URBAN.CULTURE.MAGAZINE

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ – O αγώνας για τη ζωή…

Συνέντευξη στη Βέρα Κοσµά

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ – O αγώνας για τη ζωή…

Η ποδοσφαιρίστρια Αναστασία Νικολάου καλείται να παλέψει ενάντια στον πιο ύπουλο και σκληρό αντίπαλο της ζωής της. Μια παίκτρια- φαινόµενο ψυχικής θέλησης που διαισθάνεσαι πως θα µετατρέψει τον καρκίνο σε έναν άµπαλο αντίπαλο.

>> Στο ποδόσφαιρο µιλάµε συνεχώς για µάχες, νίκες, ήττες. Καθηµερινά οι δηµοσιογράφοι γράφουµε χιλιάδες λέξεις για να αποθεώσουµε ή να “κράξουµε” αθλητές για την απόδοση τους µέσα στον αγωνιστικό χώρο ή για τη συµπεριφορά τους έξω από αυτόν.

>> Υπάρχουν, όµως, κάποιες στιγµές που όλα αυτά τα άρθρα και τα σχόλια µοιάζουν περιττά και ανούσια, γιατί προκύπτουν θέµατα πολύ πιο σηµαντικά. Θέµατα που αφορούν τη ζωή και το θάνατο. Ένα τέτοιο παράδειγµα είναι και η 25χρονη Αναστασία Νικολάου από την Αγία Νάπα. Η ζωή της όλη περιστρεφόταν γύρω από το ποδόσφαιρο. Έπαιζε στην ΑΕΚ Κοκκινοχωρίων και διετέλεσε αρχηγός της Εθνικής µας. Η µία επιτυχία διαδεχόταν την άλλη και το µέλλον της στον χώρο του ποδοσφαίρου διαγραφόταν λαµπρό.

Μια εξέταση ρουτίνας το 2013 µετά από τροµερούς πονοκεφάλους εξελίσσεται σε διάγνωση για όγκο στον εγκέφαλο. Η Αναστασία τότε ήταν 21 χρονών. Η εξέταση οδήγησε σε MRI και ακολούθως έγινε βιοψία.

>> Όπως αρχικά της είχαν πει ο όγκος ήταν κατηγορίας Ένα, δηλαδή µη κακοήθης. Οι µάχες όµως που καλείται να δώσει προσεχώς δεν θα είναι µε την αντίπαλη οµάδα στο γήπεδο αλλά µε τον καρκίνο.

>> Έπρεπε να µεταβεί άµεσα στην Γερµανία. Λόγω όµως γραφειοκρατίας η Αναστασία καθυστέρησε αρκετά για να κάνει την επέµβαση. Ο γιατρός προειδοποίησε προ-χειρουργικά πως εκεί που είναι ο όγκος υπήρχε περίπτωση να πάθει εγκεφαλικό. Για κακή της τύχη η Αναστασία έπαθε το εγκεφαλικό και παρέµεινε στην εντατική πτέρυγα για δέκα ηµέρες. Επίσης, κατά τη διάρκεια της επέµβασης διαπιστώθηκε πως ο όγκος ήταν κατηγορίας ∆ύο και δεν µπορούσε να αφαιρεθεί. Από το εγκεφαλικό η Αναστασία έπαθε ηµιπαράλυση σε όλη τη δεξιά πλευρά όπου επηρέασε εκτός από την οµιλία και την κίνησή της. Στην Κύπρο επέστρεψε µε αναπηρικό καροτσάκι.

>> Και κάπως έτσι αλλάζει η ζωή της οριστικά. Αλλάζουν όµως και οι προτεραιότητές της. Καθηµερινός της αγώνας γίνεται η επαναφορά της. Όταν επέστρεψε από τη Γερµανία παρέµεινε στη µονάδα Φυσικής Ιατρικής Αποκατάστασης Μέλαθρον για περίπου έξι µήνες.

