URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Λένα Πετροπούλου: «Οι ψυχές μας κουβαλούν την ίδια αιώνια αλήθεια» – του Ευθύμιου Σαββάκη

Λένα Πετροπούλου: «Οι ψυχές μας κουβαλούν την ίδια αιώνια αλήθεια» – του Ευθύμιου Σαββάκη

Ήρθε στη Θεσσαλονίκη από τη Δράμα. «Το… μακρινό 1996», προσθέτει χαμογελώντας. Αρχική αφετηρία η Νομική του Α.Π.Θ. Τελικός προορισμός οι θεατρικές σκηνές της πόλης. Η Λένα Πετροπούλου αφηγείται στο Vantage τα «Λόγια της Ποταμίδας», λίγο πριν την επίσημη πρεμιέρα του δεύτερου ταξιδιού τους.

Ποια ανάγκη σας οδήγησε στη δημιουργία της συγκεκριμένης παράστασης;
Όταν τυχαία έπεσε στα χέρια μου, πριν αρκετό καιρό, ένα Ανθολόγιο ελληνικής δημοτικής ποίησης, δεν ήμουν έτοιμη για το ότι θα ξυπνούσε μέσα μου αισθήματα συγκίνησης και θαυμασμού. Η λαϊκή σοφία και η μεστότητα των λόγων της με άφησε εντυπωσιασμένη. Οι εικόνες, οι παρομοιώσεις, η επαφή των ανθρώπων με τα στοιχεία της φύσης, το πώς κάτι τόσο μακρινό σ’ εμένα μπορούσε να μιλήσει σήμερα τόσο καθαρά! Στα ‘’Λόγια της ποταμίδας’’ έχουν χρησιμοποιηθεί πολλά μοτίβα και σύμβολα των ποιημάτων αυτών. Βέβαια, η ιστορία της Αννιώς που μεταμορφώνεται σε πουλί, είναι πρωτότυπη, αλλά και πάλι μ’ έναν τρόπο ακολουθεί τους κανόνες των θρύλων της παράδοσης. Ήταν πραγματικά ένα υπέροχο ταξίδι η συγγραφή σε δεκαπεντασύλλαβο. Μια αληθινή πρόκληση! Έτσι ξεκίνησαν όλα.

piclogia
Τι θα δει ο θεατής στα «Λόγια της Ποταμίδας»;

Οι ποταμίδες είναι μικρά ωδικά πτηνά που ζουν πλάι στα ποτάμια. Την ιστορία μιας τέτοιας ποταμίδας αφηγείται σε στίχο δεκαπεντασύλλαβο το παραδοσιακότροπο θεατρικό ποίημα «Λόγια της ποταμίδας». Επτά μουσικοί και ηθοποιοί επί σκηνής ζωντανεύουν τη συγκινητική ιστορία της Αννιώς και του Γιώργη, που γνωρίζονται τυχαία πλάι σε ένα ποτάμι κι ερωτεύονται ακαριαία, καθώς η μοίρα τους μπλέκει στο μυστηριακό παιχνίδι της. Μπροστά στο θεατή εκτυλίσσεται μία πάλη ανάμεσα στο Καλό και το Κακό, στην Ευχή και την Κατάρα, στην Εξουσία της Μάνας και την Ελευθερία του Έρωτα, στη Ζωή και τον Θάνατο, όπου τα αιώνια σύμβολα της Αγάπης, της Πίστης και της Ελπίδας στήνουν το χορό τους.

Η σκηνοθετική προσέγγιση της ιστορίας χαρακτηρίζεται από τη σκηνική λιτότητα και πολλαπλή χρήση των σκηνικών αντικειμένων. Οι λευκές σκάλες και οι ξύλινες κατασκευές εξυπηρετούν στον συμβολισμό του φυσικού τοπίου και μεταμορφώνονται για τις ανάγκες της εκάστοτε σκηνής σε σπίτια, βουνά, βράχους, όχθες ποταμιών, υπαίθριες βρύσες κι άλογα. Τα παραδοσιακότροπα τραγούδια και οι μουσικές ατμόσφαιρες, που παίζονται και τραγουδιούνται ζωντανά, υπογραμμίζουν τις καταστάσεις και ταξιδεύουν το θεατή σε διαθέσεις συγκινησιακές, τρυφερές, αλλά και αγωνιώδεις.

Τι αλλαγές φέρνει ο δεύτερος χρόνος της παράστασης;
Τα ‘’Λόγια της ποταμίδας’’ παρουσιάστηκαν την Άνοιξη του ’14 μόνο για λίγες παραστάσεις σε συνεργασία με το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, οπότε, ουσιαστικά, συνεχίζουν το περσινό τους ταξίδι. Η ομάδα, όμως, έχοντας πάρει μια απόσταση από το έργο για κάποιο διάστημα και δουλεύοντας το φέτος με καθαρό μάτι, επέστεψε πιο μεστή, πιο ώριμη -υποκριτικά και μουσικά- να υπερασπιστεί τους συμβολισμούς και το συναισθηματικό φορτίο της παράστασης.

