URBAN.CULTURE.MAGAZINE

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ – Πρωταγωνίστρια στο έργο της ζωής της!

Μία ξεχωριστή ιστορία

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ – Πρωταγωνίστρια στο έργο της ζωής της!

Η ιστορία της Μαρίας Αβραάµ δεν µοιάζει µε καµία απ’ όσες έχεις διαβάσει. Για πάρα πολλούς λόγους, αλλά κυρίως γιατί, όπως λέει και εννοεί, έχει βρει το νόηµα της ζωής.

> Η απίστευτη ιστορία της Μαρίας Αβραάµ θα µπορούσε κάλλιστα να είναι σενάριο µιας πολυβραβευµένης ταινίας. Πρόκειται για τη ζωή µιας γυναίκας,που γεννήθηκε πριν από 35 χρόνια µε διάφορες εκ γενετής παθήσεις και αναπηρίες και σήµερα κατάφερε να γίνει µια γοητευτική γυναίκα, σύντροφος και µητέρα δύο παιδιών, που επιτυγχάνει ό,τι βάλει στόχο, παρά τις αντικειµενικές δυσκολίες.

> Η αναπηρία στο χέρι της ονοµάζεται «συγγενής αναπηρία άνω άκρου». Είναι η πιο «εµφανής» αναπηρία της γιατί δεν µπορεί να κρυφτεί, αλλά δεν είναι η µόνη.Έχει γεννηθεί µε διάφορες εκ γενετής παθήσεις, οι οποίες είναι πολύ πιο σοβαρές αλλά όχι τόσο εµφανείς.

> Έχει µια εκ γενετής πολύ εύθραυστη µυοσκελετική κατασκευή. Πολλά από τα οστά της είναι ατελή ή δεν έχουν σχηµατιστεί σωστά, ούτως ώστε να µπορούν να επιτελέσουν όλες τις φυσιολογικές κινήσεις που θα έπρεπε να κάνουν.Έχει ανισοσκελία και ο σπόνδυλός της είναι ολόκληρος σε σπονδυλοδεσία µε πλατίνες που δεν αφαιρούνται ποτέ. Θα ζήσει όλο το υπόλοιπο της ζωής της µε αυτές.

> Έχει υποβληθεί σε αµέτρητες εγχειρήσεις και θεραπείες από τη βρεφική της ηλικία µέχρι σήµερα. Για τους σκοπούς των θεραπειών της και τις απαιτούµενες επεµβάσεις έχει µεταβεί παρά πολλές φόρες και έχει παραµείνει για µεγάλα χρονικά διαστήµατα σε νοσοκοµεία στο εξωτερικό (Η.Π.Α., Βοστόνη). Έχει περάσει πολλά χρόνια µακριά από την οικογένειά της ή οποιονδήποτε οικείο της.Αναγκάστηκε να µεγαλώνει µέσα σε αεροπλάνα, σε αεροδρόµια, σε σπίτια φιλοξενίας, σε νοσοκοµεία, µε γονείς που δεν µιλούσαν αγγλικά και γιατρούς/φροντιστές που δεν ήξεραν καθόλου ελληνικά. Θυµάται χαρακτηριστικά όταν µια φόρα είχε επιστρέψει µετά από µεγάλο χρονικό διάστηµα διαµονής στην Αµερική και, αφού εκεί φοιτούσε σε αγγλικό σχολειό κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της, δεν µπορούσε να συνεννοηθεί µε τη µητέρα της.

> Ένιωθε θυµό και απογοήτευση. Στα ελληνικά δεν ήταν ποτέ καλή γιατί έκανε µεγάλα διαλείµµατα από το ελληνικό σχολειό στο οποίο φοιτούσε στην Κύπρο.

