URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Once upon a Christmas time – της Στέλλας Ρουσσοπούλου

Once upon a Christmas time – της Στέλλας Ρουσσοπούλου

Ο ήχος του κουδουνιού, σηματοδοτεί το προσωρινό κλείσιμο του σχολείου και την έναρξη των διακοπών των Χριστουγέννων. “Καλά Χριστούγεννα”, εύχονται δάσκαλοι, καθηγητές, μαθητές. Έχει προηγηθεί χριστουγεννιάτικη γιορτή, ποιήματα, τραγούδια, στολισμός, bazaar, ανταλλαγές δώρων και υποσχέσεις με συμμαθητές για ανεπανάληπτες περιγραφές χριστουγεννιάτικων ιστοριών κατά το άνοιγμα των σχολείων με τη νέα χρονιά.

Επιστρέφοντας στο σπίτι μετά από αυτή τη μέρα, η καρδιά μου χτυπούσε πολύ δυνατά, αλλά και ανυπόμονα! Τα σχολεία έχουν μόλις “κλείσει” για τις ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ! Μόνιμη επιθυμία μου ήταν το δεκαπενταήμερο των συγκεκριμένων διακοπών να κρατήσει για πάντα! Το πανέμορφο δέντρο που κοσμούσε το σπίτι μας να μείνει εκεί για πάντα!

24 Δεκεμβρίου πρωί πρωί ετοιμοπόλεμη για ακόμη ένα “μαραθώνιο με κάλαντα” που θα έληγε το βράδυ, πάντα με τη μουσική συνοδεία της καλύτερης φίλης μου. Σοκολάτες, μελομακάρονα, ένα μικρό, αλλά αξιόλογο χρηματικό ποσό και αστείρευτη χαρά ήταν η αποτίμηση της ημέρας.

Και κάπως έτσι, τα Χριστούγεννα ήταν πλέον γεγονός. Προετοιμασία από πολύ πρωί για το εορταστικό τραπέζι. Διάφορα φαγητά, ώστε να μην μείνει κανένας ουρανίσκος παραπονεμένος, ποτά και πολλά πολλά γλυκά. Βέβαια, μέχρι να έρθουν  οι πρώτοι καλεσμένοι, “έκλεβα” ό,τι μου άρεσε από το ταψί, κατόπιν  σχεδίου πάντα για να μην το καταλάβει η μαμά. Εκείνες οι δύο τρεις “κλεμμένες” μπουκιές ήταν και οι πιο νόστιμες.

Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, λοιπόν, έκρυβε για μένα όλη τη μαγεία των Χριστουγέννων. Άνθρωποι αγαπημένοι, χαμογελαστοί και ευδιάθετοι. Οι “πιο δικοί μου άνθρωποι”, που εκείνη την ημέρα ήταν διαφορετικοί. Ήταν το πιο όμορφο δώρο και η χρυσόσκονη των δικών μου Χριστούγεννων. Και σ’ αυτό το τραπέζι αγάπης ακούγονταν πολλές ευχές, τραγούδια και ιστορίες από παλαιότερα Χριστούγεννα. Συγχρόνως, στο ίδιο τραπέζι γινόταν και τα πιο μεγαλόπνοα σχέδια για τη νέα χρονιά.

Μέχρι και μια συγκεκριμένη ηλικία, σήμα κατατεθέν των δικών μου Χριστουγέννων “ήταν” αυτό το τραπέζι (γι’ αυτό και χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο). Όσο μεγαλώνω και ο παιδικός ενθουσιασμός φθίνει, την στιγμή αυτής της συνάθροισης στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι είναι στο μυαλό μου πολύ έντονες οι εικόνες από παιδιά σε νοσοκομεία, άστεγα, αλλά και παιδιά μόνα. Επίσης μόνιμος φόβος μου είναι τα Χριστούγεννα που θα έρθουν και για διάφορους λόγους δεν θα τα γιορτάσουμε, έτσι, όλοι μαζί.

Σκέψεις που προκαλούν συναισθηματική φόρτιση και δεν αργώ να ξεσπάσω σε κλάματα. Δεν το ονομάζω ακριβώς “μελαγχολία των Γιορτών”, αλλά σίγουρα είναι πολλά, ανάμεικτα, ανεξήγητα συναισθήματα που με κυριεύουν. Τα τελευταία χρόνια, οι παρευρισκόμενοι στο τραπέζι έχουν συνηθίσει αυτή την αντίδρασή μου και δεν τους ξενίζει πια.

Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, τα πιο όμορφα, αυθεντικά, ανέμελα Χριστούγεννα ήταν αυτά της παιδικής μου ηλικίας. Πάντα θα μου προκαλούν χαρά σαν γιορτή, αλλά δεν  θα είναι ίδια με τότε. Ιδιαίτερα, φέτος, φαντάζομαι “το αγαπημένο μου Χριστουγεννιάτικο τραπέζι”, σαν εικόνα,  και είναι φανερά συρρικνωμένο, καθώς δύο από τις ηγετικές παρουσίες του δεν είναι πλέον εν ζωή. Βλέπω όμως και τις νέες παρουσίες και γεμίζω αισιοδοξία και ελπίδα για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν. 

Καλά Χριστούγεννα, λοιπόν, σε όλους, με υγεία και με αγαπημένα πρόσωπα!

*Η Στέλλα Ρουσσοπούλου είναι φοιτήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

10863551_889025681116175_1148981319_n