URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Μια Κυριακή σε ερωτεύτηκα

της Λυδίας Βαρελά - Αναστασιάδου

Μια Κυριακή σε ερωτεύτηκα

Ναι, μια Κυριακή σε ερωτεύτηκα και δεν κατάλαβα και ποτέ πώς ακριβώς έγινε. Ερχόμουν εκεί που ήσουν κάθε Σάββατο. Βγαίναμε, μιλούσαμε, τρώγαμε, πίναμε και καταλήγαμε πρωινές –συνήθως ώρες- να μιλάμε για τα πάντα. Πραγματικά όμως για τα πάντα.

Τα θέματά μας εναλλασσόντουσαν με ταχύτητα φωτός. Ξεκινούσαμε από το ότι έχασε η ομάδα σου στον προηγούμενο αγώνα και καταλήγαμε να μιλάμε για τον πρώτο σου έρωτα. Κάθε Σάββατο ερχόσουν να με πάρεις από το σπίτι με την ίδια ντροπαλότητα που είχες και στη πρώτη μας συνάντηση, όταν μας σύστησαν οι γνωστοί μας.

Σε άκουγα να μιλάς με τις ώρες και σχεδόν ποτέ δε βαρέθηκα να ακούω αυτά που είχες ανάγκη να πεις. Το καταλάβαινα ότι είχες την ανάγκη να μιλήσεις και καταλάβαινα επίσης ότι δεν είχες κάποιον που να μπορείς να του μιλήσεις για όλα αυτά. Σε βαριόντουσαν και σε κριτίκαραν. Είχα βρεθεί αρκετές φορές μπροστά σε αντίστοιχες κουβέντες με τους φίλους σου, αλλά δε σε άκουγε κανείς. Μόνο εγώ σε άκουγα.

Αυτές τις Κυριακές τις αγαπούσα περισσότερο απ’ όλες τις ημέρες της γνωριμίας μας. Κι ακόμη τις αγαπάω. Απλά πλέον δεν υπάρχουν μαζί σου. Τις έχω κρατήσει όμως μέσα στις σκέψεις μου και που και που τις αναζητάω. Βέβαια, μετά αναρωτιέμαι τι αναζητάω τελικά(;) Kαι μετά από πολύ σκέψη, φτάνω σε ένα συμπέρασμα:

Αυτές τις Κυριακές, με έκανες να σε ερωτευτώ. Ειλικρινά με έκανες να σε ερωτευτώ. Δεν είχα σκοπό να το κάνω. Απλά, όσο περισσότερο περνούσαμε χρόνο μαζί, τόσο περισσότερο σκεφτόμουν πώς και γιατί δε σε γνώρισα πριν απ’ όλους. Πριν απ’ όλους εκείνους που με κάνανε να πιστεύω πως ο Έρωτας είναι κάτι κακό. Κάτι άνοστο και απρόσιτο.

Μια Κυριακή ήταν που δεν άντεξα και σου το είπα. Σου το είπα ότι με έκανες να σε ερωτευτώ με όλη την σημασία της λέξεως. Στο έλεγα και έτρεμα ολόκληρη. Είχε βγει τόσο αυθόρμητα από μέσα μου η πρόταση αυτή που κι εγώ τρόμαξα με τον εαυτό μου. Δεν συνήθιζα να μιλάω για όσα ένιωθα. Τα κατάπινα και πήγαινα παρακάτω. Αλλά μαζί σου, μαζί σου ρε γαμώτο ήταν η πρώτη φορά που μπορούσα να εκφράσω όλα όσα είχα μέσα μου έτοιμα για να σου δώσω.

Εκείνη την Κυριακή, γυρίσαμε μαζί στο σπίτι μου. Σου μίλησα για όλες τις στιγμές που με έκανες να σε ερωτευτώ και να θέλω να σε αγκαλιάσω. Για όλες εκείνες τις φορές  που ήθελα να σε πιάσω και να σου πω, πως για εμένα είσαι ο καλύτερος άνθρωπος που έχουν δει τα μάτια μου, γιατί ήσουν.

Εκείνη την Κυριακή δεν ήμουν εγώ, ήμασταν εμείς. Εμείς και οι Κυριακές μας. Γίνανε πολλές μετά από εκείνο το βράδυ. Σε είχα και με είχες όλες τις ημέρες, αλλά τις Κυριακές, πάντα τις αγαπούσαμε και οι δύο περισσότερο.

Τις αγαπούσαμε γιατί μέσα από αυτές, γνωριστήκαμε, αγαπηθήκαμε, ερωτευτήκαμε και γίναμε ένα. Τις μίσησα γιατί μέσα από αυτές, με παράτησες με πλήγωσες, με εξαφάνισες και έμεινα μόνη μου. Αλλά τι πιο όμορφο από το να έχεις ζήσει τον απόλυτο και ταιριαστό έρωτα; Τι πιο υπέροχο από το να είσαι εσύ, ο άνθρωπός σου και οι ημέρες σας. Ή στην προκειμένη, η ημέρα σας.

Μια Κυριακή σε ερωτεύτηκα και κατάλαβα πως έγιναν όλα, ένα πρωινό Σαββάτου.

Λυδία Βαρελά –  Αναστασιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε τη σχολή της γραφιστικής. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ανήσυχο πνεύμα άρχισε να ανακαλύπτει πως το να γράφει τις εμπειρίες της, τα συναισθήματά της και τις σκέψεις της, σε ένα κομμάτι χαρτί, την έκανε να νιώθει ελεύθερη. Έτσι αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό της και στους αναγνώστες του περιοδικού vantage να νιώσουν ελεύθεροι μαζί.