> Στη διάρκεια της εφηβείας και πρώιµης ενήλικης ζωής της βίωνε πολλές έντονες εκρήξεις θυµού και σκαµπανεβάσµατα στη διάθεσή της µέχρι να τα βρει µε τον εαυτό της. Υπήρχαν περίοδοι που ήταν τόσο έντονη η εξωτερίκευση της εσωτερικής µάχης, που συνέβαινε µέσα της, που πραγµατικά πιστεύει πως ήταν ανυπόφορος µπελάς για τους γονείς και τους κοντινούς της ανθρώπους.Παράλληλα διάνυε µεγάλα χρονικά διαστήµατα που έπεφτε σε καταστολή. Κλεινόταν στον εαυτό της και δεν ήθελε να έχει καµιά επαφή µε τον κόσµο. Ένιωθε πως δεν ανήκει πουθενά και δεν µπορούσε να βρει τη θέση της στην κοινωνία.

> Η Μαρία όχι µόνο βίωσε τον ρατσισµό παλαιότερα αλλά συνεχίζει να τον βιώνει µέχρι και σήµερα. «∆υστυχώς είναι κάτι πολύ έντονο στην Κύπρο και πολύ δύσκολα θα εξαλειφθεί. Απέχουµε αιώνες αποδοχής από πολιτισµούς άλλων ευρωπαϊκών και γενικά µεγάλων χωρών. Με το πέρασµα των χρόνων και τη µοντερνοποίηση της κυπριακής κοινωνίας έχει γίνει βέβαια πιο συγκαλυµµένος, αλλά δεν παύει ποτέ να υφίσταται.Χρειαζόµαστε ακόµα πολύ δρόµο σε αυτό το κοµµάτι σαν κοινωνία. Θέλω να πω στον κόσµο ότι τα άτοµα µε αναπηρία δεν χρειάζονται «ίση» αλλά «ισότιµη» µεταχείριση από την κοινωνία. Αυτές οι δυο έννοιες απέχουν αιώνες σηµασιολογικά και εύχοµαι κάποια στιγµή να το κατανοήσει επιτέλους τόσο το κράτος όσο και οι πολίτες», µας λέει.

> Πώς επηρέασε η ιδιαιτερότητά της Μαρίας στο κτίσιµο της προσωπικότητάς της; Έγινε πιο ευαίσθητη και παράλληλα πιο ανθεκτική ως άνθρωπος. «Ξέρετε όταν δέχεσαι ψυχολογική και λεκτική βία από την παιδική σου ηλικία είτε εσκεµµένα είτε αυθόρµητα (τα παιδιά µπορούν να γίνουν πολύ σκληρά στο σχολειό, δυστυχώς, απέναντι σε άλλα παιδιά µε διαφορετικότητες, όταν δεν υπάρχει παιδεία από το σπίτι) γίνεσαι σκληρός για να επιβιώσεις αναγκαστικά. Είναι µηχανισµός αυτοπροστασίας της ανθρώπινης φύσης.Αυτό δεν σηµαίνει όµως ότι θέλεις να είσαι κακός/ σκληρός ή αρνητικός απέναντι στους ανθρώπους. Μπορεί να είσαι ταυτόχρονα συµπονετικός µε αγάπη και κατανόηση για τον συνάνθρωπό σου, ειδικά για τις ευπαθείς οµάδες του πληθυσµού, αφού νιώθεις πόσο ευάλωτοι είναι, όπως και εσύ ο ίδιος», µας εξηγεί.

> Οι δυσκολίες για άτοµα µε αναπηρίες είναι πολλές και καθηµερινές. Από τα πιο άπλα πράγµατα, που όλοι οι αρτιµελείς άνθρωποι θεωρούν δεδοµένα, µέχρι τα πιο περίπλοκα.Η Μαρία επισηµαίνει πως στην Κύπρο όλα είναι ακόµα πιο δύσκολα, αφού είναι µια χώρα, καθόλου φιλική ή δεχτική σε άτοµα µε ιδιαιτερότητες και αναπηρίες.

>> «Πολλές φορές επέστρεφα στην οικογένειά µου, από την Αµερική, µε κλάµατα αφού ένιωθα αγανάκτηση που έπρεπε να επιστρέψω και να ζήσω πάλι σε ένα µη προσβάσιµο και εχθρικό περιβάλλον/ κοινωνικό σύστηµα για µένα.

