URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω παιδί – του Θανάση Ξάνθου

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω παιδί – του Θανάση Ξάνθου

Βράδυ Ιούνη. Το καλοκαίρι έφτασε για τα καλά. Ήδη μυρίζω το αναρριχώμενο γιασεμί που κοσμεί την βεράντα. Αφήνω την μπαλκονόπορτα ανοιχτή. Ζέστη απόψε. Έξω αλλά και μέσα μου. Ανάβω τσιγάρο. Δεν το συνηθίζω, αλλά για την περίσταση αρμόζει. Βάζω στο ποτήρι λίγο κόκκινο κρασί κι αρχίζω μανιωδώς να γράφω. Φύλλα τσαλακώνονται πάνω στο γραφείο, άλλα πέφτουν στο πάτωμα, αράδες σκέψεων σβήνονται από την μια στιγμή στην άλλη. “Δεν έχει χρόνο η έμπνευση να έρθει και σε εσένα απόψε”, σκέφτηκα και αποφασίζω να σταματήσω για απόψε.

Ξαφνικά, νιώθω το χέρι μου σαν να με … παρακαλά να προσπαθήσω ακόμη μια φορά. Δοκιμάζω ξανά και τότε γράφω την πρώτη φράση: “Όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω παιδί”. Σκέφτομαι πόσο μου λείπουν αυτά τα χρόνια. Ακόμη κι αν δεν απέχω και πολύ απ’ αυτά, νιώθω πως τώρα δεν είμαι έτσι. Ανοίγω το αναμνηστικό άλμπουμ και χαζεύω φωτογραφίες. Φωτογραφίες που είναι σαν να μιλούν μέσα σου και να σου λένε: “Κοίτα τι όμορφα περνούσες κάποτε”. Ίσως να έχουν και δίκιο. Ίσως πάλι και όχι…

Παιδί δεν μπορείς να μείνεις για πάντα. Ο άνθρωπος έχει μια φυσική εξέλιξη. Σημασία έχει να είσαι γερός και να ζεις τα στάδια αυτής της εξέλιξης, όσο πιο όμορφα κι έντονα μπορείς. Ηλικιακά λοιπόν, παιδί δεν μπορείς να μείνεις για πάντα. Μεγαλώνοντας όμως, σίγουρα μπορείς να κρύβεις ένα παιδί μέσα σου. Ένα παιδί που έχει ανάγκη να παίξει, να γελάσει, να ονειρευτεί τρελά και να ζει δίχως όρια. Όπως τότε, θυμάσαι; Τότε που έπαιζες ποδόσφαιρο, κουτσό και κρυφτό σε αλάνες κι αυλές. Τότε που περίμενες με ανυπομονησία τα καλοκαίρια να τελειώσει το σχολείο και να φύγεις για διακοπές στο εξοχικό. Που μέτραγες τα μπάνια στην θάλασσα και τα παγωτά που απολάμβανες. Τότε που καθόσουν ως αργά για παιχνίδι και η μάνα σου φώναζε να επιστρέψεις σπίτι γιατί είναι αργά. Τότε…

Αυτά τα χρόνια ήρθαν και δε θα ξαναγυρίσουν πια. Είτε μας αρέσει, είτε όχι. Μένουν, όμως, για πάντα χαραγμένα στην μνήμη μας και στην καρδιά μας, ως τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μας. Τα χρόνια της ανεμελιάς και των αθώων σκέψεων. Τα χρόνια των κινουμένων σχεδίων, του λούνα παρκ και των ατέλειωτων ωρών παιχνιδιού σε δρόμους και πλατείες.

Κι έτσι, σβήνοντας τη λάμπα του γραφείου και έχοντας τις αναμνήσεις αυτών των χρόνων ως σύμμαχό μου, ανοίγω το ραδιόφωνο και βάζω να παίζει χαμηλόφωνα το Βαλς των Χαμένων Ονείρων, του Μάνου Χατζιδάκι. Τι λες, χορεύουμε;