URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ο Κωνσταντίνος Σακουλάς μας προσφέρει ένα… “Παυσίπονο” – της Στέλλας Ρουσσοπούλου

Ο Κωνσταντίνος Σακουλάς μας προσφέρει ένα… “Παυσίπονο” – της Στέλλας Ρουσσοπούλου

Είναι πολλά αυτά τα πρωινά που αρνούμαστε να εγκαταλείψουμε το κρεβάτι μας, γιατί ξέρουμε ότι εκεί έξω βρίσκονται άπειρα προβλήματα που κατακλύζουν την καθημερινότητα μας. Όλα αυτά τα προβλήματα και οι υποχρεώσεις μας δημιουργούν πόνους. Πόνους σωματικούς, αλλά κυρίως ψυχικούς. Οι σωματικοί πόνοι καταπολεμούνται με ιατρική βοήθεια. Ωστόσο, οι περισσότεροι άνθρωποι στην προσπάθειά τους να πατάξουν τους ψυχικούς πόνους, αναζητούν ένα “παυσίπονο” σε διάφορες καταστάσεις και ανθρώπους που προκαλούν χαρά.

Για αυτό το “Παυσίπονο” μας δείχνει το δρόμο να το αποκτήσουμε, ο Κωνσταντίνος Σακουλάς μέσα από την ταινία μικρού μήκους που έχει επιμεληθεί και τιτλοφορείται ως “Παυσίπονο”. Η ταινία, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Κωνσταντίνος, την έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος και, φυσικά, έχει γράψει το σενάριο, είναι διαθέσιμη στο Διαδίκτυο εδώ και ένα μήνα και γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Το “Παυσίπονο”, λοιπόν, δεν μπορεί παρά να πραγματεύεται τον ψυχικό πόνο και από το πρώτο λεπτό γεννάται στον καθένα η επιθυμία να γνωρίσει τον δημιουργό της ταινίας. Αυτό κάναμε και εμείς. Συναντήσαμε τον Κωνσταντίνο Σακουλά, γιατί είμαστε σίγουροι ότι έχει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα να εξιστορήσει.

Ποιο ήταν το εφαλτήριο για την δημιουργία μίας ταινίας μικρού μήκους; Ποιες ήταν οι πρώτες σου σκέψεις;

Ήταν κάτι που είχα στο μυαλό μου αρκετό καιρό πριν αυτό συμβεί, ήθελα να δω αν μπορώ να επικοινωνήσω τις εικόνες που μου δημιουργούνται, σαν εικόνες και όχι σαν λέξεις. Η πρώτη μου σκέψη ήταν αν μπορώ να το κάνω.

Πριν το “Παυσίπονο” είχες ασχοληθεί με την ηθοποιία ή την σκηνοθεσία;

Όχι, ήταν η πρώτη φορά που καταπιάστηκα και με τα δύο αντικείμενα και μην έχοντας την παραμικρή κατάρτιση, λειτούργησα τελείως ενστικτωδώς.

Πλάθεις και γράφεις, γενικότερα, σενάρια στη ζωή σου; Ποια η πηγή της δικής σου έμπνευσης;

Ναι, κι αυτό είναι κάτι μου συνέβαινε ανέκαθεν, πολύ πριν αποφασίσω να αποτυπώσω και να δώσω μορφή στις σκέψεις μου επάνω σε λευκές κόλλες χαρτί. Υπήρχαν πάντοτε πολλά παράλληλα σενάρια στο μυαλό μου. Δεν πρόκειται περί έμπνευσης άλλα περί ανάγκης. Μιας έμφυτης ανάγκης να ανακαλύψω τον εαυτό μου, τον κόσμο και την πραγματικότητα που με περιβάλλει μέσα από τη ζωή, το θάνατο, τη μοναξιά, τον χρόνο, τον έρωτα και την αγάπη.

Ποια είναι τα βασικά σημεία του “Παυσίπονου”, που θα έλεγες σε κάποιον που δεν έχει δει την ταινία, για να τον παροτρύνεις να τη δει;

Έφτιαξα μια ταινία μικρού μήκους στόχος της οποίας είναι η πραγμάτευση της διαχείρισης του ψυχικού πόνου. Θα χαρώ ακούσω την άποψη σου γι’ αυτό.

