URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ο Έλληνας δημοσιογράφος της Huffington Post UK αναλύει τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα

Ο Έλληνας δημοσιογράφος της Huffington Post UK αναλύει τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα

Θα μπορούσες να τον χαρακτηρίσεις ανήσυχο πνεύμα, διορατικό και πολύ δραστήριο. Ο Νικόλαος Δήμου διαπρέπει στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στη Βρετανία.

Πίστεψε στις δυνάμεις του και το όνειρό του έγινε πραγματικότητα στο Μεγάλο Νησί. Έτσι, μετά από τις προπτυχιακές σπουδές του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και τις μεταπτυχιακές του σπουδές στον τομέα της Πολιτικής Επικοινωνίας στο City Univercity of London, φθάνουμε στο σήμερα, που είναι μόνο 27 χρονών και εργάζεται ως Communications Assistant στο Legatum Institute, ένα από τα πιο αξιόλογα think tank στη Βρετανία. Συγχρόνως, αρθρογραφεί στην Huffington Post, ενώ από τον Ιούνιο θα κάνει αισθητή την παρουσία του και στο Newsweek.

Νίκη των Συντηρητικών του Ντέιβιντ Κάμερον για ακόμη μια φορά. Πώς κρίνεις εσύ ως Έλληνας που μένει και εργάζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο αυτή την τροπή στις βρετανικές εκλογές; Ήσουν από αυτούς που δεν πίστεψαν στον Μίλιμπαντ;

Ναι, ηχηρή νίκη και για εμένα προσωπικά η χαρά είναι διπλή καθώς εργάστηκα στα CCHQ (Conservative Campaign Headquarters) του κόμματος για 4 ολόκληρους μήνες το περασμένο καλοκαίρι και είναι σαν να ανταμείφθηκαν οι κόποι μου, με “τόκο” την κυβερνητική αυτοδυναμία. Το αποτέλεσμα αυτό με βρίσκει χαρούμενο και ανακουφισμένο καθώς αναμένω τη διατήρηση σταθερού πλάνου και ηρεμίας στην βρετανική οικονομία. Αν ρωτάς αν φοβάμαι σαν Έλληνας για την πιθανή παραμονή μου στο Ηνωμένο Βασίλειο και τα περί δημοψηφίσματος, τότε σε διαβεβαιώνω πως όχι. Όσο για τον Μίλιμπαντ, ήμουν από αυτούς που δεν τον πίστεψαν ποτέ ως ηγέτη ήδη από το 2010, όντας τότε ακόμη φοιτητής στην Ελλάδα. Νομίζω η μισή και παραπάνω Βρετανία σκεφτόταν το ίδιο. Παρόλα αυτά, δεν μπορούσα να μην λάβω σοβαρά την διεκδίκηση του πρωθυπουργικού χρίσματος από τον ίδιο, τη στιγμή μάλιστα που οι δημοσκοπήσεις έφερναν τα δύο κόμματα τόσο κοντά.

Θεωρείς ότι είναι βάσιμες οι ανησυχίες των Βρετανών για το μέλλον της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Και αν ναι τι μέλλει γενέσθαι όσον αφορά τη χώρα μετά από μια επικείμενη έξοδο από την Ε.Ε;

Η απάντησή μου είναι μία. Όχι. Εδώ θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι με βάση τη δική μου ανάλυση και ας πέσω έξω σε δύο χρόνια. Δεν υπάρχει ούτε η ελάχιστη πιθανότητα εξόδου της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τουλάχιστον στο δημοψήφισμα του 2017.

