URBAN.CULTURE.MAGAZINE

«ο πιο αξιοθαύμαστος άνθρωπος είναι εκείνος που δε χάνει το θάρρος του στις δυστυχίες της ζωής» – Της Εύης Πογιατζιή

«ο πιο αξιοθαύμαστος άνθρωπος είναι εκείνος που δε χάνει το θάρρος του στις δυστυχίες της ζωής» – Της Εύης Πογιατζιή

Κάθε άνθρωπος στη ζωή του βάζει σκοπούς, έχει ορισµένους στόχους τους οποίους προσπαθεί να πραγµατώσει. Η πορεία του σ’ αυτό τον αγώνα παρουσιάζει πολλές δυσκολίες και εµπόδια, του επιφυλάσσει εκπλήξεις και δοκιµασίες που είναι ικανές να ταλαιπωρήσουν τον άνθρωπο και να τον κάνουν να οπισθοχωρήσει. Τη στιγµή αυτή πρέπει να αντλήσει δύναµη και άκαµπτη θέληση για να αντιµετωπίσει τις δύσκολες περιστάσεις.

Μια µατιά στην καθηµερινή µας ζωή θα µας φέρει µπροστά σε πολυάριθµα τέτοια παραδείγµατα. Μόνο µε την ισχυρή θέληση θα πετύχει το σκοπό του κανείς και θα έχει την ικανοποίηση ότι απέκτησε κάτι ή έφτασε στο σηµείο που ήθελε, µόνος του, χωρίς τη βοήθεια άλλων ή και αυτής της τύχης. Θέληση είναι η εσωτερική δύναµη του ανθρώπου, που τον παρακινεί και τον εµψυχώνει στην πραγµατοποίηση των στόχων που βάζει στη ζωή του. Η δύναµη της θέλησης έχει απεριόριστες προεκτάσεις στις δραστηριότητες του ανθρώπου. Φυσικά δεν πρέπει να είµαστε απόλυτοι στο σηµείο αυτό. Υπάρχουν περιπτώσεις που µια σύµπτωση ή άλλοι αστάθµητοι παράγοντες µπορούν να ανεβάσουν ψηλά τον άνθρωπο χωρίς να έχει αγωνιστεί ο ίδιος προσωπικά. Αυτές είναι εξαιρέσεις· δεν είναι σωστό ο καθένας να στηρίζει τα προσωπικά του συµφέροντα στις θελήσεις της ειµαρµένης. Κύριος υπεύθυνος και ρυθµιστής της ζωής του είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.

Οι Ρωµαίοι έλεγαν :«audaces fortuna juvat» – η τύχη βοηθάει τους τολµηρούς. Τα πιο τολµηρά άλµατα στην ιστορία πραγµατοποιήθηκαν γιατί οι εµπνευστές τους πίστευαν σ’ αυτά µε ακράδαντη θέληση. Με την ακατανίκητη αυτή δύναµη ισχυροποιήθηκαν τα προσόντα τους και έτσι έφτασαν στην επιτυχία. Η θέληση χαλυβδώνει την ψυχή, ατσαλώνει το χαρακτήρα, οπλίζει µε υποµονή και επιµονή. Ενεργοποιεί τις σωµατικές και ψυχικές ικανότητες του ανθρώπου και ταυτόχρονα επιστρατεύει την προνοητικότητα και την αισιοδοξία.

Για το σηµερινό νέο, ιδιαίτερα, η δύναµη της θέλησης έχει µεγάλη σηµασία. Μέσα σ’ ένα κόσµο που σαγηνεύει διαρκώς µε άπειρες προκλήσεις, η αµετάτρεπτη θέλησή του θα τον δυναµώσει και θα του υπενθυµίσει το χρέος και τη θέση του στη ζωή. Αν όλοι οι άνθρωποι εξαντλήσουν κάποια στιγµή όλα τα αποθέµατα της θέλησής του, ο νέος δεν πρέπει ποτέ να καταθέσει τα όπλα µπροστά σ’ οποιοδήποτε κίνδυνο και για οποιοδήποτε λόγο. Ο ενθουσιασµός και η θέλησή του πάνω σε γερά θεµέλια θα φέρουν σίγουρα το αποτέλεσµα που περιµένει.

