URBAN.CULTURE.MAGAZINE

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ – Παλεύοντας για τη ζωή

Συνέντευξη στη Βέρα Κοσµά

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ – Παλεύοντας για τη ζωή

Η Μυρούλα Παπαλεωντίου από το Φρέναρος έχει περάσει τα τελευταία εφτά χρόνια της ζωής της µπαινοβγαίνοντας σε νοσοκοµεία, αντιµετωπίζοντας τον καρκίνο. ∆εκάδες θεραπείες, 5 χειρουργεία, αµέτρητα φάρµακα και ο καρκίνος δε σταµατά να κάνει την εµφάνισή του. Στο περιοδικό Vantage διηγείται τη δική της µάχη για τη ζωή.

Kαρκίνος! Μια αρρώστια που τροµάζει, που δεν θέλεις καν να τη σκέφτεσαι, που όλοι εύχονται να µην τους τύχει ποτέ. Κι όµως µια µέρα ξυπνάς και ανακαλύπτεις ότι δυστυχώς χτύπησε και τη δική σου πόρτα. Αυτό συνέβη σε µένα τον Μάρτιο του 2009, όταν ήµουν σε ηλικία 54 ετών. Καρκίνος στη µήτρα, δεν ήξεραν να µου πουν ούτε πού ξεκινούσε ούτε πού τελείωνε…

Πονούσα την κοιλιά µου για αρκετούς µήνες. Ούτε που µπορούσα να φανταστώ πως είχε να κάνει µε καρκίνο. Έναν χρόνο πριν είχα κάνει το τεστ Παπανικολάου και ήταν καθαρό.Γι’ αυτό όταν ξεκίνησα να έχω πόνο, πήγα σε γαστρεντερολόγο, ο οποίος µε καθησύχασε και µου είπε πως δεν πρόκειται για κάτι σοβαρό. Μου έδωσε µια θεραπεία να κάνω. Ο πόνος όµως δεν υποχωρούσε, αντιθέτως αυξανόταν. Μετά σκέφτηκα ότι ίσως πρόκειται για διαβήτη, γιατί έχουµε ιστορικό στην οικογένεια και αδυνάτισα υπερβολικά.

∆ύο µέρες πριν τις απόκριες ο πόνος ήταν ανυπόφορος. Πήγα στα εξωτερικά ιατρεία, ο παθολόγος µόλις µε άγγιξε στην κοιλιά κατάλαβε πως ήταν όγκος. Με το ψηλάφισµα και µόνο. Με πήραν στο ακτινολογικό, έκανα ultrasound και ακολούθως στο γυναικολογικό. Ήταν ολοφάνερο. Είχα καρκίνο. Μόλις µου το ανακοίνωσαν, ένιωσα τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια µου. Μου έδωσαν 1 % πιθανότητα για να ζήσω.

Ξεκίνησα για την επιστροφή στο σπίτι, παίρνοντας µαζί µου µια σοβαρότατη διάγνωση καρκίνου. Η αλήθεια δεν θυµάµαι πολλά από εκείνο το ταξίδι επιστροφής στο σπίτι, εκτός του ότι γύρω µου όλα ήταν καταπράσινα και ανθισµένα. Βλέπετε η άνοιξη είναι η αγαπηµένη µου εποχή. Χωρίς να το συνειδητοποιήσω άρχισα να σιγοµουρµουρώ: «Για δες καιρό που διάλεξε ο Χάρος να µε πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι». Έκλαψα πολύ εκείνη την ηµέρα. Ήταν µεγάλο σοκ, µε έπιασε το παράπονο.

Ήξερα όµως πως έπρεπε να είµαι δυνατή, πως έπρεπε να νικήσω τον καρκίνο. Αν κατέρρεα εγώ, τι θα έκανε η οικογένειά µου; Όταν µια µέρα είδα τον άντρα µου, Χρήστο, στεναχωρηµένο και έτοιµο να κλάψει, ήταν λες και κάποιος µου έδωσε ένα χαστούκι για να ξυπνήσω, να φέρω τον νου µου και να παλέψω. Καθ’όλη τη διάρκεια προσπαθούσα να είµαι άνετη. ∆εν κρύβω όµως πως κάποιες φορές γελούσα, κάποιες άλλες όµως έκλαιγα..

Η ηµεροµηνία για την επέµβαση ορίστηκε αµέσως. Αυτό στην πορεία αποδείχτηκε λάθος επιλογή, λόγω άγχους και βεβιασµένων κινήσεων. Πιστεύω πως έπρεπε να πάω εξαρχής στο εξωτερικό. Οι γιατροί εδώ αφαίρεσαν µήτρα, σκωληκοειδή απόφυση και µου είπαν πως η επέµβαση ήταν πετυχηµένη.

Η επέµβαση όµως δεν ήταν πετυχηµένη. Εγώ επειδή δούλευα στο νοσοκοµείο και ήξερα κάποια πράγµατα, µόλις διάβασα την αναφορά των γιατρών είχα καταλάβει πως θα έκανα µετάσταση. Όπως αποδείχτηκε στην πορεία, άφησαν υπολείµµατα ωοθηκών και µετά από έναν χρόνο ο καρκίνος απλώθηκε στους λεµφαδένες και στο σιγµοειδές. Ξανά νοσοκοµεία, ξανά εξετάσεις.

Τότε ήταν που αποφάσισα να πάω Θεσσαλονίκη, να πάρω και άλλες απόψεις. Πήγα στο ∆ιαβαλκανικό, αλλά ο γιατρός δεν µου άρεσε. Ήθελε να µου κάνει επέµβαση ανοικτής κοιλίας και χηµειοθεραπεία εντός. Μόνο στην ιδέα για εσωτερική χηµειοθεραπεία τρόµαξα και έφυγα κατευθείαν.

