URBAN.CULTURE.MAGAZINE

IL Giovane Ταλέντο – της Χαρίκλειας Γιάγκου

IL Giovane Ταλέντο – της Χαρίκλειας Γιάγκου

Ο Γρηγόρης Κάστανος είναι µόλις στην ηλικία των 17, αλλά έχει ήδη δείξει την κλάση του στο ποδόσφαιρο. To παιδί από τη Σωτήρα αγωνίζεται πλέον µε τις ακαδηµίες της Juventus και είναι µέλος της Εθνικής Οµάδας αντρών. Το Vantage τον ανακρίνει από τα νύχια µέχρι τα δόντια!

Καταρχήν, τον Ιανουάριο του 2014, βρέθηκες να αφήνεις πίσω σου την Ε.Ν.Παραλιµνίου και να υπογράφεις συµβόλαιο µε τις ακαδηµίες της Juventus, πώς προέκυψε αυτή η συµφωνία;
Όλα ξεκίνησαν από ένα παιχνίδι µε την Εθνική οµάδα κάτω των 17. Παίξαµε ενάντια στη Γερµανία και νικήσαµε 1-0, µία ιστορική νίκη. Ήµουν τυχερός γιατί έκανα το πιο καλό παιχνίδι της ζωής µου κι από εκεί και πέρα ξεκίνησαν τα όνειρα µε την Juventus. Με κάλεσαν για δοκιµαστικά, ευτυχώς όλα πήγαν καλά και έτσι συµφωνήσαµε.

Αµέσως µετά τη µεταγραφή σου στη Juventus σε ιταλικό άρθρο σε αποκάλεσαν «φαινόµενο», πώς αισθάνεσαι γι’αυτό;
Καταρχάς ένιωσα περήφανος. Είµαι µόλις 17 χρόνων κι ακόµα δεν έχω πετύχει τίποτα στη ζωή µου. Προσπαθώ να κάνω τα όνειρά µου πραγµατικότητα κι αν συνεχίσω µε τον ίδιο ζήλο, και δουλέψω σωστά τότε µπορεί µια µέρα να τα καταφέρω και ίσως να γίνω φαινόµενο.

Αν πριν από 3-4 χρονιά σου έλεγε κάποιος ότι θα µετακόµιζες στο Τορίνο για να ενταχθείς στο ρόστερ της Juventus, τι θα σκεφτόσουνα;
Τότε ήµουν 13 χρονών και δεν µπορούσα να φανταστώ κάτι τέτοιο, γιατί για εµένα ήταν ένα άπιαστο όνειρο. Ξάπλωνα να κοιµηθώ και το φανταζόµουνα. ∆εν το πίστευα ότι θα γινόταν ποτέ πραγµατικότητα. Κάποιες φορές όταν στο παρελθόν ήµουν στα αποδυτήρια, κοιτάζα τη φανέλα µου και αναρωτιόµουν που είµαι. Τώρα πλέον το έχω συνειδητοποιήσει.

Από την Κύπρο στο Τορίνο. Πες µας µερικά λόγια για το πώς άλλαξε η ζωή σου µε την µετακόµιση στο Τορίνο; Αντιµετώπισες δυσκολίες;
∆εν πέρασα ιδιαίτερες δυσκολίες, ωστόσο όσες αντιµετώπισα ήταν επειδή δεν ήµουν ο εαυτός µου. Αλλά δεν ήταν κι όλα ρόδινα, αφου που δεν είχα δίπλα µου την οικογένειά µου, τους φίλους µου και τη κοπέλα µου. Στην αρχή, µέχρι να συνηθίσω και να προσαρµοστώ στα νέα δεδοµένα της ζωής µου, ένιωθα πελαγωµένος αφού δεν ήξερα τη γλώσσα, το κλίµα στην οµάδα ήταν κάπως ψυχρό προς εµένα και επίσης αντιµετώπισα κάποια προβλήµατα µε τη διατροφή µου. Κατάφερα µέσα σε έξι µήνες να µάθω τη γλώσσα, αφου πήγαινα καθηµερινά σχολείο µελετώντας µόνο Ιταλικά. Με το πέρασµα του χρόνου τα πράγµατα στην οµάδα άρχισαν να γίνονται καλύτερα και το κλίµα να βελτιώνεται κι αυτό γιατί κατά τη διάρκεια των προπονήσεων, οι συµπαίκτες µου είδαν ότι µπορώ να παίξω µαζί τους ποδόσφαιρο και µε ενέταξαν στην ποδοσφαιρική τους οικογένεια. Ουσιαστικά οι πρώτοι δύο µήνες ήταν και οι πιο δύσκολοι.