Βέβαια, η θέληση δεν είναι έµφυτη. Είναι απαραίτητο να κατευθύνονται οι δυνάµεις του ανθρώπου σε µικρή ηλικία ώστε να κατανοήσει τα όρια των δυνατοτήτων του και να µην πελαγοδροµεί σε απροσπέλαστα ύψη, γιατί τότε υπάρχει κίνδυνος να χάσει το θάρρος και την αντοχή του για τη συνέχιση του αγώνα. Σταθµίζοντας λοιπόν ο νέος όσο µπορεί πιο άφοβα το πλαίσιο µέσα στο οποίο θα κινηθεί, θα προχωρήσει χωρίς σκεπτικισµό και µεµψιµοιρία για το τέρµα. Η βαθιά φιλοσοφηµένη σκέψη της Έλεν Κέλλερ διαπιστώνει: «Η θέλησή µας να δράσουµε δυναµώνει σε αναλογία µε τη συχνότητα και την οριστικότητα των πράξεών µας και το µυαλό ωριµάζει µε την άσκηση. Τότε εκπληρώνει αληθινά την πίστη. Όταν αφήνουµε µια απόφαση ή ένα λεπτό συναίσθηµα να σπαταληθεί χωρίς κανένα αποτέλεσµα, αυτό είναι κάτι περισσότερο από µια χαµένη ευκαιρία· στην πραγµατικότητα καθυστερεί την επίτευξη µελλοντικών σκοπών και ψυχραίνει την ευαισθησία. Υπάρχει ανάµεσα µας αρκετό θάρρος για το αφηρηµένο αλλά όχι για το συγκεκριµένο, γιατί αφήνουµε να εξατµιστούν οι καθηµερινές µικροδόσεις της παλικαριάς».

Εκτός από τα παραδείγµατα των διπλανών µας, µπορούµε να πειστούµε για τα αποτελέσµατα αυτής της µυστηριώδους δύναµης του ανθρώπου αν στρέψουµε τα βλέµµατά µας στο παρελθόν της εθνικής µας ζωής. Ποια άλλη δύναµη θα συντελούσε στο θαύµα εκείνο του 1821, όταν µια ολόκληρη αυτοκρατορία, που επισκιάζει τόσα χρόνια ένα λαό, φτάνει στο σηµείο να συρρικνωθεί και να χάσει εντελώς την κυριαρχία της από µια χούφτα Έλληνες; Η φλόγα που ζέσταινε τα στήθη τους τόσα χρόνια ήταν η άσβεστή τους αγάπη για τη ζωή, µια ελεύθερη ζωή και η παντοτινή πίστη στον εαυτό τους. Με τον ίδιο ιερό παλµό της θέλησης οι ακρίτες της βυζαντινής αυτοκρατορίας κράτησαν αδούλωτοι τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη για µια χιλιετία. Ακόµα η µυστική πνοή καθοδηγούσε τις ολιγάριθµες µακεδονικές φάλαγγες του Αλεξάνδρου στα βάθη της Μικρασίας. Η αγέρωχη πίστη και η πεποίθηση για δηµιουργία µετέδωσαν έναν υπέροχο πολιτισµό στην Ανατολή και ακόµα πιο δηµιουργική αποδείχτηκε η επίµονη προσπάθεια του αρχαίου Έλληνα της κλασικής εποχής για να φτάσει στο ύψιστο σηµείο ενός ανυπέρβλητου πολιτισµού.

Αλλά και µεµονωµένα άτοµα που απέβλεψαν σ’ ένα ιδανικό και έµειναν σταθεροί και ακλόνητοι στα «πιστεύω» τους, έµειναν αθάνατα παραδείγµατα για την ιστορία. Ο Χριστόφορος Κολόµβος ξεπέρασε την αµφιβολία της εποχής του και τη δειλία των συντρόφων του για να φτάσει στο Νέο Κόσµο. Το πείσµα του ∆ηµοσθένη αγνόησε και αυτή τη φύση και νίκησε τα ελαττώµατα του σώµατός του. Με την πίστη στον εαυτό της και το απτόητο ψυχικό σθένος η Έλεν Κέλλερ γιγαντώθηκε σε συγγραφέα και φιλόσοφος, παρά το γεγονός ότι ήταν τυφλή και κουφή.

Ας µην οπισθοχωρήσουµε ποτέ µπροστά στις δυσκολίες της ζωής νικηµένοι. Ας εξαντλήσουµε κάθε πηγή του ψυχικού µας σθένους. Πρέπει να κερδίσουµε τη ζωή. Άλλωστε, όπως είπε και ο Σαπφώ: «Ο πιο αξιοθαύµαστος άνθρωπος είναι εκείνος που δε χάνει το θάρρος του στις δυστυχίες της ζωής».