Θεωρώ πολύ σηµαντικό να νιώθεις ασφάλεια µε τον γιατρό, που αναλαµβάνει στα χέρια του τη ζωή σου. Μου σύστησαν έναν Κύπριο γιατρό στο Πανόραµα Θεσσαλονίκης. Ένας πολύ καλός και γλυκός κύριος που συµπάθησα κατευθείαν. Μου αφαίρεσε τα πάντα: λεµφαδένες, περιτόναιο, συκώτι και σιγµοειδές.

Ξεκίνησα χηµειοθεραπείες και όλα πήγαιναν κατ’ ευχήν. Η χαρά µου όµως, δυστυχώς, δεν κράτησε για πολύ. Έκανα µετάσταση στη σπλήνα. Ξανά επέµβαση ξανά χηµειοθεραπείες. Αφαιρέθηκε η σπλήνα µου αλλά συνέχεια είχε το έντερο µου, το οποίο σταµάτησε να δουλεύει.

Ξανά νοσοκοµεία, έµεινα για ένα µήνα νηστική και µετά ξανά επέµβαση. Γι’ ακόµη µια φορά όµως βγήκα νικήτρια, ένιωσα πως τίποτα δε µε σταµατούσε. Μέχρι που άρχισα να χάνω την ισορροπία µου. ∆εν µπορούσα να φάω, να βρω το στόµα µου. Επικοινώνησα αµέσως µε τον γιατρό µου, ο οποίος µου είπε να πάω κατευθείαν στο νοσοκοµείο.

Έκανα κάποιες εξετάσεις και για ακόµη µια φορά µια δυσάρεστη έκπληξη µε περίµενε: είχε γίνει µετάσταση στον εγκέφαλο. Στα νέα αυτά ένιωσα ένα ηλεκτρικό ρεύµα να µε διαπερνάει. Τρόµαξα. Ευτυχώς που σε όλη αυτή την πορεία είχα δίπλα µου έναν άγιο άνθρωπο-ιεροµόναχο, που µε συµβούλευε και µου έδινε δύναµη. Όταν βρέθηκε ο όγκος στον εγκέφαλο, µε συµβούλεψε να πάω ξανά Θεσσαλονίκη. Έτσι κι έγινε. Για ακόµη µια φορά η επέµβαση ήταν επιτυχής.

Τα περισσότερα δεν τα θυµάµαι. Είχα κάνει µετάσταση στο στοµάχι και στο πάγκρεας, το πάλεψα όµως µε χηµειοθεραπείες. Μια φορά από την έλλειψη ισορροπίας έπεσα και έσπασα το πόδι µου και για ακόµη µια φορά έπρεπε να χειρουργηθώ. Πέρασε κι αυτό. Άλλες φορές είχα τα χέρια και τα πόδια µου πάνω σε πάγο για να µην καούν από τα φάρµακα, καθώς έκανα κάποιες ειδικές θεραπείες. Τώρα πια έχω σταµατήσει τα πάντα. Μετά από πολλές χηµειοθεραπείες, παρενέργειες και πόνους, οι γιατροί µου είπαν πως έχω δοκιµάσει όλες τις θεραπείες και πλέον καµιά θεραπεία, κανένα φάρµακο δε δουλεύει.

Σας πληροφορώ πως σήµερα νιώθω πιο καλά από ποτέ. Η ζωή µου µετά από εφτά χρόνια είναι πιο ποιοτική. Τα πρωινά είµαι σπίτι ή κάνω καµιά βόλτα και τα απογεύµατα διαβάζω τους Χαιρετισµούς.

Ο Θεός µου έδωσε πολλή δύναµη για να αντέξω. Η πίστη µου όλα αυτά τα χρόνια στον Θεό µεγάλωσε. Ένιωσα πως όλοι οι Άγιοι ήταν δίπλα µου. Κάθε φορά που είχα µια νέα µετάσταση, ήµουνα σίγουρη πως θα νικήσω. Οι κοπέλες του ΠΑΣΥΚΑΦ µε επιβεβαίωσαν ότι καµιά άλλη γυναίκα δεν έζησε τόσο µετά το δικό µου είδος καρκίνου, ωοθηκών καλπάζουσας µορφής. Έχω δει ανθρώπους να πεθαίνουν µέσα σε δύο ή τρεις µήνες. Αλλά η θέληση, η δύναµη και η πίστη µου στον Θεό µε έχει φέρει ως εδώ. Και ποτέ δεν ντράπηκα που έχω καρκίνο. Το συζητώ µε όλους, µε κάνει να ξαλαφρώνω και αυτό δίνει δύναµη σε πολύ κόσµο. Σήµερα όποιος περνάει δύσκολα, θέλει να µιλήσει µαζί µου και παίρνουν δύναµη από την περιπέτεια µου.

Μπορεί να µην ξεφορτώθηκα ποτέ τον καρκίνο, αλλά θεωρώ πως τον νίκησα γιατί κατάφερα να ζήσω πέρα από κάθε πρόβλεψη. Είµαι χαρούµενη γιατί κατάφερα να έχω εγγόνια από όλα µου τα παιδιά και να βλέπω την οικογένειά µου δεµένη, τον ένα δίπλα στον άλλο.

Για τον τυχερό που επιβίωσε από τον καρκίνο, η τύχη είναι διπλή. Τόσο δυνατό είναι το “χαστούκι”, που σε κάνει να µετράς διαφορετικά την κάθε ανάσα. Μακάρι να ταρακουνηθούν κάποιοι και να ξυπνήσουν, καταλαβαίνοντας την αξία της ζωής, χωρίς να περάσουν από αυτή τη διαδικασί