Ποιο είναι το πιο εγκωμιαστικό σχόλιο που ακούσατε για τον πρώτο χρόνο της παράστασης;
Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβείς κουβέντες. Εκείνο, όμως, που όλους μας εντυπωσίαζε στο τέλος των παραστάσεων ήταν τα δακρυσμένα μάτια -είτε ανδρών, είτε γυναικών- που φανέρωναν, πέρα από τη συγκίνηση την οποία βίωσαν, μια εμπειρία προσωπική τους, που δεν τους άφησε αδιάφορους. Φαίνεται ο έρωτας, κι ο πόνος του, έχει λυγίσει πολλούς ανθρώπους.

λόγια της ποταμίδας
Είναι το θέατρο και γενικότερο ο πολιτισμός το τελευταίο καταφύγιο μέσα σε αυτό το γκρίζο που ζούμε;

Η τέχνη, γενικότερα, υπάρχει στη ζωή μας για να τη μαλακώνει, να ξυπνά μέσα μας εκείνο που η ζωή κι η καθημερινότητα φροντίζουν να κοιμίζουν ή να μεταλλάσουν. Δεν θα την ονόμαζα, λοιπόν, καταφύγιο, αλλά μάλλον ορμητήριο. Ένας ‘’τόπος’’ μέσα από τον οποίο βγαίνεις ανασυνταγμένος, πολλές φορές, δε, χωρίς να το έχεις καταλάβει. Αυτό είναι που την κάνει μαγική!

«Κι όποιος τον νιώθει είναι Θεός, κι όποιος τον χάνει ξένος», αναφέρετε για τον έρωτα. Ποια είναι η θέση του έρωτα το 2014;
Η απάντηση κρύβεται σε έναν άλλο στίχο του έργου που λέει οτι «…ο έρωτας ίδιος βαστάει ακόμα…». Δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένα ζητήματα μας στοιχειώνουν αιώνες. Συνεχίζουμε να μιλάμε γι’ αυτά, να προβληματιζόμαστε, μανιασμένα να ψάχνουμε απαντήσεις. Σίγουρα ο έρωτας, κι αυτό που κάνει στους ανθρώπους, είναι ένα τέτοιο ερώτημα αναπάντητο. Μπορεί τα εξωτερικά χαρακτηριστικά των εποχών να αλλάζουν, οι ψυχές μας, όμως, σε όλους τους τόπους και όλους τους χρόνους, κουβαλούν την ίδια αιώνια αλήθεια.

Info:
«Λόγια της ποταμίδας», Πολυχώρος «Ενώ», (Ερμού 11& Ι.Δραγούμη, Τ 2310257637 – Θεσσαλονίκη). Από Πέμπτη 23 Οκτωβρίου και κάθε Πέμπτη στις 21:15 (μόνο για 6 παραστάσεις). Email: [email protected], Facebook: NoVan Theater Group.

Συντελεστές:
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Λένα Πετροπούλου
Κινησιολογία-Βοηθ.σκηνοθέτη: Τάσος Παπαδόπουλος
Πρωτότυπη μουσική: Αλέξανδρος Ιωάννου (κρουστά), Ζωή Κατσιλέρου (ακορντεόν), Γιάννης Μαστρογιάννης (βιολί), Gilles Drag (μπάσο), Πάνος Χαραλαμπίδης (κιθάρα)
Επιμέλεια σκηνικών: Τάσος Παπαδόπουλος
Επιμέλεια κοστουμιών: Άννα Γαλοπούλου
Φωτισμοί: Gilles Drag
Γραφιστική επιμέλεια: Γεώργιος Δερνίκας
Παραγωγή: anima-animal
Επιμέλεια trailer: Δημήτρης Κουρτίδης
Φωτογραφίες: Θοδωρής Τσομπανίδης
Παίζουν: Γεώργιος Δερνίκας, Ζωή Κατσιλέρου, Γιάννης Μαστρογιάννης, Καρολίνα Ρήγα, Gilles Drag, Hλίας Σταμπουλής, Αλέξανδρος Ιωάννου

Ευθύμιος Σαββάκης είναι Έλληνας δημοσιογράφος και Υποψ. Διδάκτωρ του τμήματος δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του Α.Π.Θ. Στην Ελλάδα εργάζεται για το συγκρότημα της LIFO, τη βρετανική εταιρεία bet365 καθώς και άλλα sites, πρότζεκτ και free press σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.

Λόγια της ποταμίδας αφίσα 14λόγια της ποταμίδαςpiclogia