URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Η ιστορία του Πατήρ Γεώργιου

Ο πατήρ Γεώργιος εµπνέει µικρούς και µεγάλους µε τη δράση του.

Η ιστορία του Πατήρ Γεώργιου

Η ισχυρή προσωπικότητά του Πατήρ Γεώργιου Ιωάννου, οι έξυπνοι χειρισµοί και ο καλός χαρακτήρας του, είναι στοιχεία που τον κάνουν να ασκεί τεράστια επιρροή στους κατοίκους της Σωτήρας. Ιερέας και αγωνιστής στον αγώνα του 1955-59 ο πατήρ Γεώργιος εµπνέει µικρούς και µεγάλους µε τη δράση του.

Πάτερ πως πήρατε την απόφαση να γίνετε ιερέας;
Την απόφαση να γίνω ιερέας την πήρα πολύ νωρίς και συγκεκριµένα όταν είχα κλείσει τα έξι χρόνια. Θυµάµαι πως ενώ ήµουν µαθητής στο σχολείο, οι δάσκαλοι µου επέτρεπαν να φεύγω από το µάθηµα και να έρχοµαι στην εκκλησία για να βοηθώ τον ιερέα του χωριού. Αναγνώριζαν την αγάπη µου και ήξεραν πως εδώ ήταν που ανήκω. Ιερέας έγινα το 1954, όταν ήµουν 22 χρονών. Ήµουν ακόµη αρκετά µικρός γι’ αυτό και όταν θέλησα να χειροτονηθώ υπήρξαν αντιδράσεις. Έλεγαν πως ήµουν µικρός και πως ίσως να το µετάνιωνα όταν µεγάλωνα.

Υπήρξε κάποιο περιστατικό που σας οδήγησε στο να στραφείτε προς την εκκλησία;
Ήταν πολλά και µικρά περιστατικά, τα οποία συνέτειναν στο να αγαπήσω ακόµα πιο πολύ την εκκλησία και να παρακολουθώ ανελλιπώς τις λειτουργίες. Για αρχή θυµάµαι όταν µαθητής ακόµα και συγκεκριµένα στις 19 ∆εκεµβρίου, µας διάβασαν το συναξάρι του Αγίου Ιγνατίου. Μου έκανε τόση εντύπωση ο βίος του Αγίου, ο οποίος δέχθηκε το θέληµα του Θεού και πέθανε υπερασπιζόµενος την πίστη του. Επίσης, το διήγηµα του Βικέλα, ο Πάπα-Νάρκισσος και το βιβλίο του Παπαδιαµάντη «Ο φτωχός Άγιος», επηρέασαν την απόφαση µου και µε οδήγησαν ακόµη πιο κοντά στην εκκλησία. Τέλος, όταν ήµουν 12 χρονών, Άγιο Σάββατο ο πάτερ της εκκλησίας µας πήγε στο Βαρώσι να λειτουργήσει και µε πήρε µαζί του. Η λειτουργία εκείνη άφησε ανεξίτηλα ίχνη µέσα µου.

Ποιος πιστεύετε πρέπει να είναι ο ρόλος του ιερέα στη σύγχρονη κοινωνία;
Ο ιερέας, όταν έχει έστω και ένα κόκκο επίγνωσης της αποστολής του, κουβαλά όλα τα προβλήµατα, όλες τις αγωνίες, τις χαρές και τις λύπες. Όλα αυτά είναι κρεµασµένα στο λαιµό του και η ζωή του πρέπει να είναι ένας συνεχής αγώνας για τους πιστούς.

Όλα αυτά δεν είναι πολλά για να τα κουβαλά ένα άνθρωπος;
Φυσικά, µέσα στον αγώνα ο ιερέας συναντά πολλές στεναχώριες. Πολλές φορές τα βράδια δεν κοιµάµαι. Ο ρόλος όµως του ιερέα είναι να αγρυπνά, να πλησιάζει και να συµβουλεύει τον κάθε ένα. ∆ιότι όταν έρθει η ώρα της κρίσης θα ερωτηθεί από τον Κύριο: «Τι έκανες για τον τάδε από την θέση που υπηρετούσες;» και θα πρέπει να δώσει τις δικές του απαντήσεις. Πρέπει να κάνουµε πάντα το σωστό και µε κάθε τρόπο να τους στρέψουµε το ποίµνιο µας προς την εκκλησία. ∆εν πρέπει να έχουµε στο µυαλό µας «Το παν απωλέσθη». Όχι, δεν έχουν χαθεί τα πάντα. Πρέπει να προσπαθούµε συνεχώς για να κρατήσουµε τους χριστιανούς µακριά από την παρακοή.

