URBAN.CULTURE.MAGAZINE

Είμαι τέντυ-μπόης! – του Χρίστου Κυριάκου

Είμαι τέντυ-μπόης! – του Χρίστου Κυριάκου

…τα σημάδια του εμφυλίου ήταν ακόμη φανερά. Οι πληγές του πολέμου, αντικατοπτρίζονταν στα πρόσωπα των ανθρώπων. Τα περισσότερα κτίρια ήταν διαλυμένα. Άλλα ετοιμόρροπα. Ο πόλεμος, τα σάρωσε όλα στο διάβα του. Σε τίποτα δεν χαρίστηκε. Η οικονομία βυθίστηκε σαν πλοίο. Ο κόσμος άρχισε να ξενιτεύεται. Η Ελλάδα, δεν μπορούσε πλέον να τους προσφέρει ζήση. Η Αμερική ήταν ο ιδανικός προορισμός. Άλλοι προτιμούσαν την Αυστραλία.

Το περιβάλλον του κράτους ήταν άκρως συντηρητικό. Η Αστυνομία, είχε την απόλυτη εξουσία. Ο κόσμος τους εμπιστευόταν τυφλά. Ήθελε να μπει τάξη σ’ όλο αυτό το χάος. Οι νέοι, ηλικίας 12-18, ήταν η πλειονότητα του Ελληνικού κράτους. Όλο αυτό το κλίμα τους προκαλούσε δυσφορία. Τους έπνιγε τα νιάτα. Οι αντιδράσεις ήταν αναμενόμενες. Εξάλλου, ο άνεμος αλλαγής, άρχισε να φυσούσε. Το “διαβολικό” ροκ εν ρολ άρχισε να ξεσηκώνει τους νέους. Οι χίπης ήταν κάποια χρόνια μακριά. Ακριβώς τότε, ήταν που άρχισαν τα πρώτα γιαούρτια να ίπτανται με στόχο ανυποψίαστους πολίτες. Όχι ελέω αντίδρασης, αλλά για πλάκα. Έτσι, για να σπάσει ο πάγος!

Οι νέοι, μέσω των ιπτάμενων γιαουρτιών, βρήκαν διέξοδο στην αποπνιχτική ατμόσφαιρα. Πέταγαν τα γιαούρτια γιατί έτσι γούσταραν ή γιατί δεν τους γούσταραν. Βέβαια η εν λόγω τους πράξη ήταν καταδικαστέα. Η συντηρητική κοινωνία της Ελλάδος δεν αρεσκόταν σε τέτοια καμώματα. Οι θρασείς νέοι ξεπερνούσαν κάθε όριο, έλεγαν με θυμό. Εδώ θα πρέπει να αναφέρω ότι το γιαούρτι δεν ήταν τυχαίο μέσο. Το επέλεξαν, γιατί το κόστος του ήταν μηδαμινό. Τις πλείστες φορές ήταν ληγμένα. Πέραν τούτου άφηνε ευδιάκριτους λεκέδες που προκαλούσαν περισσότερο γέλιο.

Οι νέοι δεν έλεγαν να σταματήσουν αυτή την κακόγουστη φάρσα. Τα ΜΜΕ, “στόλιζαν” καθημερινά τους ξεδιάντροπους νέους με κοσμητικά επίθετα. Συνήθιζαν να τους αποκαλούν τέντυ μπόης λόγω του ρεύματος που ήδη εξελισσόταν στην Μεγάλη Βρετανία. Βέβαια οι φασαρίες που προκαλούσαν εκείνοι, καμία σχέση δεν είχαν μ’ αυτούς στην Ελλάδα. Οι βόμβες μολότοφ δεν συγκρίνονταν με τα γιαούρτια. Η Αστυνομία είχε πάρει σκληρές εντολές, για άμεση παύση του φαινομένου. Πλέον, περίμεναν να τσακώσουν τα πρώτα αλητόπαιδα.