Νιώθεις ότι ο τρόπος έκφρασης και σκέψης σου, τόσο σε ποδοσφαιρικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο έχει επηρεαστεί ή αναπτυχθεί από το διαφορετικό lifestyle του Τορίνο;
Πιστεύω πως έχω βελτιωθεί πολύ, τόσο σαν άνθρωπος αλλά και σαν ποδοσφαιριστής. Πρώτα από όλα έχω ωριµάσει, κι αυτό διότι γνώρισα καινούριους ανθρώπους, που έχουν µία διαφορετική κουλτούρα και τρόπο σκέψης. Λειτουργούν πολύ διαφορετικά από εµάς τους Κύπριους, Ένα απλό παράδειγµα είναι ότι δεν τους ενδιαφέρει η γνώµη των άλλων κι ότι κάνουν, το κάνουν για τον εαυτό τους. Σε ποδοσφαιρικό επίπεδο βελτιώθηκα πάρα πολύ. Ανέπτυξα τις επιστροφές µου και απέκτησα περισσότερη αντοχή στο τρεξίµο. Μέσα από αρκετή δουλειά κατάλαβα ότι µπορώ να τα καταφέρω, γιατί όταν δουλεύεις ακούραστα, τότε γίνονται πολλά πράγµατα. Με βοήθησε και το γεγονός ότι ο προπονητής, που είχα στην αρχή, µε στρίµωξε λέγοντας µου πως αν δεν µάθω τη γλώσσα θα έφευγα. Κάτι που µε πείσµωσε περισσότερο και µε έκανε να αφυπνιστώ να δουλέψω και να ανταµειφθώ µε µια θέση στην εντεκάδα της οµάδας µου.

Στην Κύπρο, δυστυχώς παρατηρείται ότι οι Κύπριοι ποδοσφαιριστές δυσκολεύονται περισσότερο να εδραιωθούν στον χώρο. Ποια είναι η άποψη σου;
Στην Κύπρο υπάρχουν πάρα πολλοί ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές. Είµαι ενάµιση χρόνο στην Ιταλία και δεν έχω δει µέχρι στιγµής κάποιον ποδοσφαιριστή, ο οποίος να κάνει τη διαφορά. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι σε θέµα ποδοσφαιρικού ταλέντου ένας Ιταλός και ένας Κύπριος δεν έχουν πολλές διαφορές. Το ζήτηµα όµως, είναι ότι στην Κύπρο δεν δουλεύουµε σωστά. Αν και κάποιες οµάδες άρχισαν να δουλεύουν πιο επαγγελµατικά, θεωρώ πως έχουµε µακρύ δρόµο να διανύσουµε. Επιπλέον η προσωπική µου γνώµη είναι ότι η διατροφή και οι συνεχόµενες έξοδοι, σε συνδυασµό µε το γεγονός ότι δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι, για να τους προωθήσουν, είναι µερικοί παράγοντες που δεν ευνοούν να αναδειχθεί ένας Κύπριος ποδοσφαιριστής.

Ως «έµπειρος» στην απόδραση από τις κυπριακές ποδοσφαιρικές ακαδηµίες, στις ακαδηµίες µιας από τις καλύτερες οµάδες διεθνώς, τι θα συµβούλευες ένα µικρότερο από εσένα παιδί που σκέφτεται να κάνει κάτι αντίστοιχο;
Γενικά θεωρώ ότι είναι πολύ σηµαντικό να πάει στο εξωτερικό, γιατί εκεί µπορεί να αναζητήσει νέα όνειρα και να πετύχει πράγµατα στην καριέρα του. Επίσης, θα πρέπει να κρατήσει µόνο τη γνώµη που έχει αυτός για τον εαυτό του και όχι αυτή που πιστεύουν οι γονείς του και οι γύρω του. Αν καταφερει να προπονηθεί στο εξωτερικό θα αποκτήσει δύναµη, αντοχή και ταχύτητα, κάτι το οποίο στο Ιταλικό πρωτάθληµα είναι σε ψηλότερο επίπεδο σε σύγκριση µε το Κυπριακό.

Ποιο θεωρείς ότι είναι το σηµαντικότερο εφόδιο που έχεις κερδίσει µέχρι σήµερα στην ποδοσφαιρική σου πορεία;
Ο δυναµισµός που απέκτησα µέσα από το ταξίδι µου στο Τορίνο, γιατί πιστεύω ότι για έναν δεκαπεντάχρονο που πάει στο εξωτερικό είναι δύσκολο γιατί ξαφνικά βρίσκεται χιλιόµετρα µακριά από τους δικούς του ανθρώπους. Μέσα από αυτή την εµπειρία έµαθα να µην έχω ανάγκη την οικογένειά µου και τους φίλους µου, κι ο λόγος ήταν γιατί ήξερα πως ήθελα και θέλω να ακολουθήσω αυτό το όνειρο! Επίσης έµαθα να εκτιµώ περισσότερο. Στην Κύπρο ήµουν εγωιστής, Πλέον σταµάτησα να φέροµαι εγωκεντρικά. Σε αυτό βοήθησε η τριβή µου µε νέους ανθρώπους που συνεχώς συναντούσα, και παρατηρούσα το χαρακτήρα τους και τον τρόπο που δουλεύουν. Έτσι προσπάθησα να κάνω κι εγώ το ίδιο.

