URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ο δρόμος προς τη νίκη (μέρος β’)

του Ζανέττου Λουκά

Ο δρόμος προς τη νίκη (μέρος β’)

Στη Σαβάνα της Τανζανίας στην ανατολική Αφρική ζούνε καθηµερινά χιλιάδες είδη ζώων. Ελέφαντες, ρινόκεροι, καµηλοπάρδαλεις, ύενες, µαϊµούδες. Βασιλιάς όλων αυτών των ζώων και της υπόλοιπης ζούγκλας, όπως είναι γνωστό, είναι το λιοντάρι. Το λιοντάρι περιτριγυρίζει στη ζούγκλα µε περηφάνια και δόξα. Κάθε φορά που ένα λιοντάρι βρύχεται, όλα τα άλλα ζώα ξέρουν ότι αυτός είναι ο κυρίαρχος βασιλιάς και τρέχουν να κρυφτούν. Τα ζώα φοβούνται την ύπαρξη του λιονταριού, διότι αναγνωρίζουν τη δύναµη που έχει µέσα του.

Μία συνηθισµένη ηλιόλουστη µέρα, γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 70΄, µία αγέλη λιονταριών ξάπλωνε δίπλα από έναν ποταµό, όταν ξαφνικά τους περικύκλωσε ένα αυτοκίνητο µάρκας Landrover. Το αυτοκίνητο είχε χρώµα µπεζ και στο πίσω µέρος η καµπίνα ήταν ανοικτή, αλλά περιφραγµένη από ένα σιδερένιο κλουβί, για να προστατεύει τους επιβάτες του από επιθέσεις ζώων. Μέσα στο αυτοκίνητο ήταν µία οµάδα Άγγλων, οι οποίοι είχαν χρυσοπληρώσει το χόµπι τους, το οποίο δεν ήταν άλλο από το κυνήγι άγριων ζώων. Κρατούσαν όλοι τους από ένα κυνηγετικό όπλο και έδειχναν πανέτοιµοι να σκοτώσουν το ζώο, το οποίο θα ικανοποιούσε τη µεγαλοµανία και τον εγωκεντρισµό τους. Μόλις τα λιοντάρια είδαν το αυτοκίνητο, αρχισαν να τρέχουν. Ο οδηγός έστριψε το αυτοκίνητο καταπάνω τους και αρκετά λιοντάρια τράπηκαν σε φυγή. Ένα από τα λιοντάρια εγκλωβίστηκε µαζί µε το µικρό του ανάµεσα σε δύο ψηλούς βράχους. Ένας από τους άντρες, που ήταν στο Landrover σήκωσε ψηλά το χέρι του:

– Το έχω! Είναι η σειρά µου τώρα.
Πήρε το γυαλισµένο του όπλο ένα Remington του 1975 χρώµατος καφέ, το ακούµπησε στον ώµο του και σηµάδεψε ανάµεσα στα φοβισµένα µάτια του λιονταριού.
– Πρόσεξε να µην σου ξεφύγει, λέει ο ένας.
– Μην ανησυχείς το έχω, σου είπα!
Ακούστηκε ένας δυνατός κρότος και το µεγάλο και τρανό λιοντάρι ξάπλωσε κάτω νεκρό. Το µικρό λιοντάρι κρυφτηκε πίσω από το κουφάρι του νεκρού λιονταριού. Έβλεπε τον πατέρα του να αργοπεθαίνει µε τα µάτια του να σιγο κλείνουν. Ένας από τους άντρες φώναξε δυνατά.
– Το πέτυχες φίλε! Το αποτέλειωσες µε τη µία.
Χαρούµενοι οι Άγγλοι για το µεγάλο τους “κατόρθωµα” πήραν µία φωτογραφική polaroid και άρχισαν ένας-ένας να βγάζουν φωτογραφίες µε το έπαθλό τους.
– Τι θα κάνουµε µε το µικρό; Ρώτησε ο ένας.
– Θα το πάρουµε µαζί µας. Έχω ένα φίλο πλούσιο που είναι ιδιοκτήτης τσίρκου. Θα χαρεί πολύ µε το δώρο που θα του πάρω.