Θα μπορούσε να επισημάνει κάποιος ότι το “Παυσίπονο”, είναι η εξιστόρηση ορισμένων ενδόμυχων σκέψεων και παρατηρήσεων του Κωνσταντίνου, σχετικά με τον ψυχικό πόνο. Πιστεύεις ότι οι εμπειρίες και τα βιώματά σου διαμόρφωσαν το σενάριο της ταινίας μικρού μήκους;

Εν μέρει ναι. Θεωρώ πρέπον να μιλάω για πράγματα που γνωρίζω και όχι για πράγματα που φαντάζομαι πως γνωρίζω, στη δεύτερη περίπτωση τα πράγματα μπορούν να γίνουν πολύ επικίνδυνα όταν απευθύνεσαι σε κοινό. Μπορεί εύκολα το κοινό να γίνει έρμαιο των φαντασιώσεων σου, κι εγώ σε καμία περίπτωση δεν έχω αυτή την πρόθεση. Έτσι θα έλεγα πως το σενάριο μου βασίζεται όχι στο ίδιο μου το βίωμα καθ’ αυτό άλλα στην παρατήρηση του βιώματος μέσα από ένα επιστημονικό πρίσμα. Τα κύρια δηλαδή κομμάτια του σεναρίου μου βασίζονται επάνω στην εφαρμοσμένη ψυχολογία.

Ο πόνος έχει θέση σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας; Βλέπεις με το πέρασμα των χρόνων, τον πόνο να εδρεύει στις ζωές των ανθρώπων όλο και περισσότερο; Αν ναι, πώς το εξηγείς εσύ αυτό;

Αυτό που πρέπει να εξηγήσω είναι πως ο πόνος είναι μια βασική ανθρώπινη λειτουργία όπως η πείνα, έτσι το να με ρωτάς αν βλέπω με το πέρασμα των χρόνων, τον πόνο να εδρεύει στις ζωές των ανθρώπων όλο και περισσότερο, είναι σαν να με ρωτάς αν βλέπω να συμβαίνει το ίδιο με την πείνα ή την δίψα. Αυτό που βλέπω με το πέρασμα των χρόνων είναι τους ανθρώπους να γίνονται όλο και πιο συνειδητοί. Έτσι πιστεύω πως αργά η γρήγορα οι άνθρωποι θα κατανοήσουμε τι πραγματικά είναι ο πόνος, όπως θα αρχίσουμε να κατανοούμε κι άλλες έννοιες τις οποίες έχουμε και χειριζόμαστε λάθος στο μυαλό μας κι αυτές δημιουργούν πρόβλημα στην καθημερινότητα και στον τρόπο ζωής μας.

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το μεγαλύτερο λάθος των ανθρώπων στη διαχείριση του ψυχικού πόνου;

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν κατανοήσει ή προσδιορίσει τι ακριβώς είναι ο πόνος. Οι άνθρωποι βιώνουμε τον πόνο σαν βίωμα, κάνεις δεν θα μπει στην διαδικασία να παρατηρήσει γιατί του συμβαίνει αυτό που του συμβαίνει, απλά το ζει Και επειδή ο πόνος είναι ένα δύσκολο και σκληρό βίωμα, οι άνθρωποι μπαίνουμε στην διαδικασία να τον αποφύγουμε. Μόνο που έτσι του δίνουν τροφή, να επιστρέψει την επόμενη φορά ακόμα πιο δυνατός.

Δε θα μπορούσα να μην σε ρωτήσω, γιατί ταινία μικρού μήκους και όχι μία ταινία μεγάλου μήκους σχετική με τον ψυχικό πόνο και τις εκτάσεις του;

Αρχικά ήταν η πρώτη φορά που πειραματίστηκα με το αντικείμενο της κινηματογράφησης, δεν θα μπορούσα μην έχοντας την γνώση και την εμπειρία επάνω σε ένα αντικείμενο να κάνω ένα μεγάλο βήμα από την μια μέρα στην άλλη. Ήθελα να φτιάξω κάτι το οποίο να περνάει ένα μήνυμα, άλλα να το βλέπει κάποιος με προσήλωση και ενδιαφέρον. Το να βάλει κανείς εικόνες, ήχους και λέξεις στη σειρά με τέτοιο τρόπο ώστε να πουν αυτό που ο δημιουργός θέλει είναι κάτι που από μόνο του ενέχει έναν βαθμό δυσκολίας. Το να αυξήσεις τον χρόνο είναι κάτι που δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τα πράγματα.