Σε µία παλαιότερη δήλωσή σου, είχες αναφέρει ότι όνειρο σου είναι να παίξεις ποδόσφαιρο µε τον Andrea Pirlo. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να τον ξεχωρίσεις; Είναι και το είδωλο σου;
Το όνειρο µου είναι να παίξω µε τον Andrea Pirlo, επειδή είναι ένας ποδοσφαιριστής σοβαρός και πειθαρχηµένος, αλλά πάνω από όλα είναι άνθρωπος. Είχα την τύχη να κάνω προπονήσεις µαζί του, κι αυτό µε βοήθησε να καταλάβω πολλά πράγµατα, γιατί είναι ένας άνθρωπος που δουλεύει µε το µυαλό σε συνδυασµό µε µια απίστευτη τεχνική. Παρόλο που είναι 35 χρονών συνεχίζει να δουλεύει σκληρά. Μπορεί έξω να κάνει τα αστεία του, αλλά µε το που θα πατήσει το πόδι του στο γήπεδο τα αφήνει όλα πίσω του και παλεύει. Τον εκτιµώ πάρα πολύ.

Παρόλο που το όνειρό µου είναι να παίξω ποδόσφαιρο µε τον Andrea Pirlο, πρότυπο µου είναι ο Angel Di Maria. Ο λόγος είναι γιατί όταν τον βλέπω να παίζει ποδόσφαιρο νιώθω σαν να βλέπω τον εαυτό µου και µακάρι µια µέρα να γίνω ισάξιος του.

Όπως όλα τα αθλήµατα, έτσι και το ποδόσφαιρο, έχει τις τρικλοποδιές του. Εσύ προσωπικά από πού αντλείς δύναµη για να ξεπεράσεις αυτές τις δύσκολες στιγµές; Ποια η κινητήριος δύναµη σου;
Όσα χρόνια παίζω ποδόσφαιρο και ακολουθώ αυτό το επάγγελµα δεν έχω αντιµετωπίσει κάποια ιδιαίτερη δυσκολία, γιατί έµαθα στη ζωή µου να είµαι δυνατός και να µην τα παρατάω εύκολα. Ακολουθώντας αυτή την τακτική έµαθα να προχωρώ αφήνοντας πίσω µου οτιδήποτε αρνητικό.

Έχεις νιώσεις ποτέ να σε υποτιµούν;
Στην Κύπρο δεν έχει τύχει να το νιώσω ποτέ. Για να είµαι ειλικρινής, θεωρώ πως πάντοτε ήµουν ένας καλός αντίπαλος αλλά και εξίσου καλός συµπαίκτης. Στην Ιταλία µπορώ να πω ότι µε υποτίµησαν στην αρχή, όταν πρωτοπήγα στην Juventus. Οι δύο πρώτοι µήνες ήταν και οι πιο δύσκολοι, γιατί δεν ήµουν ο εαυτός µου. ∆εν ήµουν αρκετά συγκεντρωµένος. Η αλλαγή του κλίµατος στην οµάδα και η διαφορά του Ιταλικού µε του Κυπριακού ποδοσφαίρου αρχικά µου στοιχίσαν σε σηµείο που δεν µπορούσα να κάνω µία σωστή πάσα µε αποτέλεσµα οι συµπαίκτες µου να µε υποτιµήσουν. Στην πορεία όµως προσαρµόστηκα, έδειξα ποιος πραγµατικά είµαι.

Στο ερώτηµα πώς φαντάζεσαι τον Γρηγόρη σε πέντε χρόνια από σήµερα, τι θα απαντούσες;
Ελπίζω να είµαι ακόµη στην Juventus, γιατί είναι ένας τεράστιος σύλλογος, στον οποίο όλοι ονειρεύονται να παίξουν. Από µικρό παιδί ήταν η οµάδα στην οποία ονειρευόµουν να παίξω (µαζί µε την Real Madrid και την Barcelona). Στην περίπτωση που πάει κάτι στραβά και δεν είµαι στην Juventus, τότε θα ήθελα να αγωνίζοµαι σε µία οµάδα στην Ιταλία ή στην Ισπανία ή στην Γερµανία, η οποία να είναι µια ανταγωνιστική ευρωπαϊκή οµάδα πρώτης κατηγορίας. Θέλοντας να πετύχω και βάζοντας στόχους επιθυµώ να εκπλήρώσω το όνειρό µου και σε πέντε χρόνια πιστεύω πως θα είµαι ακόµη καλύτερος, φανερά βελτιωµένος. Αρκεί µόνο να δουλεύω σωστά. Και που ξέρετε; Μπορεί σε πέντε χρόνια να τα καταφέρω.

