URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Καλοκαιρινές αναμνήσεις στη παραλία – Της Δέσποινας Χατζηζαχαρία

Καλοκαιρινές αναμνήσεις στη παραλία – Της Δέσποινας Χατζηζαχαρία

Μια βραδιά κάτω από τα αστέρια, δίπλα στη θάλασσα και με καλή παρέα, ήταν αρκετή για να αναπολήσουμε στιγμές από την παιδική μας ηλικία στην παραλία. Μια εποχή που το μόνο που μας ένοιαζε ήταν πως θα καθαρίσουμε τους άμμους από τα μαλλιά μας και αν θα προλάβουμε τον παγωτάρη. Γιατί καλοκαίρι και θάλασσα πάνε πακέτο. Ειδικά για τα παιδιά και συγκεκριμένα για εμάς που συνηθίσαμε από μικρά να πηγαίνουμε στη θάλασσα σχεδόν καθημερινά.

Γιατί εδώ είναι Κύπρος, εδώ είναι Αμμόχωστος και είμαστε τόσο τυχεροί ώστε μπορούμε να νιώσουμε την αύρα της θάλασσας σχεδόν από τα σπίτια μας. Έτσι, όσοι περιμένατε πως και πως να σας πάρουν θάλασσα ή είστε γονείς και σας έλειψε να φωνάξετε στα παιδιά σας να βγουν από τη θάλασσα για να «στεγνώσουν», διαβάστε και αναπολήστε μαζί μας!

Γιατί η αναμονή για το πρώτο μπάνιο ήταν βασανιστική! Η ανάμνηση της πρώτης βουτιάς δε, ακόμα και τώρα με κάνει να χαμογελώ. Να χαμογελώ και να απορώ, πως αντέχαμε το κρύο νερό. Και πόσα παιχνίδια/θαλασσινά ειδή κουβαλούσαμε μαζί μας τέλος πάντων; Οικογένεια 4 ατόμων; Σίγουρα για το κάθε παιδί χρειαζόταν μια από εκείνες τις θρυλικές κόκκινες-μπλε ριγέ τσάντες μέσα στις οποίες μπορούσες να βρεις από αχινό μέχρι το πατίνι που σε χωρούσε πριν τρία χρόνια!

Μπορεί στις αυλές και στα χωράφια να μη σταματούσαμε να τρέχουμε και να παίζουμε, αλλά πιστεύω στη θάλασσα κερδίζαμε όσκαρ για την εφευρετικότητα στα παιχνίδια μας. Γιατί δεν είναι και λίγο πράγμα, ενώ είσαι ξαπλωμένος να σε σπρώχνουν για να φθάσεις πρώτος στο νερό και κάθε φορά που γυρνάς, να τρως και λίγη άμμο. Αλλά ο διαγωνισμός απαιτεί θυσίες. Γιατί θυσία είναι να περιμένεις με το νεροπίστολο κάθε επίδοξο αντίπαλο που προσπαθεί να χαλάσει το κάστρο σου. Ποιοι ιππότες και βασιλική φρουρά; Τον Γιωργάκη έπρεπε να έβλεπες εκείνη τη φορά που του πήρανε τις πέτρες που θα χρησιμοποιούσε για τη διακόσμηση της εξωτερικής γέφυρας του κάστρου του.

