URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Όταν λες όχι!

της Βέρας Κοσμά

Όταν λες όχι!

Έχεις παρατηρήσει πόσο συχνά λες όχι στη ζωή σου;  Πόσες φορές απέρριψες µια πρόταση ή µια πρόκληση, λόγω του ότι ο χρόνος σου είναι πολύτιµος ή λόγω της αµφιβολίας σου; Σκέφτηκες πόσες φορές είπες όχι, γιατί «είσαι καλά» έτσι όπως είσαι; Σκέφτηκες ποτέ ότι µε ένα απλό “ναι” θα ανακάλυπτες νέες ιδέες, νέες πιθανότητες και ανακαλύψεις;

Πολλοί άνθρωποι αποδέχονται τη µοίρα τους, βρίσκουν ασφάλεια σε έναν συγκεκριµένο τρόπο ζωής και σε µια δουλειά που τους εξασφαλίζει τα προς το ζην λέγοντας ότι αυτό τους αρκεί. Μέχρι όµως, που όλα γύρω τους  καταρρεύσουν. Πολλοί τότε θα κατηγορήσουν τους άλλους, το σύστηµα, τη µοίρα που έφερε τα “πάνω κάτω στη ζωή τους.” Πόσοι όµως θα κοιτάξουν µέσα τους πραγµατικά και θα καταλάβουν ότι τελικά δεν φταίνε οι άλλοι για την κακή τους τύχη, αλλά οι ίδιοι που δεν µπόρεσαν να είναι ανοιχτοί στις προκλήσεις της ζωής;

Πόσα παραδείγµατα υπάρχουν γύρω µας µε άτοµα τα οποία ρίσκαραν και πέτυχαν; Είναι αυτά τα άτοµα που δεν φοβόνται ή που κατάφεραν να ξεπεράσουν τον φόβο τους και να τον αντιµετωπίσουν.. Σε κάθε πρόσκληση-πρόκληση αυτό που σε ανησυχεί περισσότερο είναι ο φόβος πως δεν θα αντέξεις, δεν θα τα καταφέρεις. Όταν νιώθεις το έδαφος, να χάνεται κάτω από τα πόδια σου πανικοβάλλεσαι. Ξεχνάς όλα όσα ξέρεις και επιτρέπεις στον τρόµο να σε µαρµαρώσει. Ακόµα και η σκέψη τι µπορεί να συµβεί είναι αρκετή, για να χάσεις την ισορροπία σου. Και κάπου εκεί τα παρατάς ή δεν προσπαθείς καθόλου. «Είσαι καλά, έτσι όπως είσαι», επαναλαµβάνεις.

Γιατί ο φόβος είναι ένα εξαιρετικό όπλο! Ένα όπλο που χρησιµοποιείται εναντίον σου, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής σου, από γονείς, δασκάλους, εργοδότες, αρχές, πολιτικούς και φυσικά τα µέσα ενηµέρωσης… Ο ίδιος σου ο εγκέφαλος χρησιµοποιεί τον φόβο στην προσπάθειά του να σε εµποδίσει να δοκιµάσεις οτιδήποτε καινούριο και µη οικείο, κρατώντας σε έτσι παγιδευµένο στην ίδια, παλιά ιστορία που λες στον εαυτό σου και τους άλλους, κρατώντας σε µέσα στο «κουτί», κρατώντας σε µέσα στα όρια της άνεσης σου. Φόβος για το άγνωστο, φόβος για την αλλαγή, φόβος να είµαστε ο εαυτός µας… Φόβος, ο αφέντης της ζωής σου. Το προϊόν του φόβου είναι µία ζωή µετριότητας, χωρίς προκλήσεις και ρίσκα, χωρίς πάθος, χωρίς ενθουσιασµό…

Χωρίς αµφισβήτηση, κάθε πρόκληση, που αναλαµβάνεις, έχει τη δύναµη να σε γονατίσει. Στο χέρι σου όµως είναι να τη δεις ως πρόκληση και να την αντιµετωπίσεις και όχι ως δυσκολία και να την αποφύγεις. Αλλά και πάλι δεν µπορείς να αποφεύγεις τις καθηµερινές προκλήσεις. Οι άνθρωποι, η δουλειά, τα παιδιά, η ανεργία, ο χωρισµός, ένας θάνατος έρχονται στη ζωή µας και έχουν ως σκοπό να µας µάθουν κάτι. Μέσα από αυτές τις καθηµερινές προκλήσεις µαθαίνουµε καλύτερα τον εαυτό µας και τον τρόπο αντίδρασής µας. Γι’ αυτό οι προκλήσεις πρέπει να εκλαµβάνονται ως δώρα, που σε αναγκάζουν να µετατοπιστείς από τα αριστερά προς τα δεξιά. Μην τις πολεµάς, µην τις απορρίπτεις, µην τις αποφεύγεις.

Κάθε µέρα µπορείς να είσαι καλύτερος από την προηγούµενη. Κανείς δεν είναι τέλειος. Μόνο αυτό αν συνειδητοποιήσεις, θα γίνεις πιο τολµηρός και δεν θα επαναπαύεσαι γιατί µπορεί να αποτύχεις. Όταν λες όχι στη ζωή, χάνεις και την πιθανότητα να ανακαλύψεις κάτι καινούριο, να δοκιµάσεις κάτι που δεν έχεις δοκιµάσει ξανά και να ανακαλύψεις πτυχές του εαυτού σου ή άλλων που είχες αγνοήσει στο παρελθόν. Μπορεί να βρεις ένα καινούριο ενδιαφέρον ή ακόµα και τον πραγµατικό σκοπό της ζωή σου µε ένα “ναι”. Όπως λέει και µια αφρικάνικη παροιµία: «Οι ήρεµες θάλασσες δε φτιάχνουν επιδέξιους ναύτες».

Το να ζεις και να µαθαίνεις είναι ταυτόσηµα στην ζωή. Όταν λοιπόν έρχεται µια πρόκληση στη ζωή σου, δεν πρέπει να απελπίζεσαι ούτε το βάζεις κάτω. Αντίθετα χαµογελάς, κλείνεις το µάτι στη ζωή, γιατί ξέρεις πως είναι για καλό και πως θα τα καταφέρεις. Πάντα είσαι κερδισµένος, γιατί µε τις προκλήσεις είτε νικάς είτε µαθαίνεις!