Αν σου δινόταν η ευκαιρία να ευχαριστήσεις ένα άτοµο, ποιο θα ήταν αυτό; Αλλά κυρίως γιατί.
‘Όλα αυτά τα χρόνια δεν µπορώ να ξεχωρίσω κάποιον που ήταν δίπλα µου, γιατί όλος ο κύκλος µου µε βοήθησε και µε στήριξε και στις δύσκολες στιγµές ποτέ δεν ήµουν µόνος. Ήξερα ότι αν έπαιρνα κάποιον τηλέφωνο θα ανταποκρινόταν άµεσα, πως αν τους έλεγα πως νιώθω χάλια θα ένιωθαν κι αυτοί µαζί µου το ίδιο. Αλλά αν πρέπει να ευχαριστήσω κάποιος αυτός θα ήταν η οικογένεια µου.

«Όπου υπάρχει το θέλω, υπάρχει και το µπορώ»: συµφωνείς µε αυτό; Ποια η άποψή σου;
Φυσικά και συµφωνώ, γιατί η θέληση πάντα σε βοηθά να προχωρήσεις ακόµη κι αν δεν µπορείς να το πετύχεις, γιατί δεν έχεις τις ικανότητες που χρειάζονται, µε τη θέληση σου και τον θεό µαζί σου µπορείς να το πετύχεις. Η θέλησή είναι πάνω από όλα. Τίποτα δεν είναι αδύνατο.

Αναπόφευκτα η Εθνική Ανδρών αποτελεί µεγάλο κεφάλαιο στη ζωή σου. Τι έχεις να µας πεις για αυτή την καινούρια εµπειρία; Πώς αισθάνεσαι για το νέο αυτό ταξίδι που έχει ξεκινήσει;
Πιστεύω πως κάθε ποδοσφαιριστής της ηλικίας µου θα ήθελε να είναι µέλος της Εθνικής ανδρών. Εννοείται πως το είχα σαν στόχο, αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι στα 17 µου χρόνια θα µε καλούσαν στην Εθνική Ανδρών. Όλα ξεκίνησαν πριν από ένα χρόνο, στο Euro 2014, όταν µε την Εθνική κάτω των 17, ήρθε για να παρακολουθήσει τα παιχνίδια µας και να δει ποδοσφαιριστές, ο προπονητής της οµάδας, κ. Πάµπος Χριστοδούλου. Από την πρώτη µέρα που πήγα στην Εθνική Ανδρών το κλίµα ήταν υπέροχο. Εξαιρετικό. Ένιωθα ότι ήµουν δέκα χρόνια εκεί κι όχι µία µέρα, γιατί οι ποδοσφαιριστές ήταν δίπλα µου. Οι προπονήσεις διεξάγονταν σε ένα άριστο κλίµα.

Κάπως έτσι ήρθε και το πρώτο µου παιχνίδι µε το Βέλγιο. Τη στιγµή που ο κ. Παµπος Χριστοδούλου µε σήκωσε για ζέσταµα, τότε ένιωσα πραγµατικά χαρούµενος, γιατί το πίστεψα ότι θα αγωνιστώ. Στο 85’ µου φώναξε και µέσα µου δεν ένιωσα καθόλου άγχος, αλλά περήφανος για τον εαυτό µου. Σκέφτηκα πως παρόλο που το σκορ ήταν 5-0 θα µπω στο γήπεδο και θα αγωνιστώ. Μόλις πάτησα το πόδι µου στον αγωνιστικό χώρο ένιωσα απίστευτη χαρά. Ένιωσα απερίγραπτα συναισθήµατα. Ήταν µόνο η αρχή, αφού τον Ιούνιο είχα κληθεί και πάλι στο παιχνίδι µε την Ανδόρα. Οι συµπαίκτες µου, οι οποίοι κατάγονται από την επαρχία µας, στέκονται δίπλα µου και µε υποστηρίζουν. Συγκεκριµένα ο ∆ηµήτρης Χριστοφή και ο Γιώργος Κολοκούδιας είναι οι άνθρωποι που µε ενεθάρρυναν συνεχώς.

Credits:
Φωτογραφίες: Γιώργος Αθανασίου (Click Art Studio)
Ρούχα: Κατάστηµα Delamon