Αμμοπόλεμος (;) και γερμανικό (εντάξει, άμα βαριόμασταν και βόλεϊ) μέσα στο νερό, από τα στάνταρ παιχνίδια. Επίσης και διαγωνισμοί για το ποιος θα παραμείνει περισσότερο κάτω από το νερό (Προσοχή! Μην το δοκιμάσετε στο σπίτι!) αλλά και ποιος θα καταφέρει να φέρει άμμο από τον πάτο, ενώ είμαστε σε βάθος διπλάσιο σε ύψος από εμάς και ήδη η μητέρα φωνάζει στο Ντι Κάπριο να μη βουτήξει. Τον Παγδατή εκείνη την περίοδο ακόμα δεν τον είχαμε γνωρίσει, αλλά εννοείται πως βάζαμε και διαγωνισμό για το ποιος θα καταφέρει να κάνει περισσότερα χτυπήματα με την τρυπημένη ρακέτα! Ορμώμενη από αυτό, ας μου επιτραπεί η κατάχρηση λίγων γραμμών για ένα σύγχρονο διάλογο (διαχρονικό όμως) που άκουσα πριν λίγες μέρες. Γιος και μητέρα παίζουν, προσπαθούν τουλάχιστον να παίξουν ρακέτες. Γιος : Άτε μάμμα! Προσπάθα να κάμεις ένα καλό να φτάσουμε τα τρία! Μητέρα : Επόφκαλες με! Κανεί! Γιος: Άτε ρε μάμμα! Είπεν ο παπάς θα μου πιάσει παγωτό αν καταφέρεις και χτυπήσεις την και δεύτερη φορά!

Φυσικά, κατά διαστήματα όλοι μαζί κάναμε διάλειμμα από τις διάφορες μάχες και παιχνίδια και κατευθυνόμασταν προς τις παγωνιέρες. Οι οποίες παγωνιέρες μετά από κάθε μας «επίσκεψη», μετρούσαν τεράστιες απώλειες. Και να σου οι γονείς να φωνάζουν «Μη μπείτε αμέσως στη θάλασσα. Πρέπει να χωνέψετε πρώτα». Αχά. Αυτό ακριβώς κάναμε. Εννοείται οι γονείς παρέμβαιναν και κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών, τις περισσότερες φορές για να «σώσουν» τα μικρότερα παιδιά. Γιατί σύμφωνα με αυτούς, δεν πρέπει να πετάμε ο ένας στον άλλο τον μικρό μας αδερφό. Και όταν έχει ξεφουσκώσει η μπάλα, με τι θα παίζουμε εμείς;! Από τις πλέον όμως χαρακτηριστικές στιγμές, όπως ανέφερα και στην αρχή, ήταν όταν προσπαθούσαν να μας βγάλουν έξω για να φύγουμε. Φωνές, φωνές, φωνές. Α. Και φωνές! Γιατί ως γνωστόν, έπρεπε να μην είμαστε βρεγμένοι όταν θα καθίσουμε στο αυτοκίνητο και να γεμίσουμε τις μπουκάλες με νερό για να καθαρίσουμε τα πόδια μας. Εννοείται μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι, ακολουθούσε ένας ατέλειωτος καβγάς για το ποιος θα κάνει πρώτος μπάνιο άρα θα κρεμάσει και τις λιγότερες πετσέτες.

Αποκορύφωμα και τελειότερο τελείωμα μιας τέλειας ημέρας ενός υπέροχου καλοκαιριού (και τέλειου μη ξεχνάτε), ήταν όταν κάθε φορά μας «ράντιζε» ο πατέρας με το λάστιχο του ποτίσματος, για να φύγει και ο τελευταίος άμμος από πάνω μας, πριν μπούμε στο σπίτι. Εκείνες τις μακρινές ημέρες που δε μας κόβανε το νερό!

Όπως και να έχει, τα χρόνια μπορεί να πέρασαν (χωρίς εμείς να μεγαλώσουμε βεβαίως), αλλά οι αναμνήσεις εκείνων των καλοκαιριών θα μας ακολουθούν μια ζωή. Για αυτό μη νιώθετε τύψεις αν ακόμα σκάβετε την άμμο ενώ μιλάτε με τους φίλους σας και ενθουσιάζεστε όταν βρίσκετε ένα διπλό κοχυλάκι.

Υ.Γ. : Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού να έχουμε! Γιατί μπορεί τυπικά το καλοκαίρι να φεύγει με τον Αύγουστο, αλλά τη ζέστη δεν την κάνει παρέα. Και ό,τι και αν κάνετε, μη ξεχνάτε! Για να μπορέσουν να απολαύσουν και τα δικά σας παιδιά τις παραλίες μας, φροντίστε να τις διατηρείτε καθαρές! Γιατί είναι το στολίδι μας, γιατί έχουν και αυτές ψυχή!

playa-aero-blog