Εξηγώ. Οι εκλογές του 2010 σηματοδότησαν την άνοδο του ευρωφοβικού UKIP (Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου). Οι “διαρροές” ψηφοφόρων φαίνονταν να επηρεάζουν περισσότερο το Συντηρητικό Κόμμα. Φοβούμενος ολοκληρωτική καταστροφή του Συντηρητικού Κόμματος στις επερχόμενες εκλογές, ο Κάμερον αποφάσισε να συγκρατήσει τις παραπάνω διαρροές προσφέροντας ως απάντηση και παράλληλα πολιτική λύση το δημοψήφισμα. Η πρόταση διεξαγωγής του δημοψηφίσματος, επίσημα το 2013 και ανεπίσημα στις στρατηγικές του κόμματος ήδη από το 2010, υπήρξε η μέγιστη πολιτική στρατηγική “ρελάνς” από τον ίδιο. Το σχέδιο αυτό πηγαίνει ακόμα πιο μακριά από το 2017. Ο Κάμερον προσπαθεί ήδη από το 2005 να πράξει στο κόμμα του το ίδιο που έπραξε ο Μπλερ τη δεκαετία του ’90, όταν και έφερε το Εργατικό Κόμμα ξεκάθαρα προς το κέντρο του πολιτικού φάσματος, απομακρύνοντας το από ακραίες αριστερά ιδεολογικά κατευθύνσεις. Έτσι, ο Κάμερον βλέπει τον εαυτό του ως ρεφορμιστή, θέλοντας να αποκόψει/μετριάσει την ακραία συντηρητική κοινωνικά και ευρωσκεπτικιστική δεξιά πτέρυγα του Συντηρητικού Κόμματος. Είναι υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων και παράλληλα επιθυμεί την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η στρατηγική λοιπόν απλή: Κερδίζουμε τις εκλογές, συγκρατώντας τις διαρροές, διατηρώντας παράλληλα χαμηλά τους τόνους προβεβλημένοι ως ευρωσκεπτικστές, δηλώνοντας δειλά ότι αν φτάσουμε σε δημοψήφισμα θα ήθελα να παραμείνουμε. Μετά, θα ξεκινήσουμε φανερά πλέον και με έκδηλο τρόπο εκστρατεία παραμονής (2015-2017) στην EU αλλά τιμώντας παράλληλα την υπόσχεση μας, προσφέροντας στον βρετανικό λαό τη δυνατότητα να αποφανθεί επ’ αυτού. Οι Βρετανοί θα φοβηθούν όπως φοβήθηκαν την ανεξαρτησία οι Σκωτσέζοι το 2014. Η χώρα θα παραμείνει στην Ένωση, εγώ θα “συντρίψω” τις συντηρητικές ευρωσκεπτιστικές φωνές στο κόμμα και παράλληλα θα “τελειώσω” το ζήτημα Brexit για μια ολόκληρη γενιά. Μέχρι τώρα το παραπάνω σχέδιο πάει περίφημα. Εάν αφήσει τη βρετανική οικονομία στα ίδια επίπεδα στα τέλη του 2020 και παράλληλα ολοκληρώσει όσα έχει ξεκινήσει την τελευταία πενταετία, ίσως μείνει στην ιστορία ως ένας από του πιο πετυχημένους ηγέτες του Ηνωμένου Βασιλείου.

Συγχρόνως, γιατί πιστεύεις ότι ο κόσμος επέλεξε τον Κάμερον και διέψευσε μέχρι και τις τελευταίες δημοσκοπήσεις;

“It’s the economy, stupid” όπως έλεγε οΤζέιμς Κάρβιλ, σύμβουλος εκστρατείας του Μπιλ Κλίντον στις εκλογές του 1992. Οι Βρετανοί σκέφτηκαν και αποφάνθηκαν με βάση το πρώτο ζήτημα στην ατζέντα κάθε εκλογών, την οικονομία. “Είμαι καλύτερα οικονομικά το 2015 σε σχέση με το 2010 και το χάος που άφησαν οι Εργατικοί του Gordon Brown?” Ναι. “Αν δεν είμαι πάρα πολύ καλύτερα, μου προσφέρει ο Εντ Μίλιμπαντ μία καλύτερη εναλλακτική πρόταση?” Όχι. Τόσο απλά…

Παράλληλα, ήταν ασύλληπτη η αβεβαιότητα που έφερε αυτός καθ’ αυτός ο Εντ Μίλιμπαντ σαν ηγέτης των Εργατικών αλλά και πιθανός πρωθυπουργός. Εδώ θα ήθελα να αναφερθώ σε συζητήσεις που είχα με φίλους από άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ζούνε και εργάζονται στο Λονδίνο. Μου λέγανε μεταξύ σοβαρού κι αστείου κάτι που σκεφτόμουν κι εγώ. Αν ψηφίζαμε, θα ψηφίζαμε όλους τους υπόλοιπους (μέχρι και Νάιτζελ Φάρατζ) παρά τον Μίλιμπαντ. Προτιμούμε έναν επικίνδυνο ικανό παρά έναν καλοπροαίρετο ανίκανο. Besides, the road to hell is paved with good intentions. Το φορτίο του να κυβερνάς είναι πολύ διαφορετικό από τις προθέσεις που έχεις (εδώ βλέπε Γιώργο Παπανδρέου, τον νεότερο αλλά πλήρως ανικανότερο).