Έτσι, µετά από λίγο καιρό, το µικρό λιοντάρι µετακόµισε στην Αγγλία, όπου αιχµαλωτίστηκε στο τσίρκο του ιδιοκτήτη. Εκεί του έδωσαν και όνοµα. Είναι η ιστορία του Λόγκαν, του διάσηµου λιονταριού της Τανζανίας! Ο Λόγκαν για τα επόµενα δώδεκα χρόνια ζούσε µέσα σε ένα κλουβί. ∆εν έβγαινε ποτέ έξω, εκτός αν είχε να παρουσιάσει κάποιο “νούµερο” στο τσίρκο. Για δώδεκα χρόνια ο Λόγκαν εκτελούσε τις διαταγές του θηριοδαµαστή του, ο οποίος του φώναζε κτυπώντας ταυτόχρονα µε µανία το µαστίγιο του στο έδαφος. Ανέβαινε σε βάθρα, σκαλιά περνούσε από κύκλους, ενώ το καλύτερό του νούµερο ήταν αυτό που ο θηριοδαµαστής έβαζε το κεφάλι του στο στόµα του λιονταριού, δείχνοντας στους θεατές ότι το παντοδύναµο αυτό ζώο ήταν υποταγµένο στις διαταγές του αφεντικού του.

– Μπορώ να βάλω το κεφάλι µου στο στόµα αυτού του θηρίου και τίποτα δεν πρόκειται να πάθω, διότι ξέρει ότι είµαι ο αφέντης του και εγώ διατάζω, έλεγε µε περηφάνια σε όλους.

Μία µέρα, όταν το τσίρκο είχε περιοδεία σε µία µεγάλη πόλη, ο κόσµος είχε κατακλύσει από νωρίς την αρένα, για να παρακολουθήσει το υπερθέαµα. ∆εκάδες άνθρωποι µαζεύτηκαν και περίµεναν µε ανυποµονησία. Ο Λόγκαν εισήλθε στην αρένα. Για δώδεκα συνεχόµενα χρόνια κάθε φορά που έµπαινε µέσα, ήταν στεναχωρηµένος. Το κεφάλι του ήταν σκυφτό και τα µάτια του κοιτούσαν το έδαφος. Εκείνη την ηµέρα τα πράγµατα ήταν διαφορετικά. Κατά την είσοδό του στην αρένα, το κεφάλι του ήταν ψηλά, τα µάτια του έβλεπαν το πλήθος και περπατούσε καλπάζοντας, δείχνοντας στο πλήθος πως είναι “ο βασιλιάς των ζώων.” Ξεκίνησε να κάνει ένα-ένα τα κόλπα που του έλεγε ο αφέντης του. Το τελευταίο του νούµερο ήταν αυτό που ο θηριοδαµαστής έβαζε το κεφάλι του στο στόµα του. Ήταν αυτό που έκανε το πλήθος να σταµατά να αναπνέει και τους θεατές να κοιτούν µε αγωνία. Ο Λόγκαν άνοιξε όσο πιο πολύ µπορούσε το στόµα του και περίµενε τον αφέντη του. Μπροστά στα µάτια των έντροµων θεατών και χωρίς κανένα λόγο ο Λόγκαν δάγκωσε όσο πιο δυνατά µπορούσε τον αφέντη του. Οι υπεύθυνοι µπήκαν µέσα στην αρένα, αλλά ήταν πλέον αργά. Ο θηριοδαµαστής ήταν ήδη νεκρός µέσα σε µία λίµνη αίµατος. Το πλήθος πανικόβλητο άρχισε να αποχωρεί, µην µπορώντας να πιστέψει αυτό που είδε.

