URBAN.CULTURE.MAGAZINE

«Μέχρι εδώ πάμε μαζί»

της Λυδίας Βαρελά - Αναστασιάδου

«Μέχρι εδώ πάμε μαζί»

Έρχεται η ώρα που μετά από μια «στραβή» σχέση, από έναν «άσχημο» χωρισμό, από έναν ηλίθιο καυγά κι από μια μισοτελειωμένη κουβέντα, φτάνεις στο σημείο να μην είσαι πια εσύ κι ο άνθρωπός σου, αλλά εσύ μονάχος.

Μόνο που τόσο καιρό, δεν είχες μάθει να ζεις έτσι. Δεν έχεις ιδέα πως είναι το «εγώ» έχεις ιδέα πως είναι το «εμείς». Εκείνο το «εμείς» που το έλεγες και γέμιζε το στόμα σου. Εκείνο το «εμείς» που μέσα του χωνόταν όλη η ιδέα και η έννοια του έρωτα που είχες στο μυαλό σου.

Σημασία καμιά δεν έχει αν ήταν στο μυαλό σου μόνο ή στην πραγματικότητα. Βλέπεις, υπάρχουν κι άνθρωποι που δεν είναι ξεκάθαροι από την αρχή. Που δε σου λένε ότι «μέχρι εδώ πάμε μαζί, από εδώ και πέρα πας μόνος» και μένεις εσύ να κοιτάς το ταβάνι, βράδια ατελείωτα και να αναρωτιέσαι «τι θέλει να πει ο ποιητής;».

Όταν τελικά μετά από ατέλειωτα ξενύχτια, συζητήσεις με φίλους και γνωστούς, αλκοολικά βράδια, μισοτελειωμένα πακέτα τσιγάρα, εφήμερες σχέσεις από εδώ κι από εκεί, καταλαβαίνεις ότι αυτό που ήθελε να πει ο ποιητής, ήταν ότι τελικά ήσουν μόνος εξαρχής, γκρεμίζεται το μέσα σου και ταρακουνιέται η προσωπικότητά σου.

Κάπου εκεί, αρχίζεις να ξεκινάς τη καινούρια ζωή σου, μόνος και ίσως μισός. Με απλά και σταθερά βήματα, γιατί έχεις ξεχάσει πώς είναι να ζεις μόνος σου. Έχεις ξεχάσει πώς είναι να γεμίζεις τη μέρα σου με το «εγώ» και όχι με εκείνο το περίτρανο κι αξιαγάπητο «εμείς».

Τα βήματα είναι τόσο μικρά, που νομίζεις ότι μόλις άρχισες να περπατάς αν όχι να μπουσουλάς και τα παραπατήματα είναι μεγαλύτερα από τα προηγούμενα. Δε συγχωρείς πια εύκολα τον εαυτό σου κι ας ξέρεις πως είναι φυσιολογικό να πέφτεις συχνά μέχρι να ξαναβρείς τα βήματά σου. Όταν ολοκληρώσεις πια την «εκπαίδευσή» σου και μπορείς εύκολα να περπατήσεις χωρίς να χρειάζεσαι αποκούμπι, δεν έχεις την ανάγκη κανενός.

Κοίτα να δεις όμως, που κάποιοι άλλοι έχουν τη δική σου ανάγκη. Κάποιοι άλλοι, θέλουν και να σε γνωρίσουν και να σε νταντέψουν και να μάθουν πως είσαι όταν έχεις νεύρα ή όταν τα μαλλιά σου πετάνε. Εκεί τι κάνεις;

Δε φεύγεις απλά, την κοπανάς με ταχύτητα φωτός. Όχι μόνο δε θέλεις να ξαναδοκιμάσεις πώς είναι το «εμείς», αλλά το βαφτίζεις κι όλα «απαγορευμένη περιοχή». Λειτουργείς τελείως εγωιστικά, ανυπόφορα πολλές φορές και κουρασμένα τις περισσότερες. Το ξέρεις το story, το έχεις ξαναζήσει.

Ενθουσιασμός και απογοήτευση. Σε όλους τα ίδια δε συμβαίνουν; Γιατί να είσαι εσύ το διαφορετικό και να αλλάξει κάτι; Τι εννοείς γιατί;

Γιατί είσαι ένας άνθρωπος που έχει δώσει στη ζωή του, έχει πάρει όμως κι όλα. Μπορεί όχι από εκείνους που έδωσες, αλλά από τους άλλους. Από εκείνους που είναι στη γωνία και σε περιμένουν. Από εκείνους, που αγνοείς την ύπαρξή τους και ίσως και τα συναισθήματά τους, γιατί εσύ έχεις στο μυαλό σου εκείνον που σε έκανε να σταματήσεις να πιστεύεις στον έρωτα. Έχεις στο μυαλό σου, εκείνον που όχι μόνο σε πλήγωσε, αλλά σε τραυμάτισε με τέτοιο τρόπο, που χρειαζόσουν ράμματα. Και ξέρεις ε; Τα ράμματα μένουν πάντα σημάδι.

Αντί να χαρείς, που αισθάνεσαι σε μια αναίσθητη εποχή, κλείνεις στόρια και καρδιές και δε ζεις τα όμορφα, γιατί είπαμε, «το έχεις ξαναζήσει το έργο». Αυτό το έργο που όταν κάνεις repeat, αντιλαμβάνεσαι ότι από την αρχή ήταν μάπα το σενάριο, αλλά εσύ εκεί, ήθελες να αλλάξεις τους διαλόγους και τη ροή. Μόνο που για να γίνει αυτό, χρειάζεται συνεργασία και από τους δυο πρωταγωνιστές. Και στη δική σου περίπτωση, ο μονόλογος ήταν που σου χάρισε το oscar.

*Φωτογραφία: Άννα Βαρελά

Λυδία Βαρελά –  Αναστασιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε τη σχολή της γραφιστικής. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ανήσυχο πνεύμα άρχισε να ανακαλύπτει πως το να γράφει τις εμπειρίες της, τα συναισθήματά της και τις σκέψεις της, σε ένα κομμάτι χαρτί, την έκανε να νιώθει ελεύθερη. Έτσι αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό της και στους αναγνώστες του περιοδικού vantage να νιώσουν ελεύθεροι μαζί.