URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Να πάμε στο διάολο παρέα

της Λυδίας Βαρελά – Αναστασιάδου

Να πάμε στο διάολο παρέα

Ξέρεις τι θέλω; Θέλω να σταματήσεις να φοβάσαι, να έρθεις να μου αρπάξεις το χέρι και να πάμε στο διάολο παρέα.

Βαρέθηκα να μην ξέρω πώς να συμπεριφερθώ δίπλα σου. Βαρέθηκα να μην ξέρω αν σε έχω για φίλο μου, για σκύλο μου, για γκόμενο, για αγόρι ή για τον τυπά που περνάω καλά κι αυτό ήταν. Δεν είναι ότι δε θέλω να είσαι όλα αυτά κι ίσως ακόμη περισσότερα. Φυσικά και θέλω. Απλά το να με μπερδεύεις δε με κάνει να ισορροπώ όπως θα ήθελα.

Υπάρχουν ημέρες που μαζί σου, περνάω υπέροχα. Όχι καλά, όχι μέτρια, αλλά υπέροχα. Υπάρχουν όμως και ημέρες, που πραγματικά θα ήθελα να σου σπάσω το κεφάλι. Όχι επειδή δεν μου δίνεις αυτά που θα ήθελα να μου δώσεις, αλλά επειδή εσύ νομίζεις ότι μου αξίζουν καλύτερα.

Σε ευχαριστώ γι’ αυτό. Ειλικρινά, έχεις την δυνατότητα να αντιλαμβάνεσαι ότι μου αξίζουν και καλύτερα. Έκπληξη όμως. Δεν τα θέλω τα καλύτερα. Δεν τα χρειάζομαι τα καλύτερα. Τα δικά σου θέλω. Αυτά με κάνουν να νιώθω γεμάτη κι ευτυχισμένη.

Δε χρειάζομαι τον τύπο που θα μου φέρνει δώρα κάθε μέρα και θα με γεμίζει λουλούδια και φούμαρα. Δε χρειάζομαι κάποιον να με συντηρεί και να με βγάζει σε γουστόζικα μαγαζιά για να μου δείξει ότι έχει τα κονέ και τα φράγκα. Δε με εντυπωσιάζει ένα τέτοιο «μοντέλου» αγοριού. Ναι, καλά διάβασες. Αγοράκι είναι αυτός για εμένα. Δεν είναι άντρας.

Άντρας είναι αυτός, που το βράδυ στο κρεβάτι, θα με πάρει αγκαλιά και όταν ξεσκεπαστώ στον ύπνο μου, θα με σκεπάσει. Θα ανοίξει αυτόματα την αγκαλιά του για να χωθώ μέσα και να νιώσω κοριτσάκι. Θα με φιλήσει στο μέτωπο και θα μου πει την πιο γλυκιά καληνύχτα. Όπως κάνεις εσύ. Όπως έχεις κάνει τόσες πολλές φορές εσύ.

Άντρας είναι αυτός που ακούει το παραλήρημά μου και κουνάει το κεφάλι χωρίς να μιλάει, γιατί ξέρει εκείνη τη στιγμή ότι απλά θέλω να φωνάξω, να γκρινιάξω και να βγάλω την ένταση που έχω μέσα μου. Από την δουλειά, από μια χαζή συζήτηση με την ταμεία στην τράπεζα που με εκνεύρισε και από τη μεσημεριανή διαφωνία με την οικογένεια. Όπως κάνεις εσύ. Όπως έχεις κάνει τόσες πολλές φορές εσύ.

Άντρας είναι αυτός που όταν θα μου την πέσει κάποιος, δε θα σηκωθεί το χέρι του να χτυπήσει το τραπέζι, αλλά θα έρθει να μου δώσει ένα φιλί και θα με αφήσει να χειριστώ μόνη μου την κατάσταση. Γιατί με εμπιστεύεται και ξέρει ότι μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Θα χαρεί που κάποιος ακόμη «πρόσεξε» πόσο όμορφη είναι η κοπέλα του και χαίρεται που εκείνη διαλέγει να είναι μαζί του και με κανέναν άλλον. Όπως κάνεις εσύ. Όπως έχεις κάνει τόσες πολλές φορές εσύ.

Γι’ αυτό σου λέω. Σταμάτα να αναρωτιέσαι πως θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα αν είχες την δυνατότητα να μου πάρεις λουλούδια και να με βγάζεις κάθε βράδυ έξω σε χλιδάτα μαγαζιά. Μπορώ να σου πω εγώ πως θα ήταν: Δε θα μου άρεζε καθόλου.

Ίσως να ήταν κάτι που θα ήθελα να κάνουμε μια φορά, έτσι για να κοροϊδέψουμε τον κόσμο που το κάνει συνεχώς, σχολιάζοντας και κράζοντας πως είναι άνθρωποι τελείως διαφορετικοί από εμάς. Σεβαστό, αλλά δεν είναι εμείς.

Εμείς είμαστε οι τύποι που αράζουμε στις πλατείες, στα στενά, στα βουνά, στις παραλίες. Οι τύποι που γουστάρουν να ακούνε τι λένε μεταξύ τους και δεν ρωτάνε κάθε πέντε λεπτά ο ένας τον άλλον«Τι είπες; Δεν άκουσα.» Που χορεύουν στη μέση του δρόμου και πίνουν τη μπύρα από το κουτάκι και όχι από το ποτηράκι. Είμαστε εμείς. Και είμαστε διαφορετικοί. Και έτσι θέλω να παραμείνουμε, μέχρι να νιώσουμε εμείς ότι δεν αντέχουμε άλλο. Όχι η κοινωνία. Όχι οι καταστάσεις, αλλά εμείς.

Δεν είμαστε οι τύποι που σκέφτονται γάμους και παιδιά. Είμαστε οι τύποι που αγαπάμε την ελευθερία μας και θέλουμε να κάνουμε ταξίδια και να γεμίζουμε εμπειρίες. Γράφοντας μουσική, ακούγοντας μουσική, ζωγραφίζοντας τους τοίχους, τα τετράδια και τα πατζούρια του σπιτιού μας.

Είμαστε εμείς και θέλω να πάμε στον διάολο παρέα.

Φωτογραφία: Christ Ke | FB: https://www.facebook.com/terrorchrist

Λυδία Βαρελά –  Αναστασιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε τη σχολή της γραφιστικής. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ανήσυχο πνεύμα άρχισε να ανακαλύπτει πως το να γράφει τις εμπειρίες της, τα συναισθήματά της και τις σκέψεις της, σε ένα κομμάτι χαρτί, την έκανε να νιώθει ελεύθερη. Έτσι αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό της και στους αναγνώστες του περιοδικού vantage να νιώσουν ελεύθεροι μαζί.