>> Αν πρέπει να αναφέρω τη µεγαλύτερη δυσκολία από όλες, τότε θα πω ότι πάντα για µένα ήταν να καταφέρνω να διατηρώ την ψυχραιµία και την αξιοπρέπειά µου σε όλες αυτές τις περιπτώσεις που δυστυχώς κάποιοι άνθρωποι αξιωµατούχοι ή µη, θεωρούν αποδεκτό να µε µηδενίζουν ή να µε υποτιµούν λόγω των αναπηριών µου». ∆εν µένει όµως στα αρνητικά. Όπως µας αναφέρει, από τη δεκαετία το ’80 µέχρι σήµερα ευτυχώς έχει δει µια βελτίωση.

>> Οι γονείς της από την πρώτη στιγµή που γεννήθηκε, την αντιµετώπισαν µε αποδοχή και αγάπη. ∆εν την απέρριψαν ούτε ποτέ ντραπήκαν για την ίδια. Έκαναν ότι καλύτερο µπορούσαν για να της προσφέρουν την καλύτερη δυνατή ιατρική φροντίδα, ακόµα και αν αυτό σήµαινε τεράστιο οικονοµικό και ψυχολογικό κόστος για όλη την οικογένεια. Η Μαρία πιστεύει βαθιά πως αν η οικογένειά της δεν έκανε όσα έκανε για την ιατρική περίθαλψή της στο εξωτερικό, µπορεί να ήταν και καθηλωµένη σε τροχοκάθισµα σήµερα ή χειρότερα. Έκαναν ότι καλύτερο µπορούσαν. Γι’ αυτό και τους ευχαριστεί.

>> Οι φίλοι της Μαρίας είναι ελάχιστοι. Αυτό βεβαία δεν έχει να κάνει µε την αναπηρία της, αλλά µε την ίδια σαν άτοµο και προσωπικότητα. Κατά καιρούς έχει έντονη κοινωνική ζωή και άλλοτε πιο χαµηλών τόνων ρυθµούς. Έχει πολλούς γνωστούς και γενικά είναι άνθρωπος που θέλει να έχει καλές σχέσεις µε τους γύρω της. Αντιµετωπίζει θετικά τους ανθρώπους και αυτό αντανακλάται στη δική τους συµπεριφορά προς αυτήν. Οι φίλοι όµως για την ίδια είναι κάτι πολύ πιο προσωπικό. Είναι κάτι σαν οικογένεια που όµως δεν τους συνδέουν δεσµοί αίµατος, αλλά κατ’ επιλογή ψυχικοί και πνευµατικοί δεσµοί.

>> Σιγά-σιγά µε πολλή υποµονή και αγάπη από την οικογένεια και τους φίλους της και εντατική εσωτερική δουλειά µε τον εαυτό της έµαθε να ζει και να αποδέχεται αυτό που είναι.

>> Έµαθε να µετρά την αξία της µε βάση την ίδια και όχι να την ορίζουν οι γνώµες του κόσµου. Ελευθερώθηκε από την όποια αναπηρία της τουλάχιστον ψυχολογικά, και αυτό ήταν και είναι για την ίδια τεράστια ανακούφιση. «Είµαι ένας άνθρωπος που έτυχε να γεννηθεί «διαφορετικός» και προσπαθώ να κάνω το καλύτερο δυνατό µε αυτά που έχω, παρά να στενοχωριέµαι για όσα δεν έχω, αφού δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ αυτό». Η ίδια δεν έχει κάποιο άτοµο σαν παράδειγµα, αλλά είναι και ήταν πάντοτε ένα άτοµο που παρατηρεί τους γύρω της. «∆εν µένω στην επιφάνεια των πραγµάτων/ καταστάσεων. Μαθαίνω να µην κρίνω µόνο όσα φαίνονται αλλά βλέπω και πίσω από αυτά. Έτσι έχω πρότυπα απλούς καθηµερινούς ανθρώπους παντού γύρω µας που µπορεί να µην έχουν τις δίκες µου αναπηρίες / προκλήσεις, αλλά ζουν µε αξιοπρέπεια και αξιοθαύµαστη ηθική πολύ σοβαρότερες και τραγικές ιστορίες ζωής. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι ήρωές µου. Έµαθα να µην αντλώ δύναµη αποκλειστικά από µένα, αλλά και από τους γύρω µου και τις δικές τους µικρές ή µεγάλες καθηµερινές νίκες».