Ποιες είναι οι µεγαλύτερες µάχες που έχει να δώσει η εκκλησία µας;
Μεγαλύτερη µάχη µας είναι η πατρίδα µας. Βλέπουµε το δίκαιο να καταπατείται, βλέπουµε τις εκκλησίες µας να βεβηλώνονται. Γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να πάψουµε να προσπαθούµε για την απελευθέρωση αυτού του τόπου. Μετά την εισβολή η εκκλησία παλεύει για τα διαζύγια που συνεχώς αυξάνονται. Τα διαζύγια λειτουργούν σαν µαγνήτες µεγάλης ισχύος που ανατινάζουν τα θεµέλια της χριστιανικής εκκλησίας. Τα ανδρόγυνα χωρίζουν µε το παραµικρό και αφήνουν πίσω τους παιδιά πληγωµένα και ψυχικά τραυµατισµένα. Ένα ακόµη πρόβληµα που ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια να παρουσιάζεται είναι η πορνεία. Βάλαµε πανηγυρικά την πορνεία µέσα στα σπίτια µας. Τα νεαρά ζευγάρια συσχετίζονται, συγκατοικούν, κάνουν παιδιά και δεν λένε να παντρευτούν. Για όνοµα του Θεού, είναι αµαρτία. Πλέον δεν υπάρχει ούτε το αίσθηµα της ντροπής αλλά ούτε και του σεβασµού.

Γιατί πιστεύετε ότι πρέπει να είµαστε δίπλα από την εκκλησία;

Η εκκλησία είναι η µητέρα ολονών µας. Είναι σαν ένα πουλί που µας έχει όλους κάτω από τις φτερούγες της. Όταν ήµουν µικρός στο Αρκάκι υπήρχε µια λεύκα πανύψηλη. Εκεί λοιπόν, είχε τη φωλιά της ένα γεράκι. Έτυχε να γίνει πυρκαγιά και κινδύνευε και η λεύκα. Έβλεπες τότε το γεράκι όπου έπιανε ένα ένα τα παιδιά της και τα έπαιρνε σ’ένα βράχο για να τα σώσει. Στο τελευταίο παιδί της, δεν πρόλαβε, το σκέπασε µε τις φτερούγες της και κάηκε µε το νεογνό. Έτσι είναι η εκκλησία. Κάτω από της φτερούγες της µας έχει όλους. Φτάνει να µην θέλουµε να ξεφύγουµε από τις φτερούγες της. Μακριά από την εκκλησία υπάρχει η καταστροφή.

Τι έχετε να πείτε για όλα αυτά τα σκάνδαλα που συµβαίνουν µε τους ιερείς;
Μπορεί καµιά φορά οι ιερείς να παρεκτρέπονται και αυτό είναι πολύ λυπηρό. Ωστόσο ο κόσµος δεν πρέπει να σκανδαλίζεται. Να σκεφτόµαστε πως κι αυτοί είναι άνθρωποι και να προσευχόµαστε να τους ελεήσει ο Θεός. Βέβαια η ∆ιοικούσα Εκκλησία πρέπει να τιµωρεί αυτά τα άτοµα µε ό,τι διατάζουν οι κανόνες της Εκκλησίας.

Τι θυµάστε από την περίοδο που πολεµήσατε;
∆εν ξεχνιούνται εκείνα τα χρόνια. Ένας-ένας φεύγουµε αλλά όταν βρεθούµε θυµόµαστε τους αγώνες µας και όσους έχασαν τη ζωή τους. Στη Σωτήρα έχουµε για παράδειγµα το Μουσείο µε τις φωτογραφίες όλων εκείνων των παιδιών που θυσίασαν τη ζωή τους. Ήµασταν όλοι αποφασισµένοι να δώσουµε και τη ζωή µας για την πατρίδα. Θυµάµαι όταν ήµασταν στα κρατητήρια της Πύλας και ήρθε η ώρα για να αποδράσουν οι τέσσερις (Φώτης Πίττας, Ανδρέας Κάρυος, Φρίξος ∆ηµητριάδης και Χριστάκης Τρυφωνίδης) ο Ανδρέας Κάρυος σήκωσε το κεφάλι του και µου λέει: «Πάτερ, ο Θεός βοήθησε να δραπετεύσουµε για να πάµε να πολεµήσουµε. ∆εν ξέρω αν θα ξαναβρεθούµε. Αν δεν συναντηθούµε εδώ θα συναντηθούµε στην άλλη ζωή». Αυτοί οι άνθρωποι ήταν έτοιµοι να θυσιαστούν για να δουν την πατρίδα τους ελεύθερη.

Όσο εσείς αγωνιζόσασταν για την πατρίδα φοβόσασταν για τη ζωή σας;
Σαν Χριστιανοί που είµαστε δεν πρέπει να µας φοβίζει κάτι. Είναι πολύ σηµαντικό αυτοί που υπηρετούν τον Χριστό να υπηρετούν και την πατρίδα. Γενικότερα όµως, ο κόσµος δεν φοβόταν. Στην Σωτήρα, από τον µαθητή µέχρι τον ηλικιωµένο ογδοντάρη, όλοι έκαναν διαδηλώσεις. Ακόµα και όταν ερχόταν ο στρατός, δεν σταµατούσαµε δεν φοβόµασταν. Για να καταλάβετε εδώ στη Σωτήρα υπήρχαν τα κρησφύγετα του Άγιου Νικάνδρου. Και όµως τέλειωσε ο αγώνας χωρίς να ανακαλύψουν οι Εγγλέζοι τίποτα. Ο κόσµος είχε τη θέληση αλλά και την πίστη. Αγωνίζονταν έχοντας ως αντικείµενο του αγώνα τους την πατρίδα και τη θρησκεία. Και ο Θεός βοηθούσε.