Ξεφεύγοντας από τις βρετανικές εκλογές και επικεντρώνοντας την προσοχή μου σε εσένα, θα ήθελα να μάθω πώς ο Νικόλαος Δήμου παίρνει την απόφαση να εγκαταλείψει την Ελλάδα και επιθυμεί να ζήσει το “βρετανικό όνειρο”;

Εδώ ξύνεις πολλές και βαθιές πληγές. Προσωπικά, ήθελα να φύγω ήδη από το 2005, ίσως και νωρίτερα. Δεν περίμενα την κρίση, η οποία απλώς συνέπεσε με το τέλος του πτυχίου μου και το τέλος των στρατιωτικών μου υποχρεώσεων το 2011. Οι λόγοι πολλοί. Αρχικά, γεννήθηκα και μεγάλωσα στους Αμπελόκηπους της Δυτικής Θεσσαλονίκης και γενικότερα γνώστης των δυτικών συνοικιών, καταγόμενος από φτωχική οικογένεια ιδιωτικών υπαλλήλων. Το πρόβλημα δεν είναι το που γεννήθηκα αλλά το ότι ποτέ σε 30 χρόνια κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος σε επιδόματα υπέρ “φτωχών” οικογενειών (βλέπε διατήρηση κομματικών στρατών Δημοσίου), η οικογένειά μου δεν ωφελήθηκε από αυτό. Στη συνέχεια, είχαμε την ευλογία η μητέρα μου να ξεκινήσει ένα μαγαζί παιδικών ρούχων το 2000, το οποίο διατηρεί μέχρι σήμερα, όπου εκεί πλέον εξόφθαλμα παρατηρούσα τον κατατρεγμό του μικρομεσαίου επιχειρηματία από το διογκωμένο και ασύμφορο δημόσιο. Γενικότερα, διαφθορά, δυσβάσταχτοι φόροι, τα προβλήματα που πάντα υπήρχαν και γνωρίζουμε στην υγεία, παιδεία, κρατικό μηχανισμό. Αυτό που δεν μπορώ να ξεχάσω είναι η βαθιά μου απέχθεια προς την ελληνική νοοτροπία και ηθική. Εκείνη που με έκανε να θυμώνω και να στενοχωριέμαι αδυνατώντας να καταλάβω γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αυτά που σε άλλα κράτη θεωρούνται αυτονόητα. Μα πάνω από όλα, δεν σκοτώνουν όσο τίποτα τα όνειρα ενός νέου, η πελατειοκρατία/οικογενειοκρατία και ο νεποτισμός. Ότι όσο και να προσπαθούσα στην πατρίδα μου, θα ήταν μάταιο. Η οικονομική κρίση ήρθε απλά να μου δώσει το τελευταίο χτύπημα στην πλάτη σε μία ήδη ειλημμένη απόφαση και να μου πει ουσιαστικά “ καλό κατευόδιο…”

Είμαι σίγουρη ότι αυτή σου η επιλογή σε έχει ανταμείψει, καθώς εργάζεσαι ως ως Communications Assistant σε ένα από τα μεγαλύτερα think tank της χώρας, το Legatum Institute, από όπου σε προέτρεψαν να αρθρογραφήσεις στη Huffington Post. Ποιες οι εντυπώσεις από την εργασία σου σε τόσο μεγάλους οργανισμούς; Πόσο εύκολο ήταν για εσένα να ανταπεξέλθεις στις απαιτήσεις τους από την πρώτη στιγμή;

Οι εντυπώσεις μου δουλεύοντας στο Conservative Party αλλά και στο Legatum Institute μπορούν να αποτυπωθούν για εμένα μόνο ως ευλογίες. Οπότε, το να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις οποιουδήποτε οργανισμού που εργάστηκα και εργάζομαι είναι ευνόητο. Εύκολο και ευχάριστο.

Εφόσον έχεις εργαστεί ως δημοσιογράφος και στην Ελλάδα, θα ήθελα να μου πεις τη βασικότερη διαφορά που διέκρινες εσύ στον χώρο της βρετανικής δημοσιογραφίας σε σχέση με αυτόν της ελληνικής;

Αν και εργάστηκα για μικρό χρονικό διάστημα, τα συμπεράσματα ήταν σαφή και οριστικά. Η βασικότερη διαφορά είναι η αξιοκρατία και η απουσία νεποτισμού. Αν προσφέρεις, ανταμείβεσαι. Δεν κάνεις χάρη με το να είσαι παραγωγικός, χρήσιμος, δημιουργικός, καλός στη δουλειά σου. Οπότε, δεν σου κάνουμε χάρη με το να σου προσφέρουμε βήμα, απλά παίρνεις αυτό ακριβώς που σου αναλογεί, σύμφωνα με τις προσπάθειές σου.

