URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Κάνω scrolldown στο προφίλ σου

της Λυδίας Βαρελά - Αναστασίαδου

Κάνω scrolldown στο προφίλ σου

Κάνω scrolldown στο προφίλ σου. Δε ξέρω γιατί με έπιασε έτσι και είπα να ασχοληθώ μαζί σου σήμερα, αλλά το θέλησα. Οπότε το έκανα κι αυτό.

Όπως κοιτάω τις δημοσιεύσεις σου, έχω ένα ύφος απορίας, απογοήτευσης και ξινίλας μαζί. Αυτό το τρίπτυχο. Αυτό το θανάσιμο τρίπτυχο που σε κάνει να θυμώνεις μαζί μου. Εγώ να δεις πόσο θυμωμένη είμαι με τον εαυτό μου.

Για ποιο λόγο ήμουν μαζί σου; Αυτό ρωτάω τον εαυτό μου όποτε σε πετυχαίνω έξω, όποτε πέφτει το μάτι μου στο chat και είσαι online, όποτε διαβάζω παλιά μου κείμενα και είσαι κι εσύ μέσα. Αφού από την αρχή δε κολλούσε το πράγμα, εγώ γιατί κόλλησα ότι μαζί σου θα είμαι καλά; -Εν τω μεταξύ, ακόμη έχω αυτό το τρίπτυχο ζωγραφισμένο στα μούτρα μου παρόλο που πλέον κοιτάω το πληκτρολόγιο και όχι το προφίλ σου. –

Για ποιο λόγο σε θέλησα; Ψάχνω, ψάχνω και δε βρίσκω. Ειλικρινά κανέναν. Δε προσπαθώ να σε υποβαθμίσω ούτε μέσα στο κεφάλι μου, ούτε στον πραγματικό κόσμο ούτε καν στους δικούς μας γνωστούς· αυτό σκέφτηκες και το ξέρω. Δε φταίω όμως εγώ που εσύ νομίζεις ότι είσαι το κέντρο του κόσμου και πως όλοι θέλουν να σου κάνουν κακό με το να σε κράζουν.

Θυμάμαι κάποτε που μου είχες πει πως με γουστάρεις σαν άνθρωπο γιατί είμαι η μόνη που σε κράζω. Το βλέπω. Αλίμονο. Αυτό ίσχυε όταν αράζαμε οι δυο μας. Όχι όταν αράζαμε παρέα. Εκεί έβγαινε ο εγωισμός σου, ο «αντρισμός σου» και ο παλιοχαρακτήρας σου· βλέπεις, εσύ μου τα έλεγες, εγώ δε σε άκουγα.

Τα άκουσα όμως όλα μαζί εδώ και –ευτυχώς- πάρα πολύ καιρό. Δεν έχω ιδέα γιατί σήμερα ειδικά σε σκέφτηκα και έκανα το scrolldown μου. Ξέρω όμως ότι ακόμη αναρωτιέμαι για ποιο λόγο σε θέλησα. Απορώ με τον εαυτό μου. Τόσο αδύναμη ήμουν τότε και δεν έβλεπα ότι δεν είσαι εσύ για εμένα;

Από την άλλητο αν ήμουνα εγώ για εσένα είναι κάτι που είμαι σίγουρη ότι το έχεις απαντήσει ήδη στον εαυτό σου τις νύχτες που σκέφτεσαι. Γιατί ξέρω ότι (με) σκέφτεσαι παρόλο που δε θα το παραδεχτείς ποτέ και σε κανέναν. Έπαψε όμως να με απασχολεί και αυτό εδώ και καιρό. – Το ύφος μου είναι ακόμη αυτό το θανάσιμο τρίπτυχο και δεν αλλάζει. Αυτό είναι που με προβληματίζει περισσότερο τώρα.-

Τελειώνω τις σκέψεις μου. Σου είχα πει τότε, πως θέλω να πάμε στο διάολο παρέα. Νόμιζα ότι αν πηγαίναμε μαζί, θα ήταν όλα καλύτερα. Αποδείχτηκα λάθος. Χαίρομαι που κατέληξα τελικά να πάω μόνη μου. Είχε περισσότερο ασφάλεια από το αν πηγαίναμε μαζί.

Φωτογραφία: Έλλη Πράντζου

Λυδία Βαρελά –  Αναστασιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε τη σχολή της γραφιστικής. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ανήσυχο πνεύμα άρχισε να ανακαλύπτει πως το να γράφει τις εμπειρίες της, τα συναισθήματά της και τις σκέψεις της, σε ένα κομμάτι χαρτί, την έκανε να νιώθει ελεύθερη. Έτσι αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό της και στους αναγνώστες του περιοδικού vantage να νιώσουν ελεύθεροι μαζί.