URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Μικρές ιστορίες, μεγάλα διδάγματα (Μέρος ΙΙ) – του Ζανέττου Λουκά

Μικρές ιστορίες, μεγάλα διδάγματα (Μέρος ΙΙ) – του Ζανέττου Λουκά

Ο Παύλος και ο Μιχάλης σπούδασαν τον ίδιο κλάδο. ∆ιοίκηση επιχειρήσεων µε masters στα οικονοµικά. Πετυχηµένοι και οι δύο µε αρκετή επαγγελµατική πείρα. ∆ουλεύουν και οι δύο σε εταιρείες – κολοσσούς για χρόνια, λαµβάνοντας µεγάλους και ικανοποιητικούς µισθούς. Μία µέρα οι εταιρείες τους χρεοκόπησαν και ο Παύλος και ο Μιχάλης έµειναν χωρίς δουλειά. ∆ύο άνθρωποι µε την ίδια ακαδηµαϊκή πορεία αλλά µε διαφορετικούς χαρακτήρες. Ξεκίνησαν να ψάχνουν για δουλειά συνεχώς. ∆εκάδες αιτήσεις σε διάφορες εταιρείες. Ξανά και ξανά. ∆ε βρίσκουν δουλειά πουθενά.

Αυτή είναι και η ιστορία πολλών ανθρώπων σήµερα στη χώρα µας. Ο Μιχάλης τα παράτησε. Μετατράπηκε σε ένα µαταιόδοξο κι απαισιόδοξο άτοµο. Σταµάτησε να ζει και να απολαµβάνει την κοινωνία καθηµερινά. Καθόταν σπίτι όλη µέρα στον καναπέ του µε τον υπολογιστή του, βλέποντας τηλεόραση και βρίζοντας την κοινωνία. Ξεκίνησε να θυµώνει διαρκώς. Η σχέση του µε τη γυναίκα του µετατράπηκε σε ηλεκτρική – τοξική – αρρωστηµένη υπόθεση. Ξεκίνησε να καπνίζει και να πίνει καθηµερινά µιλώντας συνεχώς στο τηλέφωνο µε άλλους αρνητικούς ανθρώπους που µοιράζονταν τον αρνητισµό τους.

Ο Παύλος από την άλλη πλευρά έψαχνε για δουλειά. Όπου κι αν πήγαινε. Έψαχνε την ευκαιρία. Ρωτούσε συνεχώς διάφορους ανθρώπους όπου πήγαινε. Μέσω παλαιών και νέων επαφών. Κοιτούσε καθηµερινά τις εφηµερίδες, τις αγγελίες, το διαδίκτυο. Έκανε τα πάντα για να βρει δουλειά υπενθυµίζοντας στον εαυτό του ότι έχει ένα αξιοπρεπές ακαδηµαϊκό «status», την επαγγελµατική εµπειρία, είναι αρκετά έξυπνος και δραστήριος και ότι µπορούσε να τα καταφέρει.

Μία µέρα πήγε σε µία εταιρεία και µιλούσε µε τον διευθυντή:
– Μπορείτε σας παρακαλώ να µε προσλάβετε, είµαι σίγουρος ότι µπορείτε να εκµεταλλευτείτε τις γνώσεις και τις εµπειρίες µου. ∆ε θέλω να κάθοµαι σπίτι και να µην κάνω τίποτα. Αφήστε µε να κάνω εθελοντική δουλειά χωρίς να µε πληρώνετε. Απλά θέλω να δουλέψω! Θέλω το µυαλό µου να είναι απασχοληµένο.
– Έγινε! του απαντάει ο διευθυντής και προσθέτει: « Αλλά µην περιµένεις κάτι από εµένα σε θέµατα πληρωµής».
– Κανένα πρόβληµα, του απαντάει ο Παύλος

Για τους επόµενους µήνες ο Παύλος ήταν ο πρώτος που πήγαινε και ο τελευταίος που έφευγε από το γραφείο. Μετατράπηκε στον καλύτερο υπάλληλο της εταιρείας. Λίγες εβδοµάδες αργότερα, ένας από τους προϊστάµενους διευθυντές παραιτήθηκε. Έψαχναν για αντικαταστάτη και µαντέψτε ποιον προσέλαβαν. Προσέλαβαν τον Παύλο ο οποίος δεν τα παράτησε ποτέ. Ποια η διαφορά των δύο ανθρώπων; Υπάρχουν δύο τρόποι που κρίνουµε διάφορες καταστάσεις. Ο ένας είναι µε το τι βλέπουµε µε τα µάτια µας και ο άλλος µε το τι πιστεύουµε κρίνοντας µε το µυαλό µας. Ο Μιχάλης πίστευε ότι όλα τελείωσαν, ότι ξόφλησε, ότι δεν µπορούσε να τα καταφέρει. Παραδόθηκε! Ο Παύλος από την άλλη πλευρά αψήφησε την απόρριψη. Πίστευε ότι θα τα καταφέρει. Και τα κατάφερε. Η µαταιοδοξία σκοτώνει την ελπίδα. Μην τα παρατάς ποτέ!