>> Στην πορεία ξεκίνησε φυσιοθεραπεία, εργοθεραπεία και γυµναστήριο.
Στη συνάντησή µας η Αναστασία ζήτησε τη βοήθεια του πατέρα της γιατί πολλές φορές η µνήµη της την εγκαταλείπει και δεν µπορεί να εκφραστεί. Όπως και µε την Αναστασία έτσι και µε τον πατέρα της βλέπεις στα µάτια τους το χαρακτηριστικό του αγωνιστή. ∆εν µοιρολατρούν, αντιθέτως: «Κανένας δεν µπορεί να φανταστεί πως θα περάσει κάτι τέτοιο. Πόσο µάλλον πως το παιδί σου θα περάσει από αυτή τη διαδικασία και αυτόν τον πόνο. Προσπαθούµε και κάνουµε ό,τι µπορούµε. Η ζωή εξάλλου έχει τα πάνω της και τα κάτω της. Είµαστε ευγνώµωνες που είναι ζωντανή. Στη Γερµανία έχουµε δει τα χειρότερα», µας λέει ο πατέρας της.

>> Σήµερα η Αναστασία έχει επανέλθει ως ένα σηµείο, αλλά δεν είναι σε θέση να κρατήσει αντικείµενο και δεν µπορεί να εκφραστεί όπως πριν. Αυτό όµως που µου έκανε εντύπωση είναι πως τα γαλανά της µάτια λάµπουν. Το χαµόγελο ήταν µονίµως ζωγραφισµένο στο πρόσωπό της καθόλη τη διάρκεια της συνέντευξης και προσπαθούσε να καθησυχάσει τον πατέρα της λέγοντάς του: «Βρε πατέρα, µια χαρά είµαι». Αντιµετωπίζει την ασθένεια χωρίς φόβο, µε χαµόγελο και ψάχνει να βρει τη θετική πλευρά. Όπως µας είπε «Πρέπει να το νικήσω» και να χαρίσω γρήγορα το χαµόγελο στην οικογένειά µου και στους ανθρώπους που µε αγαπούν.

>> Το καθηµερινό της πρόγραµµα περιλαµβάνει κολύµπι, γυµναστήριο και βόλτες µε τις φίλες της. Της αρέσει η µουσική, ο χορός και παρακολουθεί ανελλιπώς τους αγώνες της αγαπηµένης της οµάδας ΑΕΚ. Η Αναστασία πιστεύει ακράδαντα πως ο κάθε άνθρωπος µπορεί να νικήσει: «Μόλις άκουσα πως έχω όγκο έµεινα επιτόπου. >> Ήθελα κάποιες ηµέρες για να το δεχτώ, να το χωνέψω. Να σας ενηµερώσω πως ο καρκίνος είναι κάτι που δεν αποδέχεσαι ποτέ. Απλά ξέρεις ότι δεν έχεις άλλη επιλογή από το να παλέψεις. Εδώ και τέσσερα χρόνια αυτό κάνω, παλεύω».

>> Γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τι σηµαίνει καρκίνος αλλά και τη ψυχολογία ενός καρκινοπαθή η Αναστασία προέβη σε µια κίνηση ανθρωπιάς άξιας επαίνου και παραδειγµατισµού. Πιο συγκεκριµένα, ξύρισε τα πλούσια µαλλιά της για να τα χαρίσει σε άλλα κορίτσια που λόγω χηµειοθεραπειών τα έχουν χάσει. «Πιστεύω πως µε τα µαλλιά µου θα χαρίσω κάποιο χαµόγελο σε ένα κορίτσι που έχει καρκίνο και αυτό µου δίνει µεγάλη χαρά».

>> Σε λίγες ηµέρες η Αναστασία θα ξεκινήσει ραδιοθεραπεία. Πέρασαν τέσσερα χρόνια όµως γνωρίζει πως δεν είναι µόνη σ’ αυτό τον αγώνα. Έχει τους γονείς της, τον µικρότερο της αδερφό, τις φίλες της και τις πρώην συµπαίκτριες της. ∆ίπλα της έχει επίσης τους νοσηλευτές του Γενικού Νοσοκοµείου Λευκωσίας, Παραλιµνίου, Ογκολογικού, του Κέντρου Αποκατάστασης «Μέλαθρον», τους φυσιοθεραπευτές της τον γυµναστή της και πολλούς άλλους που είναι αδύνατον να ονοµατίσει σε λίγες γραµµές. >> Τώρα πια, σε ηλικία 25 χρονών γνωρίζει πως τίποτα δεν είναι δεδοµένο. Απλώς χαµογελά και προχωρά µαζί µε τους αγαπηµένους της ανθρώπους.