URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Not another wise man – Not another selfie…

Not another wise man – Not another selfie…

Τον τελευταίο καιρό, παρατηρώντας το συχνό φαινόµενο του «selfieσµού» στα µέσα κοινωνικής δικτύωσης και κυρίως στο facebook, σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να το αναλύσω περαιτέρω για να το κατανοήσω. Αντί δηλαδή, να εκφράζοµαι και να λέω ότι δεν αντέχω άλλη selfie*, σκέφτηκα να selfaρω και να selfieνιαστώ. 

Είναι το κλασικό παράδειγµα, αν δε ζήσεις κάτι δεν µπορείς να γνωρίζεις πώς και τι είναι.

Στο δρόµο µου προς την self-Ιθάκη, ήταν αναγκαίο αρχικά, να µάθω πώς θα πάω. Πώς θα πρέπει δηλαδή να «τραβάω» µια selfie, τη στάση του σώµατος, το ύφος του προσώπου και τελικώς, να µάθω τι είναι επιτέλους αυτή η selfie; Είµαι σίγουρος πως όλοι γνωρίζετε τι είναι η selfie, απλά θέλω να ενηµερώσω και τον παππού µου σε περίπτωση που διαβάζει τώρα αυτό το άρθρο (που µάλλον δεν). Η λέξη selfie είναι ουσιαστικά η αυτο-φωτογραφία (self portrait). Πιο συγκεκριµένα, η φωτογραφία που βγάζει κανείς µόνος του τον εαυτό του χρησιµοποιώντας την κάµερα ενός smartphone ή µιας webcam και την αναρτά στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.

Το γνωρίζατε ότι, το 2013 η χρήση της συγκεκριµένης λέξης αυξήθηκε κατά 17.000%; Το γεγονός αυτό και µόνο, παρακίνησε την κριτική επιτροπή των Λεξικών της Οξφόρδης να την ανακηρύξει ως τη λέξη της χρονιάς. Βεβαίως, η χρήση της κατά µεγάλο ποσοστό γίνεται από τους νέους και κυρίως τους έφηβους, οι οποίοι αναζητούν την προσοχή και την αποδοχή από τους συνοµήλικούς τους. Απώτερος στόχος ενός νέου που «ανεβάζει» τη φωτογραφία του στα µέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι άλλος από τα θετικά σχόλια από τους οικείους του, διερευνώντας παράλληλα και κατά πόσο η ξεχωριστή του προσωπικότητα ταιριάζει µε τον υπόλοιπο κόσµο.

Το φαινόµενο αυτό αποτελεί την εκδήλωση της µανίας που έχει καταλάβει την κοινωνία µας σχετικά µε την εξωτερική εµφάνιση ως εκδήλωση της πλέον ναρκισσιστικής πλευράς της ανθρώπινης προσωπικότητας. Είναι πραγµατικότητα ότι όλος αυτός ο εθισµός στις selfie, είναι είδος σύγχρονου ναρκισσισµού.

Από τις “selfies” έχουν γοητευτεί και προσωπικότητες του καλλιτεχνικού και του πολιτικού χώρου για τις οποίες από τη µία αποτελεί έναν καινούργιο τρόπο προβολής και διαφήµισης και από την άλλη χώρος διοχέτευσης της µαταιοδοξίας τους και του εγώ τους. Φυσικά, αυτό συµβαίνει κυρίως στο εξωτερικό, αφού εδώ στην Κύπρο, δε θυµάµαι να έχω δει κανένα πολιτικό να βγάζει selfie. Το παίζουν, τάχα, σοβαροί. Είµαι σίγουρος όµως, ότι µια selfie θα ήταν αρκετή για να βγάλουµε και πρόεδρο ή και αρχιεπίσκοπο.

Μην τα πολυλογώ, η έρευνα µου περί της selfieλογίας είχε µόλις αρχίσει. Περασµένο Σάββατο πρωί, αρχές Σεπτεµβρίου, ήµουν αποφασισµένος να κάνω πράξη το σχέδιό µου. Επρόκειτο, να γίνει ο γάµος κάποιου κολλητού µου φίλου και ο ντροπαλός της παρέας, δηλαδή εγώ, θα µεταµορφώνοµουν στον πιο ενοχλητικό «κολλητό», στην κυριολεξία, µε την αυτο-φωτογραφία µου. Selfie µε το γαµπρό στο σπίτι, κατά τη διάρκεια των ετοιµασιών πριν το γάµο, στα παραδοσιακά «αλλάµατα», στα τσιµπήµατα και πίνοντας µπύρες µε τους υπόλοιπους φίλους, ενώ οδηγούσα για την εκκλησία, µε τον παπά την ώρα του µυστηρίου, έξω από την εκκλησία, στη δεξίωση, στο γλέντι. Μετά, απλά έµεινα από δυνάµεις και µπαταρία.

Κυριακή πρωί, κι αφού συνήλθα από ένα πραγµατικά αξέχαστο γάµο, έστω κι αν δε θυµόµουνα τίποτα (!), άνοιξα το κινητό και άρχισα να βλέπω τη φάτσα µου. Κάθε φωτογραφία και µια στιγµή, κάθε φωτογραφία κι µια ανάµνηση…της φάτσας µου.  Παρακάτω, τι να πω; Αηδίασα τον εαυτό µου. Ποτέ ξανά, δεν ένιωσα τόσο άσχηµος και τόσο εγωιστής! Θα προτιµούσα να έβγαζα τους φίλους µου, τον κόσµο που γλεντούσε, τα χαµογελά τους, τη δική τους οµορφιά, τις δικές τους φάτσες! Οι φωτογραφίες των άλλων είναι πάντοτε πιο ζωντανές, πιο φυσιολογικές. Βγάζετε φωτογραφίες τους φίλους και τις φίλες σας, τα αδέρφια σας. Μετά, αφήστε τους να σας φωτογραφίσουν και αυτοί.  Η εικόνα τους είναι η εικόνα σας και η εικόνα σας η εικόνα τους. Χαµογελάστε και ποζάρετε σ’ αυτούς κι όχι στον εαυτό σας.

Όπως τώρα, κοιτάζω τις φωτογραφίες που είχα από µικρός, γεµάτος αναµνήσεις και απορίες. ∆εν τις έβγαζα εγώ, οι άνθρωποι που µε µεγάλωσαν, οι καλύτεροι φωτογράφοι, χρησιµοποιώντας το πιο «έγχρωµο» φιλµ της ζωής, οι άνθρωποι που µ’ αγάπησαν και δεν είχαν ίχνος selfieσµού!