Είμαι σίγουρη ότι ακόμη και η εκπόνηση μίας ταινίας μικρού μήκους έχει δυσκολίες. Πώς μία no budjet παραγωγή, κατάφερε να παρουσιάσει ένα επαγγελματικό και άρτιο αποτέλεσμα;

Καταρχάς με τιμά πολύ ο τρόπος και οι λέξεις με τις οποίες αναφέρεσαι στο πόνημα μου. Έπειτα εγώ δεν είμαι εκείνος που μπορεί να προσάψει έννοιες και λέξεις σε αυτό που έφτιαξα, αυτό που μπορώ να σου πω όμως με σιγουριά είναι ότι προσπάθησα να κάνω ότι καλύτερο μπορούσα, με τα μέσα που είχα. Τα μέσα για μένα δεν ήταν ποτέ πρόβλημα γενικότερα στη ζωή μου, όταν ήξερα τι θέλω να κάνω, όταν είχα έναν στόχο ήξερα και πως να τον πετύχω. Όλο αυτό είναι κάτι που χρειάζεται πίστη στον εαυτό σου και στους άλλους, υπομονή, επιμονή, αγάπη, συντονισμό και ανθρώπους γύρω σου με τους οποίους ή να μοιράζεσαι κοινά ιδανικά ή να είναι κι εκείνοι διατεθειμένοι να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό.

Η μουσική είναι ένα στοιχείο της ταινίας σου, που, σίγουρα, συνεπαίρνει τον κάθε θεατή και διαμορφώνει το ύφος και το κλίμα της ταινίας. Πώς έγινε η επιλογή των κομματιών και ποια η δική σου σχέση με τη μουσική;

Θα μπορούσα να σου πω, πως η μουσική είναι το μεγαλύτερο και πιο ασφαλές πάθος μου. Η μουσική είναι ο τρόπος μου για να γράφω, κάθε κομμάτι που θα ακούσω αυτόματα δημιουργεί μια ή και περισσότερες ιστορίες στο μυαλό μου που θα μπορούσε να πλαισιώσει. Έχω σπουδάσει μουσική τεχνολογία σε μια περίοδο της ζωής μου που δεν είχα ανακαλύψει ακόμα, πως δεν θέλω να φτιάχνω μουσική, άλλα πως η μουσική για μένα είναι το μέσο για να δώσω μορφή στις ιστορίες μου, δημιουργώντας από μόνη της την ατμόσφαιρα και το περιβάλλον στο οποίο αυτές θα εκτυλιχθούν.

Με τι ασχολείσαι μετά το Παυσίπονο; Θα ήθελες να παρουσιάσεις στο κοινό σου ακόμη μία ταινία μικρού μήκους ή κάτι άλλο μονοπωλεί το ενδιαφέρον σου αυτόν τον καιρό;

Έχω ξεκινήσει ήδη να γράφω το σενάριο της επόμενης ταινίας μου, η οποία θα είναι πάλι μικρού μήκους, άλλα λίγο μεγαλύτερη αυτή τη φορά. Παράλληλα μελετάω όλα αυτά τα οποία θα πραγματεύεται και δεν σταματάω ποτέ να αναρωτιέμαι και να προβληματίζομαι για την πραγματικότητα που με περιβάλλει.

Τέλος, στα 13 λεπτά που διαρκεί το Παυσίπονο, κατάφερες να “μεταγγίσεις” σημαντικά μηνύματα για τον πόνο μέσα στη ζωή. Ποιο είναι το δικό σου μήνυμα για τη ζωή γενικότερα που σε κάνει να χαμογελάς και να ξεχνάς, τουλάχιστον για λίγο, τον πόνο;

Αν πιστεύεις πως το έκανα τότε με κάνεις να νιώθω πως πέτυχα τον στόχο μου κι αυτό μου προκαλεί ευτυχία. Όμως αν σου δώσω ένα μήνυμα το οποίο με κάνει να ξεχνάω τον οποιοδήποτε πόνο, είναι σαν να αναιρώ όλα όσα είπα πιο πάνω κι όλα όσα προσπάθησα να δείξω μέσα σε 13 λεπτά. Το μόνο μήνυμα που μπορώ να μεταφέρω από την μέχρι τώρα γνώση και εμπειρία μου είναι εκείνο της Αγάπης. Είναι η μόνη κινητήριος δύναμη των πάντων. Απλόχερη, ζεστή και ανιδιοτελή αγάπη. Και για να σου αφήσω κάτι τελευταίο θα μεταφράσω έναν από τους αγαπημένους μου στίχους προσθέτοντας το δικό μου μικρό λιθαράκι. “Μοίρασε την αγάπη σου σαν πυρετό… σε ολόκληρο το σύμπαν” Κι εκείνη μην έχοντας άλλη επιλογή θα γυρίσει πίσω σε εσένα.

*Η Στέλλα Ρουσσοπούλου είναι φοιτήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.