Την επόµενη ηµέρα όλα τα ραδιόφωνα, εφηµερίδες και σταθµοί είχαν ως πρώτο θέµα το τραγικό συµβάν. Ειδικοί αναλυτές, ψυχολόγοι, ερευνητές, επιστήµονες προσπάθησαν να αναλύσουν γιατί µετά από δώδεκα χρόνια ξαφνικά αυτό το ζώο έκανε αυτή τη φρικτή πράξη; Γιατί τη συγκεκριµένη στιγµή το λιοντάρι έπραξε διαφορετικά; Γιατί να δαγκώσει τον αφέντη του, έχοντας εκπαιδευτεί σε αυτό το νούµερο χιλιάδες φορές; Είναι πολύ απλό. Ο Λόγκαν είχε πάρει πλέον την απόφαση του. Ήταν µία απόφαση που σκεφτόταν για χρόνια. ∆εν ήταν απόφαση εκδίκησης. ∆εν ήταν απόφαση στιγµής. Και φυσικά δεν ήταν απόφαση, για να αποδείξει τη µεγαλοµανία του. Ήταν µία απόφαση ελευθερίας από την ψυχική του οδύνη. Θυµόταν πολύ καλά τον θάνατο του πατέρα του, όταν αυτός ήταν ο βασιλιάς της ζούγκλας. Μία µέρα ο Λόγκαν θα έπαιρνε αυτός τη θέση του. Τα ζωικά του ένστικτα θα τον έφερναν στη φυσική του θέση, που θα ήταν ο άρχοντας του βασιλείου του. Θα τριγυρνούσε περήφανος µε την ξανθή του χαίτη να ανεµίζει, τα φουσκωµένα του στήθη να ξεπροβάλλουν και θα βρυχόταν ελεύθερα στους κάµπους της σαβάννας, υπενθυµίζοντας σε όλα τα ζώα την παντοκρατορία του. Αντί αυτού όµως, ζούσε καθηµερινά σε ένα σιδερένιο κλουβί, έτρωγε µικρές µερίδες κρεάτων, µαστιγωνόταν από τον αφέντη του, όταν θα έπρεπε να εκτελέσει τις διαταγές του, ενώ η ταπείνωση και ο εξευτελισµός ήταν εµφανής στα µάτια του κάθε φορά που πηδούσε µέσα από τους χρωµατιστούς κύκλους.

Ο Λόγκαν πολεµούσε για δώδεκα ολόκληρα χρόνια µε τη φύση του. Όµως είχε πάρει την απόφαση του εδώ και καιρό. Ηξερε πολύ καλά τι σηµαίνει θάνατος από πολύ µικρός. Αναγνωρίζοντας ότι µε την πράξη του, ο θάνατος θα ήταν βέβαιος ,επέλεξε να το κάνει διότι είχε καταλάβει πως ήταν ο µόνος δρόµος που οδηγούσε στην ελευθερία. Πλέον θα έδειχνε σε όλους τι σηµαίνει ψυχή λιονταριού. Είχε µείνει αιχµάλωτος για δώδεκα χρόνια και πλήρωνε καθηµερινά το τίµηµα. Ο βασιλιάς είχε πάρει την απόφαση του.

Την ηµέρα της θανάτωσης του, ο Λόγκαν ένιωθε πιο περήφανος από ποτέ. Ήταν πλέον ελεύθερος.

Χρόνια αργότερα και µέχρι σήµερα οι άνθρωποι των τσίρκων δύσκολα επιλέγουν λιοντάρια για τα νούµερά τους. Φοβούνται ότι κάποια µέρα θα “ξυπνήσουν” και θα αντιδράσουν! Τα λιοντάρια κέρδισαν και πάλι την αυτοεκτίµησή τους.

Ελευθερία σηµαίνει ζωή. Για όσους νιώθουν καταπιεσµένοι και ζούνε στα δικά τους κλουβιά είναι θέµα χρόνου να αντιδράσουν, να επαναστατήσουν, να φωνάξουν και να διεκδικήσουν τα δικαιώµατα και την ελευθερία που τους ανήκει. Μην αφήσετε τον εαυτό σας να κρυφτεί στο σκοτάδι της καταπίεσης. Ο Θουκυδίδης στο “Περικλέους Επιτάφιος” αναφέρει για την ελευθερία:

“Τό εύδαιµον τό ελεύθερον, τό δ’ ελεύθερον τό εύψυχον.”
Ευτυχισµένοι είναι οι ελεύθεροι, και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι.