URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Και σε θέλω

Letters from Juliette

Και σε θέλω

Και ενώ κάθομαι στον καναπέ Παρασκευή βράδυ στο πάρτι της Καίτης ακούω τον σύγχρονο Έλληνα ημίθεο Σάκη να τραγουδά…

«Και σε θέλω
Σαν τρελός εγώ σε γυρεύω
Ψάχνω να σε βρω έλα λίγο
Έλα πιο κοντά άγγιξε με να ανεβώ ψηλά
Και σε θέλω τώρα πιο πολύ
Περιμένω να φανείς εσύ
Μ’ ενα σώμα και με μια αγκαλιά
Να καούμε στην φωτιά ξανά»

Ναι Σάκη μου τα ‘παμε αυτά. Σε θέλω πολύ. Αλλά μη καούμε κιόλας. Φτάνει φωτιές. Δεν αντέχει άλλες το σύστημά μου. Δεν με ενθουσιάζουν πλέον όπως δεν με ενθουσιάζει:

(α) Το κακόγουστοκαι ξενέρωτο φλερτ
(β) Η παντελής έλλειψη φλερτ. Οι απευθείας εξηγήσεις και η ‘υπερβολική’ ειλικρίνεια ήτοι συνοπτικές διαδικασίες γιατί είμαστε ώριμοι άνθρωποι και ξέρουμε τι θέλουμε.

Δυστυχώς σχεδόν πάντα έρχομαι αντιμέτωπη και με τις δύο πιο πάνω περιπτώσεις. Χάθηκε το ωραίο, χαριτωμένο και έξυπνο φλερτ!

Και ενώ το καλοκαίρι φτάνει προς το τέλος του ένα έχω να πω «Δύσκολη η κατάσταση!»

Δεν υπάρχει το αντρικό προϊόν στην αγορά. Είναι δυσεύρετο και μόλις εμφανιστεί μια ευκαιρία την αρπάζουν αμέσως και δεν την αφήνουν ο κόσμος να χαλάσει. Κάτι σαν τα καταστήματα τύπου Zaraπου μόλις φτάσει η νέα παραλαβή πριν προλάβεις να πεις κύμινο εξαφανίζεται.Ή κάτι σαν τις εκπτώσεις που τα καλύτερα κομμάτια χάνονται πριν αυτές ξεκινήσουν. Τυχαίο; Δε νομίζω. Κύμινο, κύμινο, κύμινοοοοοοοοοοο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ούφ. Πότε δεν θα προλάβω να το πω;

Άτιμη κοινωνία. Νιώθω το αντίστοιχο του μικρού Βασίλη Καΐλα στο συναισθηματικό τομέα. Φυσικά ο Καΐλας από λούστρος έγινε γιατρός. Και μπράβο του! Τα κατάφερε στο τέλος. Λες και εγώ να τα καταφέρω; Νιώθω επίσης σαν τον Ξανθόπουλο που κλαψούριζε κατά την διάρκεια όλης της ταινίας καθώς τραγουδούσε το πετραδάκι, πετραδάκι κτλ.

Το ρολόι στο γκρίζο τοίχο στο σαλόνι χτυπάει και εγώ το κοιτώ με προσοχή. Δεν είναι με το μέρος μου ο χρόνος ή είναι και δεν το κατάλαβα. Ο χρόνος με βοήθησε να ωριμάσω. Με έμαθε να ξεχωρίζω τους μαλ…ες. Δυσκολευτήκαμε λίγο σε αυτό το κεφάλαιο. Χτύπα, σήκω, ξαναχτύπα, ξανασηκώσου και πάλι από την αρχή. Πόσες φορές; Πολλές! Όσες χρειαζόταν για να καταλάβω ότι πρέπει να μάθω να ακούω το ένστικτό μου και να το εμπιστεύομαι. Αφού πάντα ήξερα από την αρχή ότι ο άλλος που είχα απέναντι μου δεν …… αλλά επέλεγα να με αγνοώ. Τι σου είναι ο άνθρωπος! Ζώο με περικεφαλαία.

«Αφού σε θέλει! Δεν έχει ξεκολλήσει τα μάτια του από πάνω σου! Τι γλυκούλης που είναι! Κάνε κάτι. Δώσεμια ευκαιρία. Α μα πια! Μας έσκασες! Ξύπνα επιτέλους!» Λέει η Νάντια σε κατάσταση απελπισίας.

«Δεν ξέρω!! Δεν ξέρω!!!» Και το μυαλό ταξιδεύει αλλού. Στο άγνωστο και το υπερπέραν. Στους εξωγήινους! «Λες να βρω έναν εξωγήινο; »Ρωτώ με νάζι.

«Όλο ωραίες ιδέες έχεις. Όλο παραπονιέσαι ότι δεν υπάρχουν άντρες και όταν εμφανιστούν μπροστά σου είναι λες και επιλέγεις να μην τους βλέπεις! Τι είσαι εσύ; Περίεργο πλάσμα! » Λέει η Νάντια και γυρίζει από την άλλη και απομακρύνεται με χάρη για να πάει στον ….. Χάρη! Το δικό της Χάρη που βρέθηκε στη ζωή της τόσο όμορφα, φυσιολογικά και αβίαστα. Και ταιριάζουν τόσο. Αυτοί πως τα κατάφεραν;

Γυρίζω και ξανακοιτώ το ρόλοι στο τοίχο. Σταμάτησε όμως. Σταμάτησε ο χρόνος ή ζαλίστηκα από τα mojito που ήπια; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και ειδικότερα η δική μου. Δεν απελπίζομαι όμως! Ποτέ! Ο αγώνας συνεχίζετε για όλους και για έμενα.

Μπορεί να έχασα λίγες μάχες αλλά όχι και τον πόλεμο!

Όσο για εσένα Σάκη σημείωσε ότι σε θέλω πολύ με ή χωρίς φλερτ!