Πώς σε αντιμετώπισαν οι συνάδελφοί σου όταν έμαθαν για την ελληνική καταγωγή σου; Υπάρχει στην Βρετανία προκατάληψη με τους Έλληνες;

Δεν βίωσα καμία αρνητική προκατάληψη, ούτε από συναδέλφους, ούτε από κανέναν, επειδή ακριβώς η πλειοψηφία των ανθρώπων σκέφτεται με βάση το παραπάνω που ανέφερα. Προσφέρεις, εργάζεσαι σκληρά, κάνεις τη δουλειά σου, τέλος. Δεν μας νοιάζει ποιος είσαι, από πού κατάγεσαι κτλ. Το ίδιο και στη βρετανική κοινωνία. Αλλά, εδώ θα είμαι δίκαιος. Έχω φίλους που υπήρξαν θύματα αρνητικών σχολίων και προκατάληψης, αλλά μπορώ ξεκάθαρα να πω πως πέσανε σε περίπτωση. Ακραίες, ξενοφοβικές και αρνητικές συμπεριφορές θα δεις παντού σε όλον τον κόσμο. Δεν μπορεί η μειοψηφία να καθορίζει έναν ολόκληρο λαό.

Ποιες είναι οι εντυπώσεις σου από τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας;

Οι χειρότερες δυνατές, θα έλεγα. Το πάθημα δεν έγινε μάθημα. Δεν αλλάξαμε για αυτό δεν προχωράμε μπροστά. Δεν στοχαστήκαμε τι μας έφερε ως εδώ και δεν αντιληφθήκαμε ακόμη πως πρέπει να το αλλάξουμε. Η οικονομική κρίση, αλλά και αυτή των αξιών, δεν μας δίδαξε τίποτα. Και είναι δύσκολο, ειδικά όσο παραμένουμε ένας βαθιά διχασμένος λαός που αδυνατεί να έρθει σε κοινωνική συμφωνία έστω στα βασικά και στοιχειώδη. Θα παραμείνουμε για πολλά χρόνια ακόμη σε αυτήν την κατάσταση, όχι απαραίτητα της οικονομικής ανέχειας αλλά της πνευματικής και ηθικής ένδειας.

Ασφαλώς, η ζωή ενός 27χρονου στην Βρετανία διαφέρει κατά πολύ από τη ζωή ενός συνομήλικού στην Ελλάδα. Τι είναι αυτό που κάνεις στην Βρετανία και σε ευχαριστεί σε σημείο που να μην σκέφτεσαι την Ελλάδα;

Δεν θα έλεγα ότι διαφέρει πάρα πολύ. Ορισμένες φορές κάποια πράγματα είναι δυσκολότερα στη Βρετανία. Πάντα σου λείπουν οι φίλοι σου, η οικογένειά σου, ο ήλιος, η θάλασσα, το φαγητό (γέλια). Πράγματα απλά, που στην Ελλάδα σου δίνονται απλόχερα χωρίς να τα ζητήσεις. Εκείνα όμως που με ευχαριστούν στο Μεγάλο Νησί δεν είναι όσα κάνω μόνο, αλλά κυρίως αυτά που λαμβάνω και είναι πραγματικά σημαντικά για εμένα καθώς μου έλειπαν στην Ελλάδα. Οργάνωση, αξιοκρατία, σεβασμός προς τον πολίτη, ισχυρό εκπαιδευτικό σύστημα και σύστημα υγείας, κυβερνητικές δομές που συνεχίζουν να λειτουργούν ακόμη και απουσία κυβέρνησης, χώροι πρασίνου και τόσα άλλα. Επαναλαμβάνω… τα αυτονόητα!

Τέλος, ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Υπάρχει πιθανότητα επιστροφής στη γενέτειρα χώρα σου;

Τα μελλοντικά μου σχέδια περιλαμβάνουν την παραμονή μου εδώ και την ατομική μου βελτίωση, τόσο σε επίπεδο διαβίωσης, όσο και επαγγελματικό. Πιθανά μελλοντικά σχέδια είναι η έναρξη κάποιας PR agency η οποία θα προσφέρει μία σειρά υπηρεσιών (PR, political campaigns, crisis management, lobbying) ασχέτως δραστηριοποίησης οικονομικού τομέα, αν και δεν αποτελεί ένα εύκολο βήμα τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον. Πιθανότητα επιστροφής μου στην Ελλάδα θα σήμαινε παράλληλα οικονομική δραστηριότητα εκεί. Και αυτό για εμένα προσκρούει σε διαφθορά, μη οργάνωση και υψηλούς φόρους. Οπότε, μπορώ να το αποκλείσω σχεδόν απόλυτα. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το μέλλον. Μπορεί οι συνθήκες να ωριμάσουν ή και να αλλάξουν τελείως. Ακόμη και αν μας αποδίδω αρνητικά γνωρίσματα ως λαό, η ελληνική ψυχή θα συνδέεται πάντα με ιδιότητες όπως η γενναιοδωρία, η αντοχή, η επιμονή, η επιβίωση, η ελπίδα. Και αυτές θα τις κουβαλώ μαζί μου όπου κι αν καταλήξω.

Επιμέλεια Συνέντευξης: Στέλλα Ρουσσοπούλου