URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ωδή στον μέγιστο αθλητή Στέλιο Κυριακίδη – του Χρίστου Κυριάκου

Ωδή στον μέγιστο αθλητή Στέλιο Κυριακίδη – του Χρίστου Κυριάκου

«Πως θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιον αθλητή; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για μια ολόκληρη πατρίδα», Τζόνι Κέλι.

Ο Στέλιος Κυριακίδης γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1910, στο χωριό Στατός, της Πάφου. Από μικρός, αγάπησε τον αθλητισμό και είχε κλήση προς το τρέξιμο, κυρίως μεγάλες αποστάσεις. Καθώς φοιτούσε στο σχολείο, άρχισε να λαμβάνει μέρος σε σχολικούς αγώνες και σε άλλες αθλητικές εκδηλώσεις. Μετέπειτα, αποφασίζει να εγγραφεί στον γυμναστικό σύλλογο «Ολύμπια» Λεμεσού. Με τα χρώματα του συλλόγου, διαπρέπει σε πολλούς αγώνες, γεγονός που τον κάνει διάσημο αθλητή στην Κύπρο.

Xρόνια αργότερα, θα μετακομίσει στην Αθήνα, για δουλειά. Εκεί, θα συνεχίσει να αθλείται και να λαμβάνει μέρος σε αγώνες. Συγκεκριμένα, συμμετέχει σε πολλούς Πανελλαδικούς και Βαλκανικούς αγώνες, σαρώνοντας τα μετάλλια, υπό το εθνόσημο της Εθνικής Ελλάδος. Επίσης, κατέρριψε την πανελλήνια επίδοση του Σπύρου Λούη, στον μαραθώνιο, μια επίδοση που κρατούσε 4 δεκαετίες. Με την είσοδο των ναζί στην Ελλάδα, ο Κυριακίδης θα σταματήσει να αθλείται. Τότε, ήταν παντρεμένος με την σύντροφο του, Ιφιγένεια και είχε τρία παιδιά.

Μέσα στην ταραχή του πολέμου, συλλαμβάνεται, μαζί με άλλα 49 άτομα, ως αντίποινα για τον φόνο ενός Γερμανού. Ευτυχώς γι’ αυτόν, η αθλητική του ιδιότητα, θα του σώσει την ζωή. Ο Γερμανός, που συμπτωματικά, ήταν μαραθωνοδρόμος, θα τον αφήσει ελεύθερο, όταν διαπιστώνει ότι ο Κυριακίδης συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο. Για καλή του τύχη, είχε στο πορτοφόλι του, που το έψαξαν, εκτός από την ταυτότητά του και την κάρτα διαπίστευσης στους αγώνες. Οι υπόλοιποι που συλλήφθηκαν είχαν εκτελεστεί.

Το 1946, ενώ η Ελλάδα μαστιζόταν από φτώχεια, αποφασίζει να λάβει μέρος στον Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστόνης, στις Η.Π.Α. Το κίνητρο του, δεν ήταν μόνο αθλητικό αλλά και πατριωτικό, αφού ήθελε να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο και την διεθνή κοινή γνώμη, για το Ελληνικό δράμα. Αν και βρήκε αμέτρητες δυσκολίες μέχρι να βρει χρήματα για το εισιτήριο του αεροπλάνου, θα καταφέρει να βρεθεί στην ώρα του στην Αμερική.

Εκεί, θα βρει άλλες τόσες δυσκολίες απ’ τους ιθύνοντες του μαραθωνίου, που φοβούνται για την ζωή του. Ήταν πολύ αδύνατος, σωματικά, για να λάβει μέρος στον αγώνα. Η έλλειψη τροφής απ’ τον πόλεμο, τον αδυνάτησε. Εν τέλει, αναγκάζεται να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση, πως είναι απόλυτα ενήμερος για τους κινδύνους και ότι αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεων του. Με την δήλωση, εν τέλει, καταφέρνει να πάρει το “πράσινο φως” και λαμβάνει μέρος στον αγώνα.

 

O Στέλιος θα ξεκινήσει πολύ δυνατά τον αγώνα και θα τους προσπεράσει όλους. Θα προπορεύεται με τον Τζόνι Κέλι, που ήταν το φαβορί του αγώνα. Σε όλη την διαδρομή, οι Έλληνες ομογενείς, τον στήριζαν και του φώναζαν «για την Ελλάδα Στέλιο μου! Για τα παιδιά σου!». Οι ιαχές των Ελλήνων, που παρακολουθούσαν τον αγώνα, του έδωσαν φτερά στα πόδια ώστε και κατάφερε να τερματίσει πρώτος. Τη επομένη απέσπασε διθυραμβικές κριτικές απ’ τα μέσα Μ.Μ.Ε.

Η νίκη του Στέλιου Κυριακίδη ευαισθητοποίησε χιλιάδες Έλληνες ομογενείς που στήριξαν την Ελλάδα με διάφορα μέσα. Αν και είχε πολλές προτάσεις, για να μείνει στην Αμερική, ήρθε πίσω στην Ελλάδα που τον υποδέχθηκαν με τιμές ήρωα. Κατά την διάρκεια της καριέρας του θα λάβει αμέτρητα μετάλλια και θα τιμηθεί από διάφορους φορείς. Αξιοσημείωτο, είναι ότι στο αθλητικό μουσείο της Μασαχουσέτης, των Η.Π.Α., υπάρχει μόνιμη έκθεση προς τιμήν του Στέλιου Κυριακίδη, με ονομασία «Στυλιανός Κυριακίδης – Τρέχοντας για την ανθρωπότητα».

Ο Στέλιος Κυριακίδης θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 10 Δεκεμβρίου 1987, στη Αθήνα και θάφτηκε στον Πύργο Κορινθίας, όπου είχε το εξοχικό του.