URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ο «ζωγράφος» της πίστας

Κωνσταντής Ματσιούκος, 88 ΕΤΩΝ, Σωτήρα - της Βέρας Κοσµά

Ο «ζωγράφος» της πίστας

Πρόκειται για έναν από τους παλαιότερους χορευτές της Σωτήρας. Ο Κωσταντής Ματσιούκος, ταξιδεύει µε το Vantage σε εποχές, όπου ο χορός είχε µια αλλιώτικη γλύκα.

Από µικρός ο Κωνσταντής Ματσιούκος είχε τον χορό στο αίµα του. Σε όποιο πανηγύρι και να βρισκόταν, γάµο ή κοινωνική εκδήλωση ήταν ο πρώτος που «άνοιγε» τον χορό. Αν και θεωρείται από τους µεγαλύτερους δεξιοτέχνες, ο ίδιος δηλώνει µε σιγουριά ότι τον χορό δεν τον γνωρίζει όσο θα ήθελε. «Εγώ δεν ήξερα να χορεύω όπως τα σηµερινά παιδιά. Όλες αυτές τις φιγούρες δεν µπόρεσα να τις γνωρίσω. Σήµερα, τα νέα παιδιά έχουν µελετήσει κάθε κίνηση και έχουν πάει τον χορό πολύ µπροστά. Εµείς ακούγαµε τη µουσική και το κορµί µας ακολουθούσε, χορεύαµε όπως µας άρεσε, ακολουθούσαµε τη µουσική της ψυχής µας. Όλοι ήµασταν αυτοδίδακτοι. ∆εν υπήρχαν οι δάσκαλοι για να µας πουν αν χορεύουµε σωστά ή λάθος».

Στα 88 του χρόνια ο Κωνσταντής Ματσιούκος µιλάει για το παρελθόν µε λεπτοµέρειες, αποδεικνύοντας πως η µνήµη του κάθε άλλο παρά τον έχει προδώσει. Το πρώτο πρόσωπο που τον ενέπνευσε, όπως µας εξοµολογείται, ήταν ο πατέρας του. «Πάντα θαύµαζα τον πατέρα µου όταν χόρευε και ήθελα να ακολουθήσω τα βήµατά του. Έτσι όταν ένας χορευτής ήταν πολύ καλός, είτε γυναίκα είτε άντρας, τον πρόσεχα. Η όλη διαδικασία του χορού µε µαγνητίζει. Είναι λες και οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια του χορού ξεχνούν τα προβλήµατα και τις έγνοιες τους. Ακόµη και σήµερα, όταν δω κάποιον να χορεύει µε την ψυχή του, δεν µπορώ να φύγω το βλέµµα µου από πάνω του».

Θυµάται ακόµη πως παλιά οι γάµοι ήταν το άλφα και το ωµέγα της διασκέδασης. «Ήταν η µοναδική έξοδος για τον κόσµο και διαρκούσαν πολλές µέρες. Πριν τη δεκαετία του ’40, όµως, τα παιδιά δεν ήταν καλεσµένα. Εµείς, όµως επειδή είχαµε περιέργεια, ανεβαίναµε κρυφά στους µαντρότοιχους και βλέπαµε τους µεγαλύτερους που χόρευαν. Ακολούθως πηγαίναµε στα χωράφια και προσπαθούσαµε να µιµηθούµε αυτά που βλέπαµε. Όταν ξεκίνησα να χορεύω δηµόσια, οι γονείς µου δεν µπορούσαν να το πιστέψουν ότι ένα τόσο µικρό αγόρι χόρευε έτσι. Μου άρεσε τόσο πολύ ο χορός, ώστε µε το παραµικρό, όταν άκουγα µουσική, ήµουν έτοιµος να χορέψω. Στην πορεία έµαθα µε αυτό τον τρόπο να εκφράζω καλύτερα τα συναισθήµατα που µε πληµµύριζαν».

Με τα χρόνια ο Κωνσταντής µεγάλωνε και µαζί του µεγάλωνε και η λαχτάρα του για τον χορό. Έγινε ένα ψηλό παλικάρι, εντυπωσιακό στην εµφάνιση, που µε την επιµονή και την υποµονή του στην τέχνη του χορού, έφτασε να µαγεύει τους θεατές, παντού όπου εµφανιζόταν. «Όταν ήµασταν νέοι, τσακωνόµασταν ποιος θα χορέψει πρώτος στα πάρτι. Σε κάθε γλέντι και χαρά όλοι ήξεραν, θαύµαζαν και περίµεναν να µας δουν να βγαίνουµε για χορό. Και εµείς το κάναµε µε µεγάλη χαρά. Βλέπετε, τότε κάποιος που χόρευε ωραία, θεωρούσαν πως ήταν λεβέντης, ήταν ένδειξη παλικαριάς. Κάποιες φορές όταν χόρευα, µπορεί να έβγαιναν και άλλοι άντρες ή ακόµη και γυναίκες να µε συναγωνιστούν». Με ταλέντο αναµφισβήτητο και εκ Θεού χάρισµα λάµβανε µέρος και σε διαγωνισµούς χορού στον Κατακλυσµό της Αµµοχώστου, όπου είχε πολλές διακρίσεις.

Σε πολύ νεαρή ηλικία ο Κωνσταντής παντρεύτηκε και έκανε οχτώ παιδιά, τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Όπως µας λέει, κανένα από τα παιδιά του δεν είχε το µεράκι του και δεν θέλησε να µάθει να χορεύει. Επαγγελµατικά σσχολήθηκε, όπως όλοι της ηλικίας του, µε τα περβόλια. «Παλιά δεν µπορούσες να είσαι επαγγελµατίας χορευτής. Τις τελευταίες δεκαετίες άρχισαν να εµφανίζονται οι πρώτοι δάσκαλοι χορού, έβαλαν ρυθµό στις κινήσεις των νέων, τους έµαθαν να χορεύουν τα ξένα τραγούδια και προχώρησαν αρκετά. Αλλά, να σας πω την αλήθεια, πιστεύω πως τίποτα δε συγκρίνεται µε τις εποχές που ζούσαµε εµείς. Με την πρώτη ευκαιρία µαζευόµασταν µε την παρέα µου χορεύοντας και τραγουδώντας. Όµορφες εποχές, πιο αθώες, πιο γλυκές. Χωρίς πονηράδα και ζήλιες. Σήµερα κανένας νέος δεν θα προσπαθήσει να µάθει να χορεύει µόνος του. Οι περισσότεροι έφηβοι ασχολούνται µε τις µοτόρες, τα τηλέφωνα και τις βόλτες».

Σήµερα, µετά από εγκεφαλικό, που είχε πριν λίγο καιρό, καθηλώθηκε σε αναπηρικό καροτσάκι και αυτό του στοίχισε αρκετά. Η αγάπη του για τον χορό όµως συνεχίζει να υπάρχει και φαίνεται στα µάτια του, όταν βλέπει στην τηλεόραση τους νέους να χορεύουν. Τα νέα παιδιά µπορεί να µην τον γνωρίζουν, αλλά οι παλιοί θυµούνται τον χαρισµατικό Ματσιούκο, που έβγαινε στις πίστες και εντυπωσίαζε τους πάντες.