URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Κάποιος φεύγει και κάποιος έρχεται

της Λυδίας Βαρελά - Αναστασιάδου

Κάποιος φεύγει και κάποιος έρχεται

Η αλήθεια είναι πως δε μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα στη ζωή σου. Η αλήθεια είναι πως επειδή σήμερα σου αρέσουν οι τηγανιτές πατάτες, δε σημαίνει πως θα σου αρέσουν κι αύριο.

Κάπως έτσι είναι και οι άνθρωποι. Σήμερα σου αρέσει κάποιος που μοιάζει με τηγανιτή πατάτα και αύριο το κολοκυθάκι είναι η ιδανική γεύση για εσένα. Το κοινό χαρακτηριστικό τους, είναι το λάδι. Από εκεί και πέρα η γεύση, το σχήμα και η υφή είναι τελείως διαφορετικές.

Διαφορετικές θα έπρεπε να είναι εξ’ αρχής, τα έχουμε ξαναπεί αυτά περί  μοναδικότητας του ανθρώπου, δε χρειάζεται να επαναλαμβανόμαστε. Αυτό που ίσως χρειάζεται να λέμε στον εαυτό μας καθημερινά είναι πως δε φταίμε εμείς για τις αποφάσεις που παίρνουν οι άλλοι. Όποιοι κι αν είναι αυτοί οι άνθρωποι δίπλα μας.

Μη πας μακριά. Κοίτα τι γίνεται μέσα στην οικογένειά σου. Οι αποφάσεις που παίρνουν οι γονείς σου για εσένα όταν είσαι ανήλικος, δεν είναι αυτές που καθορίζουν εσένα ως ενήλικο και δε ως άνθρωπο. Καθορίζουν όμως την ηθική σου, τον χαρακτήρα σου και τον τρόπο σκέψη σου. Είναι αδύνατον να αλλάζεις τα χαρακτηριστικά σου μέσα σε λίγο καιρό γιατί κάποιος υποτίθεται ήρθε να σου δείξει πράγματα που πιστεύεις ότι είσαι, στην πραγματικότητα όμως, να αλλάζεις όλο σου το είναι για να αρέσεις σε κάποιον άλλον.

Αντιλαμβάνεσαι πως καθώς αλλάζεις εσύ, αλλάζουν και όσοι έχεις δίπλα σου έτσι; Μπορεί οι αλλαγές σου να είναι για καλό, μπορεί όμως και όχι. Όπως λοιπόν αλλάζεις εσύ, αλλάζουν οι καταστάσεις, οι παρέες σου και η αντίληψή σου για τα πράγματα.

Πολλές φορές επειδή είσαι νέος και -όπως λέει και  Όσκαρ Ουάιλντ-νομίζεις πως ξέρεις τα πάντα γι’ αυτό και κάνεις αυτές τις επιλογές και παίρνεις αποφάσεις εν βρασμό ψυχής. Στην ουσία αυτό που θέλεις όμως, είναι να γνωρίζεις τα πάντα. Κάτι βέβαια το οποίο έρχεται με τον καιρό, την εμπειρία και τα πολλά λάθη. Όσα λάθη κάνεις, τόσους ανθρώπους χάνεις από την ζωή σου, τόσοι άνθρωποι φεύγουν ή τόσους ανθρώπους κερδίζεις στη ζωή σου ή τόσοι άνθρωποι έρχονται.

Αυτοί που έρχονται δεν έρχονται για να σου καλύψουν συναισθηματικά κενά. Αυτοί που έρχονται, έρχονται για να σε κάνουν να πιστέψεις ξανά στους ανθρώπους. Εκείνοι που έφυγαν, καλά έκαναν αν δεν μπορούσαν πλέον να σε αποδεχτούν γι’ αυτό που είσαι. Δεν μπορείς και δε χρειάζεται κατά την άποψή μου να προσπαθήσεις να κρατήσεις ανθρώπους στη ζωή σου αν οι ίδιοι δεν μπορούν να σε εκτιμήσουν κι αν οι ίδιοι δε θέλουν να σε μάθουν.

Αφού λοιπόν διάλεξες να φύγεις από εμένα, δε μπορώ να σε κρατήσω με το ζόρι. Ούτε να σου επιβάλλω την αγάπη μου αν δε τη θέλεις και δε τη χρειάζεσαι. Άλλωστε εγώ σε αγαπάω και θέλω να είσαι καλά ακόμη κι αν δεν είσαι στη ζωή μου. Η αλήθεια είναι πως δε με πειράζει που έφυγες. Με πληγώνει που δεν αντιλαμβάνεσαι τι αφήνεις πίσω σου.

Φωτογραφία: Έλλη Πράντζου

Λυδία Βαρελά –  Αναστασιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε τη σχολή της γραφιστικής. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ανήσυχο πνεύμα άρχισε να ανακαλύπτει πως το να γράφει τις εμπειρίες της, τα συναισθήματά της και τις σκέψεις της, σε ένα κομμάτι χαρτί, την έκανε να νιώθει ελεύθερη. Έτσι αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό της και στους αναγνώστες του περιοδικού vantage να νιώσουν ελεύθεροι μαζί.