URBAN.CULTURE.MAGAZINE

ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ; – της Στέλλας Ρουσσοπούλου

ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ; – της Στέλλας Ρουσσοπούλου

Σοκαριστικό βίντεο…απίστευτο στιγμιότυπο…ασύλληπτη έκφραση προσώπου…Είναι παιδί;

Ένα βιντεάκι που διαρκεί περίπου εφτά λεπτά, ήρθε για να ταράξει πάλι τα νερά της παγκόσμιας κοινότητας. Προέλευση: Δαμασκός. Συγκεκριμένα, το βίντεο προέρχεται από το χαλιφάτο και πρωταγωνιστής αυτή τη φορά είναι ένα δωδεκάχρονο παιδί, που εκτελεί δύο Ρώσους ομήρους κατασκόπους, σύμφωνα με τις πληροφορίες του Ισλαμικού κράτους. Στο πλευρό του μικρού εκτελεστή, βρίσκεται ένας ενήλικας άνδρας, ο οποίος στην αρχή του βίντεο τον προτρέπει, τον “σπρώχνει”, να πραγματώσει την εκτέλεση. Στο τέλος του βίντεο, ο μικρός που σύμφωνα με πηγές κατάγεται από το Καζακστάν, πανηγυρίζει κατά κάποιον τρόπο για την πράξη του, σηκώνοντας στον αέρα, ηρωικά, το όπλο του. Συγχρόνως, ο δωδεκάχρονος, δηλώνει ότι όνειρό του ήταν να γίνει “μουτζαχεντίν”.

Κι όμως είναι μόλις δώδεκα χρονών. Είναι πολύ πιθανό, μέχρι πρόσφατα να έπαιζε με τους φίλους του αμέριμνα στην γειτονιά του και η φαντασία του να έφθανε μέχρι τους “κλέφτες και αστυνόμους”. Το ίδιο παιδί, μέχρι πριν λίγο καιρό, φοιτούσε κανονικά στο σχολείο, από τη στιγμή, όμως, που “ανακάλυψε” την γλυκιά γεύση που αποκτά η ζωή του, με τη χρήση ενός όπλου και την εξόντωση όσων θεωρούνται ενοχλητικά και παρερμηνευτικά αντικείμενα, ικανά να αλλοιώσουν απόψεις που πρεσβεύει κάποιος ανώτερος, έχουν αλλάξει πολλά δεδομένα στη ζωή του.

Σε αυτό που θέλω να σταθώ, όμως, είναι σε αυτούς που βοήθησαν τον μικρό εκτελεστή να έρθει σε επαφή με αυτή την αποκρουστική και, ασφαλώς, καθόλου παιδική διαδικασία. Οι φανατικοί, λοιπόν, του Ισλαμικού κράτους, ανακάλυψαν νέο τρόπο να αποδεικνύουν τη βαθιά πίστη τους στον Θεό και δίνουν μια νέα τροπή στα βιντεάκια που συχνά ανεβάζουν στο Ίντερνετ. Χρησιμοποιούν παιδιά μικρής ηλικίας, γνωρίζοντας ότι αυτό θα “πονέσει” περισσότερο τον θεατή, αψηφώντας σε κάθε περίπτωση τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει ένα τέτοιο γεγονός στην παιδική ψυχή.

Ψυχρός, ατρόμητος και αδίστακτος, εκτελεστής μπορεί να χαρακτηριστεί ο μικρός. Και ποιο θα είναι το μέλλον ενός παιδιού που από τα δώδεκα του χρόνια κάνει χρήση όπλου για να ικανοποιήσει τέτοιους σκοπούς; Και πόσοι άλλοι συνομήλικοι του έχουν μπει, άραγε, στην ίδια διαδικασία;

Ασφαλώς, λόγος γίνεται για μια γενιά παιδιών, που έχασαν την παιδική τους ιδιότητα πολύ γρήγορα. Η ενηλικίωσή τους περαιώνεται την στιγμή που τραβούν την σκανδάλη. Μια ωμή και αδίστακτη ενηλικίωση που δεν αξίζει να βιώσει κανένα παιδί. Όπως είναι λογικό, με το τράβηγμα της σκανδάλης, αλλά και με τον προσηλυτισμό που έχουν υποστεί πιο πριν, οι μικροί γενίτσαροι καταφέρνουν να προσπερνούν τα αμέριμνα χρόνια της παιδικής ηλικίας, να υπερπηδούν τα περίεργα και όμορφα χρόνια της εφηβείας, και μονομιάς να θεωρούνται ενήλικες.

Φέρνοντας στο μυαλό μας ένα αντίστοιχα δωδεκάχρονο παιδί, που γεννήθηκε και μεγαλώνει σε κάποια χώρα του Δυτικού κόσμου, δεν διανοούμαστε να έχει ποτέ αντίστοιχες προθέσεις. Γιατί, κάθε παιδί, είναι σαν μια καρδιά ενός τρυφερού μαρουλιού. Αν το καλοσκεφτούμε, όσο προχωράς προς το εξωτερικό του μαρουλιού, τόσο τα φύλλα του είναι πιο μαραμένα και δεν έχουν τη φρεσκάδα των φύλλων που βρίσκονται στο εσωτερικό.

Και είναι λογικό, γιατί τα εξωτερικά φύλλα δεν προστατεύονται. Αυτό, όμως που περιγράφεται είναι η φυσική εξέλιξη ενός μαρουλιού σε ένα εύφορο και ιδανικό έδαφος. Όταν, όμως, το έδαφος ποτίζεται από φάρμακα – δηλητήρια, τότε ακόμη και η καρδιά του μαρουλιού, θα είναι μαραμένη και κυρίως δηλητηριασμένη. Έτσι, συμβαίνει και με τα παιδιά. Τα δεδομένα και οι καταστάσεις κάθε κοινωνίας, επηρεάζουν και διαμορφώνουν την προσωπικότητά τους. Συνεπώς η γενιά των παιδιών που μεγαλώνει αυτή τη στιγμή στην Δαμασκό, αν συνεχίσει να βιώνει ανάλογες καταστάσεις, θα είναι μία γενιά “δηλητηριασμένη”.

Εγώ, για ακόμη μια φορά, θα ρωτήσω: “Είναι παιδί;”

*Η Στέλλα Ρουσσοπούλου είναι φοιτήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

jihadist