Πλέον πιστεύετε πως υπάρχουν άτοµα τα οποία θα πολεµούσαν για την πατρίδα;
Τα χρόνια εκείνα, όταν τα θυµάµαι συγκινούµαι. Ο ενθουσιασµός και η θέληση που υπήρχε ήταν άξια θαυµασµού. Αλλά δεν µπορώ να πω πως δεν υπάρχει ο ίδιος ενθουσιασµός και στους σηµερινούς νέους. Τίποτα δεν απωλέσθη. Θα σου δώσω και ένα παράδειγµα: Σε όλο το διάστηµα της σχολικής χρονιάς εδώ στη Σωτήρα έρχονται πολλά σχολεία. Τον περασµένο Μάρτιο λοιπόν, όταν είχαµε ένα σχολείο και βρισκόµασταν στο µουσείο της Ε.Ο.Κ.Α. εγώ έκανα την ερώτηση: «Βρε παιδιά αυτά τα αντικείµενα λένε κάτι;». Προς µεγάλη µου έκπληξη µου λέει ο πρώτος: «Μάλιστα, µιλούν και µας λένε ποιοι είµαστε», και κάποιος άλλος συνέχισε λέγοντας: «Και µας υποδεικνύουν πως πρέπει να παραµείνουµε». Τότε ένας τρίτος µαθητής λέει: «Αυτά τα πράγµατα είναι αγκάθι στα µάτια των ανθελλήνων». Όπως καταλαβαίνεται υπάρχει το προζύµι. Και εµείς, κυρίως οι κληρικοί πρέπει να προσπαθούµε να κρατούµε το προζύµι στον σωστό δρόµο, µακριά από την παραβατικότητα.

Μετά τον αγώνα πως περάσατε τα χρόνια σας ως ιερέας της Σωτήρας;
Ήρεµα χρόνια στη Σωτήρα. Μετά ξεκίνησαν τα αλληλοφαγώµατα, µπήκαν και τα κόµµατα στη ζωή µας… Θυµάµαι τον Αρχιεπίσκοπο που έλεγε: «Στην Κύπρο ένα κόµµα πρέπει να υπάρχει, το κόµµα της Κύπρου». Πρέπει να υπάρχει η οµόνοια και η ένωση. Οι Ρωµιοί είναι έξυπνος λαός φτάνει την εξυπνάδα µας και την ενεργητικότητά µας να τη χρησιµοποιούµε για το καλό.

Τι σας κάνει ευτυχισµένο;

Όταν βλέπω το ποίµνιο µου να ευηµερεί και να χαίρεται. Όταν περνώ από τους δρόµους της Σωτήρας και βλέπω τα σπίτια που οικοδοµούνται λέω «Θεέ µου, δώσε να τα χαρεί ο κόσµος». Σε όλα αυτά τα χρόνια δεν αγάπησα ξεχωριστά τους δικούς µου. Όπως αγαπώ τα εγγόνια και τα δισέγγονα µου αγαπώ όλα τα παιδιά του κόσµου.
Χάσατε το ένα σας παιδί σε πολύ νεαρή ηλικία. Πως δεχθήκατε αυτή την απώλεια;
Έχω τέσσερα παιδιά, οχτώ εγγόνια και δώδεκα δισέγγονα. Όντως έχασα το ένα µου παιδί σε δυστύχηµα,. Ο γιος µου ήταν τριαντατεσσάρων όταν πέθανε ποτέ όµως δεν είπα: «Γιατί Θεέ µου». Ό,τι επιτρέπει ο Θεός έχει το σκοπό του και πρέπει να το δεχόµαστε.

Σήµερα πως περνάτε το χρόνο σας;
Όταν είχα την οικογένεια µου δούλευα παράλληλα και στα χωράφια. Τώρα πηγαίνω στους αρρώστους. Επισκέπτοµαι τα σπίτια και προσπαθώ όπως µπορώ να βοηθώ. Εδώ θέλω να αναφέρω πως ο κόσµος της Σωτήρας βοηθά τον συνάνθρωπό του και έχει µια ξεχωριστή ευλάβεια προς τη θρησκεία. Η παράδοση της Σωτήρας αρχίζει από τον 4ο αιώνα. Για 1600 χρόνια εδώ σ’ αυτό το χώρο συνεχίζεται η λατρεία του Θεού. Υπήρξαν οι ρίζες και από αυτές τις ρίζες κρατιέται ο κόσµος. Βεβαίως και υπάρχουν αυτοί που ξεφεύγουν αλλά πάλι επανέρχονται.