>> «Αν κάποιος σου πει ‘∆εν µπορείς’, πες του ‘Κοιτά να µαθαίνεις’», αυτό είναι το µότο της Μαρίας Αβραάµ, από το Λιοπέτρι και µε αυτό πορεύεται στη ζωή της! Πρόκειται για ένα άτοµο που αγαπά τη µάθηση, τη γνώση και πιστεύει ότι δεν σταµατά ποτέ. Έχει κάνει πτυχίο στο Πανεπιστήµιο Κύπρου στις Κοινωνικές Επιστήµες και minor in Psychology.

>> Έχει κάνει µεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία, στην Ψυχοθεραπεία και Συµβουλευτική. Έχει κάνει έρευνα και πρακτική σε διάφορα ιδρύµατα, έκανε εθελοντισµό και έχει παρακολουθήσει αµέτρητα σεµινάρια και επιπλέον courses στην Ψυχολογία και την Κοινωνιολογία. Μετά απ’ όλα αυτά θα ήθελε κάποια στιγµή να επιστρέψει στο πανεπιστήµιο και να συνεχίσει µε το ∆ιδακτορικό της αφού δεν θεωρεί ότι έφτασε τους στόχους της ακαδηµαϊκά.

>> Της αρέσει επίσης να γράφει. Έχει ήδη τελειώσει το πρώτο της βιβλίο το οποίο είναι προς έκδοση. Γράφει κατά καιρούς επιστηµονικά άρθρα σχετικά µε τη δουλειά της για σεµινάρια ή διαλέξεις. Της αρέσει πολύ να γράφει άπλες καθηµερινές (συχνά χιουµοριστικές) ιστορίες µε έµµεσα εύπεπτα κοινωνικά µηνύµατα. Όποτε βρίσκει χρόνο, προσπαθεί να γράφει για τοπικές εφηµερίδες και διαδικτυακές ιστοσελίδες, µε τους οποίους συνεργάζεται. Προς το παρόν, όµως, είναι µαµά και αυτό τη γεµίζει και είναι η απόλυτη προτεραιότητά της: «Είµαι µητέρα δύο παιδιών. Ήµασταν τρία χρόνια µαζί µε τον σύντροφο µου όταν ήρθαν στη ζωή µας αναπάντεχα τα δίδυµα κοριτσάκια µας και έφεραν τα πάνω κάτω! Για µένα τα µωρά µου είναι δώρο από τον Θεό. Πάντα από όταν µπορώ να θυµηθώ τον εαυτό µου µε βασάνιζε ένα γιατί… γιατί να γεννηθώ εγώ έτσι… αφού δεν υπάρχει γονιδιακή προδιάθεση ή οποιαδήποτε άλλη επιστηµονική εξήγηση για την κατάστασή µου. Όταν γέννησα τα µωρά µου δεν ξέρω πως και γιατί, αλλά έγινε αυτό που χρόνια εσωτερικής αναζήτησης και ψυχοθεραπείας δεν κατάφεραν να κάνουν. Έτσι ξαφνικά αυτό το κενό µέσα στην ψυχή µου επουλώθηκε και όλο µου το είναι υπερχείλισε µε αγάπη. Μόνο αγάπη… και όλα τα γιατί εξαφανίστηκαν. Και αν έπρεπε να γεννηθώ ακριβώς έτσι και να περάσω όλα αυτά για να φτάσω εδώ που είµαι σήµερα, τότε δεν µε πειράζει καθόλου. Νιώθω πλέον ότι η εσωτερική µου αναζήτηση έχει φτάσει στον προορισµό της και οι ανοιχτοί µου λογαριασµοί µε τον δηµιουργό µου έχουν εξοφληθεί”.