα στο τέλος, η νίκ-η.

Καλό μας ταξίδι… #myvantagethoughts #Lidiasopinions

Φωτογραφία: Τόλης Καπαρουνάκης https://www.facebook.com/apostoliskaparounakis