Στις 31 Αυγούστου 1958, θα έρθει η πρώτη καταγγελία για γιαούρτωμα!. Η σύλληψη των τέντυ μπόης ήταν πολύ εύκολη υπόθεση. Ο κόσμος συνεργαζόταν άψογα με την Αστυνομία. Την ίδια κιόλας μέρα, τα ονόματα των δραστών, Σωτήρης Παπαδόπουλος και Αντώνης Μαλανδρής, ήταν στην κατοχή της Αστυνομίας. Ο ένας δε, πρόβαλε ψεύτικο επιχείρημα για την τοποθεσία που βρισκόταν την συγκεκριμένη ώρα, αλλά, το “άλλοθι” του το κατέρριψε ο ίδιος του ο πατέρας!. Δεν δεχόταν να πει ψέματα στην Αστυνομία, ούτε για το ίδιο του το παιδί.

Την επόμενη μέρα του συμβάντος ο υφυπουργός Εσωτερικών, Ευάγγελος Καλαντζής, καλεί τον Αστυνομικό διευθυντή των Αθηνών, Θεόδωρο Ρακιντζή και του διαμηνύει να τους κουρεύει όλους “εν χρω”, δηλαδή με την ψιλή. Ο λόγος βέβαια ήταν για παραδειγματισμό. Οι αστυνομικοί μόλις τους συνέλαβαν, τους ξύρισαν, τους έκοψαν τα ρεβέρ των παντελονιών και τους διαπόμπευσαν μέσα απ’ το πλήθος. Τους κρέμασαν κιόλας μια αυτοσχέδια πινακίδα που έγραφε επάνω “είμεθα τέντυ μπόης”. Όλο αυτό το τελετουργικό δεν ήταν τυχαίο αφού είχε τις ρίζες του από τον σκληρό αστυνομικό Μπαιραχτάρη που εξοστράκισε τους τρομερούς κουτσαβάκηδες.

Τα γιαουρτώματα όμως δεν έλεγαν να κοπάσουν. Πέραν του τεράστιου εξευτελισμού, που υπόκειντο ο κάθε συλληφθείς, οι νέοι συνέχιζαν το βιολί τους. Τα κρούσματα γιαουρτιού συνέχιζαν αυθημερόν. Τον Απρίλιου του 1959, ο υπουργός δικαιοσύνης, Κωνσταντίνος Καλλίας, εισηγείται νόμο “για αποφυγή μιμήσεως των αντικοινωνικών εκδηλώσεων”! Έτσι ψηφίζεται ο περιβόητος νόμος 4000 όπου ο καταδικασθείς δεν μπορούσε να τον εξαγοράσει την απόφαση του δικαστηρίου.

Τα χρόνια θα περάσουν και τα γιαουρτώματα θα σταματήσουν. Όπως γίνεται με όλες τις τρέλες των νέων. Ο νόμος 4000 θα παραμείνει ενεργός. Σιγά – σιγά θα αρχίσει να δικάζει άσχετα παραπτώματα μέχρις ότου τον καταργήσει ο Γεώργιος Παπανδρέου τον Μάιο του 1964. Ο νόμος 4000 θα μείνει στην ιστορία ως ο νόμος για τους τέντυ μπόης.

Ως επίλογο, θα ήθελα να αναφέρω ένα πραγματικό περιστατικό που έγινε στα γυρίσματα της ταινίας, “Νόμος 4000”, του μέγιστου Γιάννη Δαλιανίδη. Όταν ο πρωταγωνιστής Θανάσης Παπαδόπουλος, διαπομπευόταν μέσα απ’ το πλήθος, ο κόσμος του έφτυνε και τον έβριζε γιατί νόμιζε πως το είχε κάνει πραγματικά. Για τελευταίο, αφήνω το γεγονός, πως όταν ο πρωταγωνιστής της ταινίας πήγε στρατό, τον έβαλαν στο πειθαρχείο πιστεύοντας ότι ήταν πραγματικός τέντυ μπόης!

download (1)download (2)downloadimages (1)images