URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Ήσουν το καλοκαίρι, μέσα στο φθινόπωρό μου – της Λυδίας Βαρελά – Αναστασιάδου

Ήσουν το καλοκαίρι, μέσα στο φθινόπωρό μου – της Λυδίας Βαρελά – Αναστασιάδου

Μερικές φορές, οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας για να μας πουν κάτι. Και όταν το ακούσουμε… φεύγουν!*

Ξέρεις, ισχύει αυτό. Το πιστεύω πως όποιος άνθρωπος πέρασε από την ζωή μου είχε κάτι να μου πει.Δεν είμαι σίγουρη αν τον άκουσα ή αν άκουσα αυτό που ήθελε ή έπρεπε να ακούσω… ξέρω όμως ότι είχε ένα δικό του νόημα να μου αφήσει και μια δική του εμπειρία για να γίνω αυτό που είμαι τώρα.

Κάτι τέτοιο συνέβη στην ζωή μου τον τελευταίο μήνα. Σε γνώρισα. Και μου μίλησες. Με έναν δικό σου μοναδικό τρόπο. Με έναν τρόπο που πραγματικά ήταν αυτό που είπες όταν με άφησες στο σταθμό για να βρεις το νόημα στη ζωή σου. Όταν σε άφησα και εγώ για να είμαι ελεύθερη. Όταν αφήσαμε εμάς για να γίνουμε ο καθένας το εγώ που χρειάζεται να είναι στη ζωή του και προφανώς στις ζωές των άλλων.

Νιώθω μια χαρμολύπη για όλο αυτό το διάστημα. Είναι περίεργα όμορφο αυτό που λέω, αλλά είναι οι αλήθεια. Ένα όμορφο μάθημα για να μου δείξεις ότι δεν χρειάζεται να συμβιβάζομαι, ότι μπορώ να είμαι αυτό που είμαι με εκείνον που θα είναι αυτός που είναι. Και μαζί; μαζί θα είμαστε όπως θέλουμε και όπως νιώθουμε άνετα. Οι εαυτοί μας. Τα όνειρά μας. Οι εμπειρίες μας και οι συνέπειες αυτών των εμπειριών.

Και ξέρεις τι; Μπορεί και να ξανασυναντηθούμε, μπορεί όμως και όχι. Έτσι κ αλλιώς πιστεύω πως ο άνθρωπος μου και ο δικός σου άνθρωπος είναι κάπου εκεί δίπλα μας… και δεν τον έχουμε προσέξει και ίσως να ισχύει αυτό που λένε ότι «πρέπει να χάσεις κάτι για να το εκτιμήσεις», όμως δεν πιστεύω ότι σε έχασα για να σε εκτιμήσω ούτε πιστεύω ότι θα μπορούσα να σε εκτιμήσω περισσότερο απ’ότι το έκανα γιατί σε εκτιμούσα κάθε στιγμή και κάθε λεπτό όταν βρισκόμουν στην αγκαλιά σου, όταν με κοιτούσες στα μάτια και όταν μου έδειχνες με πράξεις ότι είμαι σημαντική για’σένα. Και αυτό ήθελα. Και αυτό ήθελες και εσύ.

Είναι πιο όμορφο να ξέρεις ότι τελειώνει κάτι όπως ακριβώς ξεκίνησε: όμορφα, μοναδικά, σπάνια, παρορμητικά και αυθόρμητα. Ξέρεις, το έχω ξαναπεί αυτό για κάποιον άνθρωπο, ότι με βοήθησε να ξανά βρω τον αυθορμητισμό μου, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, εσύ το έκανες αυτό. Γιατί μου έδωσες ξανά τον αυθορμητισμό που είχα χάσει ή που τέλος πάντων κρυβόταν πίσω και φοβόταν να εμφανιστεί και αυτόν τον αυθορμητισμό θαύμασα κ σε εσένα… ίσως τελικά να προσπαθείς κ εσύ να ξεφύγεις από τον εαυτό σου όπως προσπαθούν άλλοι τόσοι άνθρωποι, ίσως κ εσύ να είσαι μπερδεμένος και κλεισμένος με τοίχοι και ίσως να είσαι όλα αυτά και ακόμη περισσότερα που δεν πρόλαβα να γνωρίσω. Όμως γνώρισα την αλήθεια σου, γιατί ήσουν αληθινός όλο αυτό το διάστημα και αυτό το εκτιμώ και το σέβομαι απίστευτα δυνατά και πολύ. Υποστηρίζεις με πάθος αυτά που πιστεύεις και αυτά που είναι ή δεν είναι εκεί για’ σένα… και ξέρεις… αυτό σε κάνει ακόμη πιο ιδιαίτερο και διαφορετικό απ’ όποιον κι αν γνώρισα.

«Γιατί ήσουν η άνοιξη μέσα στον χειμώνα μου» μου είπες.

Δεν πρόλαβα να σου πω όμως ότι κ εσύ ήσουν το καλοκαίρι μέσα στο φθινόπωρό μου.

Λυδία Βαρελά –  Αναστασιάδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και τελείωσε τη σχολή της γραφιστικής. Με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ανήσυχο πνεύμα άρχισε να ανακαλύπτει πως το να γράφει τις εμπειρίες της, τα συναισθήματά της και τις σκέψεις της, σε ένα κομμάτι χαρτί, την έκανε να νιώθει ελεύθερη. Έτσι αποφάσισε να δώσει μια ευκαιρία στον εαυτό της και στους αναγνώστες του περιοδικού vantage να νιώσουν ελεύθεροι μαζί.